Sep 10
सपà¥à¤¤à¤¶à¤¤à¥€ गà¥à¤°à¥‚चरितà¥à¤° :: अधà¥à¤¯à¤¾à¤¯ सोळावा
शà¥री वासà¥देवानंद सरसà¥वती (टेंबे सà¥वामी) रचित "शà¥री सपà¥तशती गà¥रूचरितà¥र"
तो महातà¥मा लोटà¥नी शिषà¥यां । सà¥वयें कोठें राहोनियां । काय करी असे तया । विपà¥रें पà¥सतां सिदà¥ध सांगे॥१॥
सवें जितातà¥मा मी à¤à¤• । वैजनाथीं गà¥रà¥नायक । असतां विपà¥र आला à¤à¤• । सांगे दà¥à¤ƒà¤– गà¥रà¥नें दिलà¥हें॥२॥
गà¥रॠतया धिकà¥à¤•ारà¥न । मà¥हणती तूं रे जा यथोन । येरॠधरà¥नियां चरण । गà¥रà¥सेवन सांगा मà¥हणे ॥३॥
गà¥रॠसंतोषें बोलती । बà¥रहà¥माविषà¥णूशिवमूरà¥ति । गà¥रॠबà¥रहà¥म साकà¥षातॠमà¥हणती । भकà¥तां देती ते सरà¥वारà¥थ जà¥à¤žान ॥४॥
सेवा गहन वाटे तरी । गà¥रॠआपà¥लà¥या शिषà¥या तारी । कथा à¤ाली हे दà¥वापारीं । अवधारी मी सांगतो ॥५॥
धौमà¥य दोषजà¥à¤ž गà¥रॠभला । तिघे शिषà¥य होते तà¥याला । कठिण सेवा सांगे तà¥याला । न वेदांसी सांगे पूरà¥वी ॥६॥
विशेषारà¥थ न सांगती । हृचà¥à¤›à¥à¤˜à¥यरà¥थ सेवा घेती । वळखूनी पà¥रसनà¥न होती । रहाटी à¤सी गà¥रà¥à¤šà¥€ हे ॥७॥
धौमà¥य अशा रीती शिषà¥या । अरà¥णा मà¥हणे शेतीं तोया । नà¥हेयी मà¥हणतां तो नà¥हे तोया । तें न जाय शेताकडे ॥८॥
मनीं धà¥यायी गà¥रà¥पद । जलामधà¥यें पडे सानंद । जळ कà¥षेतà¥रीं ये सà¥वचà¥à¤›à¤‚द । गà¥रॠपà¥रसाद करी तेवà¥हां ॥९॥
अधà¥यातà¥म जà¥à¤žानी तो à¤ाला । तया गेहा पाठविला । धौमà¥य सांगे बैदाला । हà¥या शेताला यतà¥नें राखीं ॥१०॥
राखोनि तो मळी धान । गà¥रà¥ला ते दे सांगून । गाडा रेडा à¤à¤• देऊन । मà¥हणे आण धानà¥य घरीं ॥११॥
गाडा तà¥या धानà¥ये भरà¥न । आणिता पंकी तो गढून । गेला तव गà¥रॠयेवून । तà¥या काढून पà¥रसनà¥न हो ॥१२॥
सरà¥व विदà¥या आलà¥या तà¥याला । तया गेहीं पाठविला । गà¥रॠमà¥हणे उपमनà¥यूला । तूं धेनूला वनी चारीं ॥१३॥
नेवोनि तो गà¥रें रानीं । चरवी तेथें भिकà¥षा करà¥नी । गà¥रॠमागे तें जाणà¥नी । भिकà¥षा आणà¥नि दे ती मला ॥१४॥
दà¥विरावृतà¥ती भिकà¥षा करी । शिशà¥य à¤à¤• देई घरीं । तें जाणà¥नी गà¥रॠदà¥सरी । भिकà¥षा घरीं देई मà¥हणे ॥१५॥
दà¥शà¥à¤šितà¥त तो नच होई । दोनी भिकà¥षा घरीं देई । वसà¥तोचà¥à¤›िषà¥à¤Ÿपय घेई । गà¥रà¥मायी वारी तया ॥१६॥
तो अरà¥à¤•ाचें कà¥षीर पीतां । होई अंध कूपी पडतां । कृपा आली गà¥रà¥नाथा । दृषà¥à¤Ÿà¥€ देता à¤ाला मंतà¥रें ॥१७॥
सतà¥à¤•ामाः फलंतॠते । असें मà¥हणà¥नि धाडी तà¥यातें । तो हो कृतारà¥थ कीरà¥तीते । तचà¥à¤›िषà¥यें मिरविली ॥१८॥
जगदà¥वंदà¥य शिषà¥य à¤ाला । सतकà¥षकेंदà¥र पाडिला । गà¥रà¥तोषाची ही कला । जा तूं गà¥रà¥ला पà¥नः सेवीं ॥१९॥
तो तदà¥वैरें अनà¥तापाला । मग तारिती गà¥रॠतà¥याला । आले भिलà¥लवाडीला । वास केला चार मास ॥२०॥
इति शà¥रीमतà¥परमहंसपरिवà¥राजकाचारà¥यशà¥रीमदà¥वासà¥देवानंदसरसà¥वतिविरचिते सारे शिषà¥यतà¥रयाखà¥यानं नाम षोडशोऽधà¥यायः
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!
