Oct 05
सपà¥à¤¤à¤¶à¤¤à¥€ गà¥à¤°à¥‚चरितà¥à¤° :: अधà¥à¤¯à¤¾à¤¯ पसà¥à¤¤à¥€à¤¸à¤¾à¤µà¤¾
शà¥री वासà¥देवानंद सरसà¥वती (टेंबे सà¥वामी) रचित "शà¥री सपà¥तशती गà¥रूचरितà¥र"
मंतà¥रोपदेश दà¥या मला । तेणें नितà¥य सà¥मरà¥à¤‚ तà¥मà¥हांला । गà¥रॠमà¥हणे सà¥तà¥री मंतà¥राला । पातà¥र न तिला पतिसेवा ॥१॥
अवशà¥य à¤à¤•ें ही कथा । देवी दैतà¥यां रणीं मारितां । तयां संजीवनी जपतां । वांचवितां होय भारà¥à¤—व ॥२॥
अचिनà¥तà¥य मंतà¥रविदà¥याशकà¥ती । इंदà¥र सांगे शिवापà¥रती । आणवून शà¥à¤•à¥रापà¥रती । उमापती भकà¥षीतसे ॥३॥
तो तà¥याचे मूतà¥रदà¥वारा । पडे वांचवी पà¥नः कà¥रूरां । बृहसà¥पती मà¥हणे इंदà¥रा । बà¥डवू मंतà¥र षटकरà¥णेशी ॥४॥
असें तया बोलून । सà¥वसà¥ता कचा दे धाडून । कपटी शिषà¥य होवून । शà¥à¤•à¥रा सेवून तो राहे ॥५॥
न वासः शà¥भदो नोऽसà¥य । असे मानà¥नी दैतà¥य । मारिती तà¥या वांचवी कावà¥य । दà¥विवार कनà¥यासà¥नेहें ॥६॥
दैतà¥य यतà¥नें तà¥या जाळून । तà¥याचें भसà¥म मदà¥यातून । देती शà¥à¤•à¥र पी नेणून । मग कनà¥था विरहें रडे ॥७॥
शà¥à¤•à¥रदाही दिशा देखे । शेखीं कचा पोटीं देखें । मà¥हणे देवयानी à¤à¤•ें । तà¥या आणितां मी मरेन ॥८॥
कनà¥यादिवà¥यमंतà¥र मागे । मà¥हणे कचा वांचवीं वेगें । मग मी तूतें मंतà¥रयोगें । बापा वेगें वांचविन ॥९॥
देहा तà¥यजीन मी अनà¥यथा । अशी कनà¥योकà¥ति à¤à¤•ितां । आशà¥वासà¥नी मोहेंपिता । मंतà¥र देता à¤ाला तिला ॥१०॥
तो मग जपे वाचारà¥थ । तो ये तà¥याचें फोडà¥नी पोट । कनà¥या ताता उठवीत । कचा कà¥षà¥त à¤ाला मंतà¥र ॥११॥
मंतà¥रतंतà¥र पà¥रगट होता । ततà¥à¤•ाल ये निरà¥वीयेता । शà¥à¤•à¥रमंतà¥रा ये हीनता । आशा घेता à¤ाला कच ॥१२॥
कनà¥या तेवà¥हां वरीं मà¥हणे । विदà¥या देऊनी दिलà¥हें जिणें । तूं भगिनी कच मà¥हणे । ती मà¥हणे विदà¥या विसर तूं ॥१३॥
कच जोरानें वदे तिला । विपà¥रावेगळा वरो तà¥ला । शà¥à¤•à¥र उपदेशी सà¥तà¥रीला । भà¥रषà¥à¤Ÿ à¤ाला मंतà¥र तà¥याचा ॥१४॥
ती दà¥विजपà¥तà¥री असतां । शापें à¤ाली ययातिकांता । दोघां हानी मंतà¥र देतां । सà¥तà¥रिये बà¥रता आचरावें ॥१५॥
ती मग मà¥हणे नाथा । वà¥रत à¤à¤• सांगा आतां । गà¥रॠमà¥हणे सोमवà¥रता । करितां सरà¥व सिदà¥धी होय ॥१६॥
हें सदà¥भावें करीं परम । आरà¥यावरà¥ती चितà¥रवरà¥म । तयासीमंतिनीनाम । हो उतà¥तम कनà¥यारतà¥न ॥१७॥
तियेस चौदा वरà¥षें होतां । ये वैधवà¥य हें कळतां । तिनें मैतà¥रेयी पà¥रारà¥थितां । सोमवà¥रता ती सांगे ॥१८॥
निशà¥à¤šय मनीं धरà¥न । सोमवारीं उपोषण । किंवा नकà¥तभोजन । करिजे अरà¥à¤šà¥‚न गौरीशा ॥१९॥
दà¥रिते ही नाशा जाती । सौभागà¥य सà¥त राजà¥यासी । दे शीघà¥र गौरीपती । अरà¥à¤šिता तà¥या पà¥रदोषीं ॥२०॥
हो दà¥à¤ƒà¤–ित तरी वà¥रता । न सोडिजे सरà¥वथा । सीमंतिनी तें à¤à¤•तां । करी वà¥रता दृढचितà¥ते ॥२१॥
दैवा लंघी कैसा कोण । चितà¥रांगदा ती देऊन । राजा गेहीं पà¥रेमें करà¥न । घे ठेवून तà¥या जामाता ॥२२॥
बà¥डे यमà¥नेत जामाता । कनà¥या पà¥राण तà¥यजूं उठता । वारà¥नि घरानà¥हें पिता । तरी वà¥रता ती न सोडी ॥२३॥
महचà¥à¤šà¤•à¥र काळाचें हें । कोणाचेनी दूर नोहे । तीचा शà¥वशà¥र शोकीं सà¥नेहें । तà¥या बांधून घे शतà¥रॠराजà¥य ॥२४॥
तà¥या इंदà¥रसेनसà¥ता । पाताळी नà¥हेति राजसà¥ता । जीववà¥नी वासà¥à¤•ी वारà¥ता । पà¥से, सरà¥व सांगे तया ॥२५॥
तया मग सरà¥पनाथ । मà¥हणे तà¥à¤à¥‡à¤‚ कोण दैवत । येरॠमà¥हणे गौरीनाथ । मदà¥दैवत जगदीश ॥२६॥
तो तà¥यासि राहे मà¥हणे । चंदà¥रागद पाठवा मà¥हणे । मदà¥विरहें माता शिणे । पतà¥नी जिणें वेचिलची ॥२७॥
तो हय सरà¥पा सवे धाडी । वेगें आला यमà¥नाथडी । तेथ सीमंतिनी खडी । पाहतां वेडी हो तयासी ॥२८॥
हो सचà¥à¤šा कीं हा मतà¥पति । à¤सें जंव चिंती चितà¥तीं । तों येवून तो पà¥ढती । वारà¥ता तिची पà¥से तो ॥२९॥
संलगà¥नौ दासिनà¥यदीना । कोण ही à¤सें पà¥सतां खà¥णा । लाजà¥नी मà¥हणे सखीजनां । सरà¥व खà¥णा वदा ॥३०॥
सखी तया सरà¥व सांगे । तो वदे ईचा पति वेगें । भेटेल हें न वावà¥à¤—ें । आण घे शंकराची ॥३१॥
सà¥वसतà¥तेनें सोडवी ताता । मायबापांची हरी चिंता । सीमंतीनीसी भेटता । à¤ाला वà¥रताचà¥या पà¥रभावें ॥३२॥
भला जोडा तो शोभला । येउनी राजà¥à¤œà¥€à¤‚ आरà¥ढला । असें वà¥रतें दे शिव भोला । फल तिला गà¥रॠमà¥हणे ॥३३॥
हें सावितà¥री वà¥रत तूं करीं । तथा मà¥हणà¥नी ती सà¥वीकारी । निरोपें ये सà¥वमंदिरीं । धवासव नारी भेटे सà¥वका ॥३४॥
सà¥बà¥दà¥धि हो तà¥या दोघांची । जसी वाचा शà¥रीगà¥रà¥à¤šà¥€ । फलपà¥रापà¥ती तसी हो साची । तै दà¥à¤ƒà¤–ाची कैंची वारà¥ता ॥३५॥
इति शà¥रीमतà¥परमहंसपरिवà¥राजकाचारà¥यशà¥रीमदà¥वासà¥देवानंदसरसà¥वतिविरचिते सारे सीमंतिनà¥याखà¥यानकथनं नाम पंचतà¥रिंशोऽधà¥यायः
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!
