Oct 26
सपà¥à¤¤à¤¶à¤¤à¥€ गà¥à¤°à¥‚चरितà¥à¤° :: अधà¥à¤¯à¤¾à¤¯ पनà¥à¤¨à¤¾à¤¸à¤¾à¤µà¤¾
शà¥री वासà¥देवानंद सरसà¥वती (टेंबे सà¥वामी) रचित "शà¥री सपà¥तशती गà¥रूचरितà¥र"
जà¥या देति शà¥रीपाद वर । तो रजक जनà¥मांतर । करी हो मà¥लेंचà¥à¤› राजा शूर । धरà¥मावर मन जà¥याचें ॥१॥
तà¥याचे पà¥रोहित मà¥हणती । हिंदॠपाषाण पूजिती । भू गो जला देव मà¥हणती । ती दà¥रà¥मति न वंदावे ॥२॥
राजा रà¥सोनि बोलत । सतà¥य असे तà¥याचें मत । जे दà¥वेषिती तयांपà¥रत । मी पà¥राणानà¥त दंड करीन ॥३॥
दà¥या दà¥वेषोकà¥ति सोडà¥न । असे तयां कथी जà¥à¤žान । मांडीवर फोड होवून । तो पीडून राहें दैवें ॥४॥
तà¥या उतà¥तम लेप करिती । परी तà¥याची नोहे शांति । राज पà¥से दà¥विजापà¥रति । तो à¤à¤•ांतीं सांगूं मà¥हणे ॥५॥
राजा मंतà¥रà¥यादिका तà¥यजून । à¤à¤•लाची करी गमन । पापनाशतीरà¥थी येऊन । पà¥से वंदून तया विपà¥रा ॥६॥
आशà¥वासन देवी दà¥विज । मà¥हणे सतà¥पà¥रà¥षासी मज । भवरोग हो निरà¥बीज । भय तà¥à¤œ कायसें हà¥याचें ॥७॥
à¤à¤• सरà¥वकरà¥महीन । उजà¥à¤œनींत होता जाण । दà¥विज वेशà¥येसीं रमून । तदà¥à¤—ृहीं ये ऋषभयोगी ॥८॥
ततà¥पूरà¥व पà¥णà¥य उदेलें । मà¥हणोनि मà¥नि भेटले । दोघांनीं तà¥यां पूजिलें । सेवियलें अहोरातà¥र ॥९॥
तà¥या सेविलà¥या पà¥णà¥यानें । राजकà¥ळीं जनà¥म घेणें । घडलें तयापरी भोगणें । आलें उणें जें सà¥वकरà¥म ॥१०॥
जो सदà¥भकà¥त हो सकाम । तà¥या ये शà¥रीमतà¥à¤•à¥ळीं जनà¥म । मà¥à¤•à¥ती घेयी जो निषà¥à¤•ाम । सतà¥समागम वà¥यरà¥थ नोहे ॥११॥
दà¥विजा जनà¥म दशारà¥णदेशीं । वजà¥रबाहà¥राजवंशीं । जà¥येषà¥ठराणीचà¥या ये कà¥शीं । तें सवतीसी न रà¥à¤šलें ॥१२॥
यतà¥नें तिणें गरà¥भिणीतें । सरà¥पगरळ दिलें होतें । भेदलें परी न पà¥राणातें । हरि, तीतें देव राखी ॥१३॥
तिचें मांस रकà¥त बिघडे । तिला बहॠकषà¥à¤Ÿ घडे । पà¥तà¥रा पà¥रसवली पà¥ढें । बà¥रण पीडे उभयता ॥१४॥
à¤ाले सरà¥वोपाय अपाय । तयां आरोगà¥य न होय । à¤à¤•े दिनीं तयां राय । विजनारणà¥यदेशीं टाकी ॥१५॥
ती पूरà¥व करà¥म सà¥मरà¥न । बाळा कडेवर घेऊन । वनीं करी आकà¥रंदन । तो गोधन पà¥ढे देखे ॥१६॥
राजभामिनी गोपतीतें । पà¥सोनी ये नगरातें । वणिकà¥यपती राखी तीतें । वà¥रणकषà¥à¤Ÿà¥‡à¤‚ पà¥तà¥र मेला ॥१७॥
तों दैवे ऋषभयोगी । ती रडतां आला वेगीं । तिला मà¥हणे राहें उगी । शोक तà¥यागीं विवेकानें ॥१८॥
सांगोन सदà¥पदेश । सà¥मरे पूरà¥वोपकारास । जीववी तो तà¥या सà¥तास । तà¥या दोघांस दे आरोगà¥य ॥१९॥
असा भागà¥यें सतà¥पà¥रà¥ष । भेटे, तरी जायी दोष । राजा पà¥से सतà¥पà¥रà¥ष । असे दोषहर कोठें ॥२०॥
भूसà¥र मà¥हणे भूपापà¥रती । भीमातीरीं असे यती । नामे नृसिंहसरसà¥वती । तयापà¥रति जा भेटाया ॥२१॥
राजा तथासà¥तॠमà¥हणून । तया विपà¥रा सतà¥à¤•ारà¥न । चतà¥रंग दळ घेऊन । भाव धरà¥न पातला ॥२२॥
तो पाइक दूरी करà¥न । पायीं चालत येऊन । संगमी देवा पाहून । करी नमन à¤à¤•भावें ॥२३॥
मà¥हणति शà¥रीगà¥रॠरजका । कोठे वससी येसी न कां । भेटावया रे भाविका । ते à¤à¤•à¥नी तो हो जà¥à¤žानी ॥२४॥
निजगà¥à¤œ पà¥रागà¥à¤œनà¥मीचें । आठवी रà¥प शà¥रीपादाचे । तà¥यावळखूनी मृदॠवाचें । करी तà¥याचे तो सà¥तवन ॥२५॥
कां बाहà¥य विषयाबà¥धींत । लोटिसी तूं कृपावंत । आतां धरीं माà¤ा हात । वरी तà¥वरीत काढी मज ॥२६॥
तूं हात माà¤ा धरितां । मी येई हो वरता । मांडीवरी फोड होतां । तà¥या निमितà¥तानें ही भेट ॥२७॥
माà¤ा मंगळ हो भाव । गà¥रॠमà¥हणे फोडा दाखिव । येरॠमांडी पाहे तंव । सà¥फोटकाभाव à¤ालाचि ॥२८॥
मà¥हणे शाबास हे भेट । माà¤ा गमविला सà¥फोट । मà¥हणे नेणें मी हे कूट । दà¥यावी भेट हा तव हेतू ॥२९॥
मी शासà¥तà¥रबाहà¥य जरी । गोहतà¥यादिक न करीं । मà¥हणे माà¤à¥€ पहा पà¥री । नमसà¥à¤•ारी वारंवार ॥३०॥
तो अमित सेना दावी । तयां पालखींत बैसवी । सà¥वयें पायीं चाले पदवीं । गà¥रॠबैसवी यानी तया ॥३१॥
पà¥ढें दरà¥शन घे मà¥हणून । पापनाशतीरà¥थी येवून । राहे गà¥रॠतà¥या पà¥रारà¥थून । नागनाथ घरीं नेयी ॥३२॥
गà¥रॠमà¥à¤–à¥य शिषà¥यांसहित । जेवूनियां तीरà¥थी येत । तो राजा तà¥या नगरांत । ने वाचत गाजत गात ॥३३॥
विविकà¥त दृषà¥à¤Ÿà¥€ भगवान । जाती पà¥रीं भकà¥ताधीन । दावी सरà¥वा भेटवोन । पà¥रीती करà¥न निजैशà¥वरà¥या ॥३४॥
ती गमà¥मत न बोलवें । महोतà¥सव केला रावें । आतां पाददासà¥य दà¥यावें । मà¥हणूनी भावें पà¥रारà¥थी भूप ॥३५॥
तनया राजà¥य देऊन । तूं शà¥रीशैलावर येऊन । घेयी माà¤à¥‡à¤‚ दरà¥शन । राव जà¥à¤žान असो मà¥हणे ॥३६॥
पदीं नमà¥र à¤ाला राव । आशà¥वासन गà¥रà¥राव । गाणगापà¥रीं पà¥नः ठाव । घेयी देव भकà¥ताधीन ॥३७॥
तें अघहारि दरà¥शन । होतां जनही हरà¥षून । सरà¥व करिती नीरांजन । गà¥रॠसà¥तवनपूरà¥वक तें ॥३८॥
इति शà¥रीमतà¥परमहंसपरिवà¥राजकाचारà¥यशà¥रीमदà¥वासà¥देवानंदसरसà¥वतिविरचिते सारे यवनोदà¥धरणं नाम पंचाशतà¥तमोऽधà¥यायः
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!
