Oct 15
सपà¥à¤¤à¤¶à¤¤à¥€ गà¥à¤°à¥‚चरितà¥à¤° :: अधà¥à¤¯à¤¾à¤¯ à¤à¤•à¥à¤•ेचाळीसावा
शà¥री वासà¥देवानंद सरसà¥वती (टेंबे सà¥वामी) रचित "शà¥री सपà¥तशती गà¥रूचरितà¥र"
निरहंकार तà¥वतà¥पूरà¥वज । सायंदेव कथिला तूज । गाणगापà¥रीं वसे निज । गà¥रà¥राज साकà¥षादà¥देव ॥१॥
हीतदà¥वारà¥ता परिसून । ये घालित लोटांगणा । देवा पाहतां हो तलà¥लिन । करी सà¥तवन पà¥रेमरसे ॥२॥
गà¥रॠविचारिती कà¥षेम । येरॠसांगे धरà¥नी पà¥रेम । भवतà¥सेवाकांम । धरà¥नी, धाम सोडियेलें ॥३॥
घà¥यावीमौजभकà¥तिरसाची । असी इचà¥à¤›ा हे मनाची । गà¥रॠमà¥हणे सेवा आमà¥à¤šà¥€ । कठीणसाची नेणसी तूं ॥४॥
कधीं पà¥रामधà¥यें वास । गà¥रामीं वनीं नदीतीरास । तà¥ला होती कषà¥à¤Ÿ सायास । कां तूं तà¥रास पतकरसी ॥५॥
तो करà¥नी अंगिकार । राहे गà¥रà¥à¤šà¥या बरोबर । तà¥याला à¤à¤•ला बाहेर । संगमावर नà¥हेति गà¥रॠ॥६॥
जो दोषौ घा सà¥मरणें हरी । तो संकटी तà¥यजि कीं हरी । हारà¥दे शिषà¥य परिकà¥षा करी । आजà¥à¤žा करी मेघा वरà¥षूं ॥७॥
तेवà¥हां लोटà¥नी टांकी वारा । वरà¥षे मेघ मोठया धारा । दà¥विजें सांहà¥नी वृषà¥à¤Ÿà¥€ वारा । रकà¥षिलें वसà¥तà¥राशà¥रये देवा ॥८॥
गà¥रॠकेवल परीकà¥षारà¥थ । अगà¥नि आणावया धाडित । विदà¥यà¥तà¥तेजें ये गांवांत । अगà¥नि भांडयांत घेऊन ये ॥९॥
पà¥रतà¥यकà¥ष पथिं सरà¥पां देखे । पळतां, मठीं धà¥वनी à¤à¤•े । पà¥रकाश देखे मनीं ठके । येउनि देखे à¤à¤•ा देवा ॥१०॥
सरà¥प रकà¥षारà¥थ धाडिले । तà¥à¤à¥‡à¤‚ मन वायां भà¥यालें । कठिण सेवा हें कळलें । साहस केलें तà¥वा गà¥रॠमà¥हणे ॥११॥
हो पशà¥à¤šतà¥ताप कीं तà¥ला । दà¥विज मà¥हणे देवा मला । जाणसी, मी काय तà¥ला । सांगूं मला न दवडीं ॥१२॥
पà¥रतà¥यकà¥ष तूं बà¥रहà¥मनिधान । गà¥रà¥सेवेचें विधान । सांगा तेणें सà¥थिर होईन । तें à¤à¤•ून गà¥रॠसांगे ॥१३॥
कà¥मार तà¥वषà¥à¤Ÿà¥रदेवाचा । विदà¥यारà¥थी हो गà¥रà¥à¤šा । भाव पहावया तà¥याचा । गà¥रॠसाचा वदे तया ॥१४॥
करी à¤à¤• गृह निरà¥माण । जें न तà¥à¤Ÿà¥‡ नोहे जीरà¥ण । करी वृषà¥à¤Ÿयादि निवारण । तें à¤à¤•à¥न ततà¥सà¥तà¥री बोले ॥१५॥
न शिंवली न विणली । अंगाबरोबर भली । अशी रमà¥य दे मज चोळी । तà¥यावेळीं ततà¥सà¥त बोले ॥१६॥
माà¤à¥या चरणा सà¥à¤– देती । खात न लागे, मनोगती । दे पादà¥à¤•ा जळींन बà¥डती । गà¥रà¥à¤•नà¥या तीही बोले ॥१७॥
हों अकà¥षयैकसà¥तंभघर । न हो पातà¥रीं पाक गार । काजळ न लागे तà¥यावर । दे सà¥à¤‚दर कà¥à¤‚डलें हीं ॥१८॥
कà¥मार तो सà¥विकारà¥न । तà¥यां वंदून धरी रान । तेथें अवधूत येऊन । मà¥हणे कां मà¥लान मà¥à¤– तà¥à¤à¥‡à¤‚ ॥१९॥
मनसà¥समाधान करà¥न । बाळ सांगे सरà¥व नमून । येरॠतया आशà¥वासून । काशीसेवन करीं मà¥हणे ॥२०॥
जें शरà¥वाचें अधिषà¥ठान । गंगा राहे जà¥या वेषà¥à¤Ÿन । सरà¥वदेवतीरà¥थसà¥नान । ततà¥सेन करीं शीघà¥र ॥२१॥
न कोणिही येथ अमà¥à¤•à¥त । मà¥हणोनी हें अविमà¥à¤•à¥ता । विरकà¥त किंवा विषयासकà¥त । तेही मà¥à¤•à¥त होती जेथे ॥२२॥
दà¥à¤œà¥‡à¤‚ भूमंडळीं न असें । येरॠवदे मी नेणतसें । काशीकà¥षेतà¥र मिळेल कसें । पà¥रारà¥थितसें मी तà¥मà¥हांसी ॥२३॥
मà¥हणे तापसी मी दावीन । तà¥वदà¥योगें हो मज दरà¥शन । असें मà¥हणूनी तà¥या घेऊन । ये ततà¥à¤•à¥षण मनोगती ॥२४॥
घेऊनी अला मनोगति । काशीयातà¥रा भावभकà¥तीं । करीं यथाविधि, निगà¥ती । पूरà¥ण होती मनोरथ ॥२५॥
तो à¤à¤•ूनि तà¥याचें वचन । मà¥हणे नेणे यातà¥राचरण । येरॠमà¥हणे सà¥नान करà¥न । मणिकरà¥णिकेचें येई ॥२६॥
तूं भेट विशà¥वेशà¥वरा । करीं अंतरà¥à¤—ृहयातà¥रा । मगदकà¥षिणमानसयातà¥रा । सà¥नानारà¥à¤šनशà¥रादà¥धदानें ॥२७॥
इति शà¥रीमतà¥परमहंसपरिवà¥राजकाचारà¥यशà¥रीमदà¥वासà¥देवानंदसरसà¥वतिविरचिते सारे काशीयातà¥रानिरà¥पणं नाम à¤à¤•चतà¥वारिंशोऽधà¥यायः
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!
