Sep 17
सपà¥à¤¤à¤¶à¤¤à¥€ गà¥à¤°à¥‚चरितà¥à¤° :: अधà¥à¤¯à¤¾à¤¯ à¤à¤•विसावा
शà¥री वासà¥देवानंद सरसà¥वती (टेंबे सà¥वामी) रचित "शà¥री सपà¥तशती गà¥रूचरितà¥र"
तो होय गà¥रà¥नाथ । तियेपà¥रति सांगे हित । कोण कोणाचा हो सà¥त । वद जà¥à¤žात असे तर ॥१॥
पृथà¥वà¥यपà¥तेजोवाताकाश । हेच आले आकारास । मायामय संबंधास । तूंचि खास रडशी कीं ॥२॥
जरी सूनू तà¥à¤ा हाची । पूरà¥वापर असे साची । सांग कथा पà¥रागà¥à¤œनà¥माची । तूं कोणाची सà¥तà¥री की माता ॥३॥
जैं सूरà¥योदयासà¥तानें । नितà¥य दिन रात होणें । तेवीं करà¥में जनà¥ममरणें । भोगणें सà¥à¤–दà¥à¤ƒà¤– ॥४॥
कोणी नहें निवारिती । गà¥णमय ते मरती । देवादिकां हीच गती । मेला मागà¥ती न ये शोके ॥५॥
दे हा शव जाळावया । ती मà¥हणे जो दे अभया । बाध ये कीं तà¥याचà¥या वाकà¥या । कोण तया पà¥ढें भजे ।
सांगे शांत बà¥रहà¥मचारी । हें जा पूस औदà¥à¤‚बरी । येरॠशव बांधà¥नी उदरीं । पादà¥à¤•ेवरी शिर हाणी ॥७॥
बोल कोणाचा à¤à¤•ेना । लोक गेले सà¥वसदना । पतिअह ती अंगना । आकà¥रोशना करीतसे ॥८॥
सà¥वपà¥नी नको रडूं मà¥हणून । सà¥वामी देती आशà¥वासन । पाहे जगी होवून । पà¥तà¥र संजीवन à¤ाला ॥९॥
विपà¥र पाहांटेस आले । तà¥यांणीं नवल हें à¤à¤•िलें । सरà¥वां आशà¥à¤šरà¥य तें à¤ालें । असें à¤ालें वाणूं किती ॥१०॥
इति शà¥रीमतà¥परमहंसपरिवà¥राजकाचारà¥यशà¥रीमदà¥वासà¥देवानंदसरसà¥वतिविरचिते सारे मृतपà¥तà¥रसंजीवनं नाम à¤à¤•विंशोऽधà¥यायः
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!
