Apr 11
शà¥à¤°à¥€ गà¥à¤°à¥‚चरितà¥à¤° :: अधà¥à¤¯à¤¾à¤¯ सोळावा (संपूरà¥à¤£)
शà¥रीगणेशाय नमः ॥ शà¥रीसरसà¥वतà¥यै नमः ॥ शà¥रीगà¥रà¥भà¥यो नमः ॥
विनवी शिषà¥य नामांकित । सिदà¥धासी असे पà¥सत । सांगा सà¥वामी वृतà¥तांत । गà¥रà¥à¤šरितà¥र विसà¥तारà¥नि ॥१॥
शिषà¥य समसà¥त गेले यातà¥रेसी । राहिले कोण गà¥रà¥पाशीं । पà¥ढें कथा वरà¥तली कैसी । विसà¥तारावें दातारा ॥२॥
à¤à¤•ोनि शिषà¥याची वाणी । संतोषी à¤ाले सिदà¥ध मà¥नि । धनà¥य धनà¥य शिषà¥या शिरोमणि । गà¥रà¥भकà¥ता नामधारका ॥३॥
अविदà¥यामायासà¥षà¥पà¥तींत । निजलें होतें माà¤à¥‡à¤‚ चितà¥त । तà¥à¤œà¤•रितां जाहलें चेत । जà¥à¤žानजà¥योति-उदय मज ॥४॥
तूंचि माà¤ा पà¥राणसखा । à¤à¤• शिषà¥या नामधारका । तà¥à¤œà¤•रितां जोडलों सà¥à¤–ा । गà¥रà¥à¤šरितà¥र आठवलें ॥५॥
अजà¥à¤žानतिमिरउषà¥णांत । पीडोनि आलों कषà¥à¤Ÿत । सà¥धामृतसागरांत । तà¥वां मातें लोटिलें ॥६॥
तà¥वां केले उपकारासी । संतà¥षà¥à¤Ÿ à¤ालों मानसीं । पà¥तà¥रपौतà¥रीं तूं नांदसी । दैनà¥य नाहीं तà¥à¤à¥‡ घरीं ॥७॥
गà¥रà¥à¤•ृपेचा तूं बाळक । तà¥à¤œ मानिती सकळ लोक । संदेह न करीं घे भाक । अषà¥à¤Ÿà¥ˆशà¥à¤šरà¥ये नांदसी ॥८॥
गà¥रà¥à¤šरितà¥रकामधेनॠ। सांगेन तà¥à¤œ विसà¥तारà¥नॠ। शà¥रीगà¥रू राहिले गौपà¥य होऊन । वैजनाथसंनिधेसीं ॥९॥
समसà¥त शिषà¥य तीरà¥थेसी । सà¥वामीनिरोपें गेले परियेसीं । होतों आपण गà¥रà¥पाशीं । सेवा करीत अनà¥à¤•à¥रमें ॥१०॥
संवतà¥सर à¤à¤• तया सà¥थानीं । होते गौपà¥य शà¥रीगà¥रॠमà¥नि । अंबा आरोगà¥यभवानी । सà¥नान बरवें मनोहर ॥११॥
असतां तेथें वरà¥तमानीं । आला बà¥राहà¥मण à¤à¤• मà¥नि । शà¥रीगà¥रà¥तें देखोनि । नमन करी भकà¥तिभावें ॥१२॥
माथा ठेवूनि चरणांवरी । सà¥तोतà¥र करी परोपरी । सà¥वामी मातें तारीं तारीं । अजà¥à¤žानसागरीं बà¥डालों ॥१३॥
तप करतों बहॠदिवस । सà¥थिर नवà¥हे गा मानस । याचि कारणें जà¥à¤žानास । न दिसे मारà¥à¤— आपणातें ॥१४॥
जà¥à¤žानाविणें तापसा । वृथा होती सायास । तà¥मà¥हां देखतां मानसा । हरà¥ष जाहला आजि मज ॥१५॥
गà¥रà¥à¤šà¥€ सेवा बहà¥त दिवस । केली नाहीं सायासें । याचिकारणें मानस । सà¥थिर नवà¥हे सà¥वामिया ॥१६॥
तूं तारक विशà¥वासी । जगदà¥à¤—à¥रू तूंचि होसी । उपदेश करावा आमà¥हांसी । जà¥à¤žान होय तà¥वरितेसीं ॥१७॥
à¤à¤•ोनि मà¥नीचें वचन । शà¥रीगà¥रू पà¥सती हांसोन । जाहलासी तूं केवीं मà¥नि । गà¥रà¥विणें सांग मज ॥१८॥
à¤सें मà¥हणतां शà¥रीगà¥रà¥मूरà¥ति । मà¥नीचà¥या डोळां अशà¥रà¥पाती । दà¥à¤ƒà¤– दाटलें अपरमिति । à¤à¤• सà¥वामी गà¥रà¥राया ॥१९॥
गà¥रॠहोता आपणासी à¤à¤• । अतिनिषà¥ठà¥र तà¥याचें वाकà¥य । मातें गांजिलें अनेक । अकृतà¥य सेवा सांगे मज ॥२०॥
न सांगे वेदशासà¥तà¥र आपण । तरà¥à¤•भाषà¥यादि वà¥याकरण । मà¥हणे तà¥à¤à¥‡à¤‚ अंतःकरण । सà¥थिर नवà¥हे अदà¥यापि ॥२१॥
मà¥हणोनि सांगे आणिक कांहीं । आपà¥लें मन सà¥थिर नाहीं । करी तà¥याचे बोल वायी । आणिक कोप करी मज ॥२२॥
येणेंपरी बहà¥त दिवशीं । होतों तया गà¥रà¥पाशीं । बोले मातें निषà¥ठà¥रेसीं । कोपोनि आलों तयावरी ॥२३॥
à¤à¤•ोनि तयाचें वचन । शà¥रीगà¥रà¥मूरà¥ति हासà¥यवदन । मà¥हणती à¤à¤•ें बà¥राहà¥मणा । आतà¥मघातकी तूंचि होसी ॥२४॥
à¤à¤–ादा मूरà¥à¤– आपà¥ले घरीं । मळ विसरà¥à¤œà¥€ देवà¥हारीं । आपà¥लें अदृषà¥à¤Ÿ à¤सेपरी । मà¥हणोनि सांगे सकळिकां ॥२५॥
तैसें तà¥à¤à¥‡à¤‚ अंतःकरण । आपà¥लें नासिक छेदून । पà¥ढिलà¥यातें अपशकà¥न । करà¥नि रहासी तूंचि à¤à¤• ॥२६॥
न विचारिसी आपà¥ले गà¥ण । तूतें कैंचें होय जà¥à¤žान । गà¥रà¥दà¥रोही तूंचि जाण । अलà¥पबà¥दà¥धि परियेसा ॥२७॥
आपà¥ले गà¥रूचे गà¥णदोष । सदा उचà¥à¤šार करिसी हरà¥षे । जà¥à¤žान कैंचें होय मानस । सà¥थिर होय केवीं आतां ॥२८॥
जवळी असतां निधानॠ। कां हिंडावें रानोरानॠ। गà¥रॠअसतां कामधेनू । वंचूनि आलासी आमà¥हांजवळी ॥२९॥
गà¥रà¥दà¥रोही कवण नर । तà¥यासी नाहीं इह पर । जà¥à¤žान कैंचें होय पà¥रें । तया दिवांधकासी ॥३०॥
जो जाणे गà¥रà¥à¤šà¥€ सोय । तà¥यासी सरà¥व जà¥à¤žान होय । वेदशासà¥तà¥र सरà¥व होये । गà¥रॠसंतà¥षà¥à¤Ÿ होतांचि ॥३१॥
संतà¥षà¥à¤Ÿवितां शà¥रीगà¥रà¥सी । अषà¥à¤Ÿसिदà¥धि आपà¥ले वशी । कà¥षण न लागतां परियेसीं । वेदशासà¥तà¥र तà¥यासी साधà¥य ॥३२॥
à¤à¤•ोनि शà¥रीगà¥रूचें वचन । माथा शà¥रीगà¥रà¥à¤šरणीं ठेवून । विनवीतसे कर जोडून । करà¥णावचनेंकरà¥नियां ॥३३॥
जय जया जगदà¥à¤—à¥रॠ। निरà¥à¤—à¥ण तूं निरà¥विकारॠ। जà¥à¤žानसागर अपरांपरॠ। उदà¥धरावें आपणातें ॥३४॥
अजà¥à¤žानमाया वेषà¥à¤Ÿà¥‹न । नेणे गà¥रॠकैसा कवण । सांगा सà¥वामी पà¥रकाशोन । जà¥à¤žान होय आपणासी ॥३५॥
कैसा गà¥रॠओळखावा । कोणेपरी आहे सेवा । पà¥रकाश करोनि सांगावा । विशà¥ववंदà¥य गà¥रà¥मूरà¥ति ॥३६॥
जेणें माà¤à¥‡à¤‚ मन सà¥थिरॠ। होऊनि ओळखे सोयगà¥रॠ। तैसा करणें उपकारॠ। मà¥हणोनि चरणीं लागला ॥३७॥
करà¥णावचन à¤à¤•ोनि । शà¥रीगà¥रà¥नाथ संतोषोनि । सांगताति विसà¥तारोनि । गà¥रà¥सेवाविधान ॥३८॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती à¤à¤• मà¥नि । गà¥रॠमà¥हणजे जनकजननी । उपदेशकरà¥ता आहे कोणी । तोचि जाण परम गà¥रॠ॥३९॥
गà¥रॠविरिंचि हर जाण । सà¥वरà¥प तोचि नारायण । मन करà¥नि निरà¥वाण । सेवा करावी भकà¥तीनें ॥४०॥
यदरà¥थी कथा à¤à¤• । सांगों आमà¥ही ततà¥पर à¤à¤• । आदिपरà¥वी असे निक । गà¥रà¥सेवा भकà¥तिभावें ॥४१॥
दà¥वापारांतीं परियेसीं । विपà¥र à¤à¤• धौमà¥यऋषी । तिघे शिषà¥य होते तà¥यासी । वेदाभà¥यास करावया ॥४२॥ à¤à¤• 'आरà¥णी' पांचाळ । दà¥सरा 'बैद' केवळ । तिसरा 'उपमनà¥यà¥' बाळ । सेवा करिती विदà¥येलागीं ॥४३॥
पूरà¥वी गà¥रà¥à¤šà¥€ à¤सी रीति । शिषà¥याकरवीं सेवा घेती । अंतःकरण तà¥याचें पहाती । निरà¥वाणवरी शिषà¥याचें ॥४४॥
पाहोनियां अंतःकरण । असे भकà¥ति निरà¥वाण । कृपा करिती ततà¥à¤•à¥षण । मनकामना पà¥रविती ॥४५॥
à¤सा धौमà¥यमà¥नि भला । तया आरूणी-पांचाळा । à¤à¤•े दिवशीं निरोप दिलà¥हा । à¤à¤• दà¥विजा à¤à¤•चितà¥तें ॥४६॥
शिषà¥यासी मà¥हणे धौमà¥यमà¥नि । आजि तà¥वां जावोनि रानीं । वृतà¥तीसी नà¥यावें तटाकपाणी । जंववरी होय तृपà¥त भूमि ॥४७॥
असे वृतà¥ति तळें खालीं । तेथें पेरिली असे साळी । तेथें नेवोनि उदक घालीं । शीघà¥र मà¥हणे शिषà¥यासी ॥४८॥
à¤सा गà¥रà¥à¤šा निरोप होतां । गेला शिषà¥य धांवत । तटाक असे पाहतां । कालवा थोर वहातसे ॥४९॥
जेथें उदक असे वहात । अतिदरारा गरà¥à¤œत । वृतà¥तिभूमि उनà¥नत । उदक केवीं चढों पाहे ॥५०॥
मà¥हणे आतां काय करà¥à¤‚ । कोपतील मातें शà¥रीगà¥रॠ। उदक जातसे दरारू । केवीं बांधूं मà¥हणतसे ॥५१॥
आणूनियां शिळा दगड । बांधिता जाहला उदका आड । पाणी जातसे धडाड । जाती पाषाण वाहोनियां ॥५२॥
पà¥रयतà¥न करी नानापरी । कांहीं केलिया न चढे वारी । मà¥हणे देवा शà¥रीहरि । काय करà¥à¤‚ मà¥हणतसे ॥५३॥
मग मनीं विचार करी । गà¥रूचे शेतीं न चढे वारी । पà¥राण तà¥यजीन निरà¥धारीं । गà¥रà¥à¤šà¥‡ वृतà¥तीनिमितà¥त ॥५४॥
निशà¥à¤šय करà¥नि मानसीं । मनीं धà¥याई शà¥रीगà¥रà¥सी । मà¥हणे आतां उपाय यासी । योजूनि यतà¥न करावा ॥५५॥
घालितां उदकपà¥रवाहांत । जाती पाषाण वहात । आपण आड पडों मà¥हणत । निरà¥धारिलें तया वेळीं ॥५६॥
दोनà¥ही हातीं धरीं दरडी । पाय टेकी दà¥सरेकडी । à¤ाला आपण उदकाआड । मनीं शà¥रीगà¥रà¥सी धà¥यातसे ॥५७॥
à¤सा शिषà¥यशिरोमणि । निरà¥वाण मन करितांकà¥षणीं । वृतà¥तीकडे गेलें पाणी । पà¥रवाहाचें अरà¥ध देखा ॥५८॥
अरà¥ध पाणी जैसें तैसें । वाहतसे नितà¥यसरिसें । तयामधà¥यें शिषà¥य संतोषें । बà¥डाला असे अवधारा ॥५९॥
à¤सा शिषà¥य तया सà¥थानीं । बà¥डाला असे पà¥रवाहपाणीं । गà¥रà¥à¤šà¥€ वृतà¥ति जाहली धणी । उदकपूरà¥ण परियेसा ॥६०॥
तà¥याचा गà¥रॠधौमà¥यमà¥नि । विचार करी आपà¥ले मनीं । दिवस गेला असà¥तमानीं । अदà¥यापि शिषà¥य न ये मà¥हणे ॥६१॥
à¤सें आपण विचारीत । गेला आपà¥ले वृतà¥तींत । जाहलें असे उदक बहà¥त । न देखे शिषà¥य तया सà¥थानीं ॥६२॥
मà¥हणे शिषà¥या काय जाहलें । किंवा भकà¥षिलें वà¥याघà¥रवà¥याळें । उदकानिमितà¥त कषà¥à¤Ÿ केले । कोठें असे मà¥हणतसे ॥६३॥
à¤सें मनीं विचारीत । उंच सà¥वरें पाचारीत । अरे शिषà¥या सखया मà¥हणत । पà¥रेमभावें बोलावी ॥६४॥
येणेंपरी करà¥णावचनीं । पाचारीतसे धौमà¥यमà¥नि । शबà¥द पडे शिषà¥यकानीं । तेथूनि मग निघाला ॥६५॥
येवोनियां शà¥रीगà¥रà¥सी । नमन केलें भावेसीं । धौमà¥यमà¥नीं महाहरà¥षी । आलिंगोनि आशà¥वासिलें ॥६६॥
वर दिधला तया वेळीं । à¤à¤• शिषà¥या सà¥तोममौळी । तूतें विदà¥या आली सकळी । वेदशासà¥तà¥रादि वà¥याकरण ॥६७॥
à¤सें मà¥हणतां ततà¥à¤•à¥षणीं । à¤ाला विदà¥यावंत जà¥à¤žानी । लागतसे गà¥रà¥à¤šरणीं । भकà¥तिभावेंकरà¥नियां ॥६८॥
कृपानिधि धौमà¥यमà¥नि । आपà¥ले आशà¥रमा नेऊनि । निरोप दिलà¥हा संतोषोनि । विवाहादि आतां करीं मà¥हणे ॥६९॥
निरोप घेऊनि शिषà¥यराणा । गेला आपà¥ले सà¥थाना । आणिक दोघे शिषà¥य जाणा । होते तया गà¥रà¥à¤œवळी ॥७०॥
दà¥सरा शिषà¥य 'बैद' जाणा । गà¥रà¥à¤šà¥€ करी शà¥शà¥रूषणा । तà¥याचे पहावया अंतःकरणा । धौमà¥य गà¥रॠमà¥हणतसे ॥७१॥
धौमà¥य मà¥हणे शिषà¥यासी । सांगेन à¤à¤• तà¥à¤œसी । तà¥वां जाऊनि अहरà¥निशीं । वृतà¥ति आमà¥à¤šà¥€ रकà¥षिजे ॥७२॥
रकà¥षूनियां वृतà¥तीसी । आणावें धानà¥य घरासी । à¤सें मà¥हणतां महाहरà¥षी । गेला तया वृतà¥तीकडे ॥७३॥
वृतà¥ति पिके जंववरी । अहोरातà¥रीं कषà¥à¤Ÿ करी । राशी होतां अवसरीं । आला आपà¥ले गà¥रà¥पाशीं ॥७४॥
सांगता जाहला शà¥रीगà¥रà¥सी । मà¥हणे वà¥रीही भरले राशीं । आतां आणावें घरासी । काय निरोप मà¥हणतसे ॥७५॥
मग मà¥हणे धौमà¥यमà¥नि । बा रे शिषà¥या शिरोमणि । कषà¥à¤Ÿ केले बहà¥त रानीं । आतां धानà¥य आणावें ॥७६॥
मà¥हणोनि देती à¤à¤• गाडा । तया जà¥à¤‚पोनि à¤à¤• रेडा । गà¥रॠमà¥हणे जावें पà¥ढा । शीघà¥र यावें मà¥हणतसे ॥७७॥
à¤à¤•ीकडे जà¥à¤‚पी रेडा । आपण ओढी दà¥सरीकडा । येणेंपरी घेवोनि गाडा । आला तया वृतà¥तीजवळी ॥७८॥
दोनी खंडी साळीसी । भरी शिषà¥य गाडियासी । à¤à¤•ीकडे रेडियासी । जà¥à¤‚पोनि ओढी आपण देखा ॥७९॥
रेडा चाले शीघà¥रेंसीं । आपण न ये तयासरसी । मग आपà¥ले कंठासी । बांधिता à¤ाला जूं देखा ॥८०॥
सतà¥राणें तयासरसी । चालत आला मारà¥à¤—ासी । रà¥तला रेडा चिखलेंसीं । आपà¥ले गळां ओढीतसे ॥८१॥
चिखलीं रà¥तला रेडा मà¥हणोनि । चिंता करी बहॠमनीं । आपण ओढी सतà¥राणीं । गळां फांस पडे जैसा ॥८२॥
सोडूनियां रेडियासी । काढिलें शिषà¥यें गाडियासी । ओढितां आपà¥ले गळां फांसी । पडूनि पà¥राण तà¥यजूं पाहे ॥८३॥
इतà¥à¤•ें होतां निरà¥वाणीं । सनà¥मà¥à¤– पातला धौमà¥यमà¥नि । तà¥या शिषà¥यातें पाहोनि नयनीं । कृपा अधिक उपजली ॥८४॥
सोडूनियां शिषà¥यातें । आलिंगोनि करूणाभरितें । वर दिधला अभिमतें । संपनà¥न होसी वेदशासà¥तà¥रीं ॥८५॥
वर देतां ततà¥à¤•à¥षणेसीं । सरà¥व विदà¥या आली तà¥यासी । निरोप घेऊनियां घरासी । गेला शिषà¥य परियेसा ॥८६॥
तिसरा शिषà¥य उपमनà¥यॠ। सेवेविषयीं महानिपà¥ण । गà¥रà¥à¤šà¥€ सेवा-शà¥शà¥रूषण । बहॠकरी परियेसा ॥८७॥
तà¥यासी वà¥हावा बहà¥त आहार । मà¥हणोनि विदà¥या नोहे सà¥थिर । तà¥यासी विचार करीत तो गà¥रॠ। यातें करावा उपाय à¤à¤• ॥८८॥
तà¥यासी मà¥हणे धौमà¥यमà¥नि । तà¥à¤œ सांगतों मà¥हणोनि । नितà¥य गà¥रें नेऊनि रानीं । रकà¥षण करीं तृणचारें ॥८९॥
à¤सें मà¥हणतां गà¥रà¥मà¥नि । नमन करी तà¥याचे चरणीं । गà¥रें नेऊनियां रानीं । चारवीत बहà¥वस ॥९०॥
कà¥षà¥धा लागतां आपणासी । शीघà¥र आणिलीं घरासी । कोपें गà¥रॠतयासी । मà¥हणे शीघà¥र येतोसि कां रे ॥९१॥
सूरà¥य जाय असà¥तमानीं । तंववरी राखीं गà¥रें रानीं । येणेंपरी पà¥रतिदिनीं । वरà¥तावें तà¥वां मà¥हणतसे ॥९२॥
अंगीकारोनि शिषà¥यराणा । गà¥रें घेवोनि गेला राना । कà¥षà¥धाकà¥रांत होऊनि जाणा । चिंतीतसे शà¥रीगà¥रà¥सी ॥९३॥
चरती गà¥रें नदीतीरीं । आपण तेथें सà¥नान करी । तयाजवळी घरें चारी । असती विपà¥रआशà¥रम तेथें ॥९४॥
जाऊनियां तया सà¥थाना । भिकà¥षा मागे परिपूरà¥ण । भोजन करी सावधान । गोधन रकà¥षी येणेंपरी ॥९५॥
येणेंपरी पà¥रतिदिवशीं । रकà¥षूनि आणी गà¥रें निशीं । वरà¥ततां à¤सें येरे दिवशीं । पà¥सता à¤ाला धौमà¥यमà¥नि ॥९६॥
गà¥रॠमà¥हणे शिषà¥यासी । तूं नितà¥य उपवासी । तà¥à¤ा देह पà¥षà¥à¤Ÿà¥€सी । कवणेपरी होतसे ॥९७॥
à¤à¤•ोनि शà¥रीगà¥रà¥à¤šà¥‡à¤‚ वचन । सांगे शिषà¥य उपमनà¥य । भिकà¥षा करितों पà¥रतिदिन । विपà¥रांघरीं तेथें देखा ॥९८॥
भोजन करà¥नि पà¥रतिदिवसीं । गà¥रें घेवोनि येतों निशीं । शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तयासी । आमà¥हां सांडूनि केवीं भà¥à¤•à¥ती ॥९९॥
भिकà¥षा मागोनि घरासी । आणोनि दà¥यावी पà¥रतिदिवसीं । मागà¥ती जावें गà¥रांपाशीं । घेऊन यावें निशिकाळीं ॥१००॥
गà¥रà¥निरोपें येरे दिवशीं । गà¥रें नेऊनि रानासी । मागे भिकà¥षा नितà¥य जैसी । नेऊनि दिधली घरांत ॥१०१॥
घरीं तà¥यासी भोजन । कधीं नवà¥हे परिपूरà¥ण । पà¥नरपि जाई तया सà¥थाना । भिकà¥षा करà¥नि जेवीतसे ॥१०२॥
नितà¥य भिकà¥षा वेळां दोनी । पहिली भिकà¥षा देवोनि सदनीं । दà¥सरी आपण भकà¥षूनि । काळ à¤सा कंठीतसे ॥१०३॥
येणेंपरी किंचितà¥à¤•ाळ । वरà¥ततां जाहला महासà¥थूळ । à¤à¤•े दिवशीं गà¥रॠकृपाळ । पà¥सतसे शिषà¥यातें ॥१०४॥
शिषà¥य सांगे वृतà¥तांत । जेणें आपà¥ली कà¥षà¥धा शमत । नितà¥य भिकà¥षा मागत । वेळ दोनी मà¥हणतसे ॥१०५॥
à¤à¤• वेळ घरासी । आणोनि देतों पà¥रतिदिवसीं । भिकà¥षा दà¥सरे खेपेसी । करितों भोजन आपण ॥१०६॥
à¤सें मà¥हणतां धौमà¥यमà¥नि । तया शिषà¥यावरी कोपोनि । मà¥हणे भिकà¥षा वेळ दोनी । आणूनि घरीं देईं पां ॥१०७॥
गà¥रà¥निरोप जेणेंपरी । दोनी भिकà¥षा आणूनि घरीं । देता जाहला पà¥रीतिकरीं । मनीं कà¥लेश न करीच ॥१०८॥
गà¥रेंसहित रानांत । असे शिषà¥य कà¥षà¥धाकà¥रांत । गोवतà¥स होतें सà¥तन पीत । देखता जाहला तयासी ॥१०९॥
सà¥तन पीतां वांसà¥रासी । उचà¥à¤›िषà¥à¤Ÿ गळे संधींसी । वायां जातें भूमीसी । मà¥हणोनि आपण जवळी गेला ॥११०॥
आपण असे कà¥षà¥धाकà¥रांत । मà¥हणोनि गेला धांवत । पसरà¥निया दोनी हात । धरी उचà¥à¤›िषà¥à¤Ÿ कà¥षीर देखा ॥१११॥
à¤सें कà¥षीरपान करीं । घेऊनि आपà¥लें उदर भरी । दोनी वेळ भिकà¥षा घरीं । देतसे भावभकà¥तीनें ॥११२॥
अधिक पà¥षà¥à¤Ÿ जाहला तà¥याणें । मà¥हणे गà¥रॠअवलोकून । पहा हो याचें शरीरलकà¥षण । कैसा सà¥थूळ होतसे ॥११३॥
मागà¥ती पà¥से तयासी । कवणेपरी पà¥षà¥à¤Ÿ होसी । सांगे आपà¥ले वृतà¥तांतासी । उचà¥à¤›िषà¥à¤Ÿ कà¥षीर पान करितों ॥११४॥
à¤à¤•ोनि मà¥हणे शिषà¥यासी । मतिहीन होय उचà¥à¤›िषà¥à¤Ÿà¥‡सीं । दोष असे बहà¥वसी । भकà¥षूं नको आजिचेनी ॥११५॥
भकà¥षूं नको मà¥हणे गà¥रू । नितà¥य नाहीं तया आहारॠ। दà¥सरे दिवशीं मà¥हणे येरॠ। काय करà¥à¤‚ मà¥हणतसे ॥११६॥
येणेंपरी गà¥रेंसहित । जात होता रानांत । गळत होतें कà¥षीर बहà¥त । à¤à¤•ा रà¥à¤ˆà¤šà¥‡ à¤ाडासी ॥११७॥
मà¥हणे बरवें असे कà¥षीर । उचà¥à¤›िषà¥à¤Ÿ नवà¥हे निरà¥धार । पान करूं धणीवर । मà¥हणोनि तेथें बैसला ॥११८॥
पानें तोडूनि कà¥सरीं । तयामधà¥यें कà¥षीर भरी । घेत होता धणीवरी । तंव भरिलें अकà¥षियांत ॥११९॥
तेणें गेले नेतà¥र दोनी । हिंडतसे रानोवनीं । गà¥रें न दिसती नयनीं । मà¥हणोनि चिंता करीतसे ॥१२०॥
काषà¥à¤Ÿ नाहीं अकà¥षिहीन । करीतसे चिंता गोधना । गà¥रें पाहों जातां राना । पडिला à¤à¤•ा आडांत ॥१२१॥
पडोनियां आडांत । चिंता करी तो अतà¥यंत । आतां गà¥रें गेलीं सतà¥य । बोल गà¥रà¥à¤šा आला मज ॥१२२॥
पडिला शिषà¥य तया सà¥थानीं । दिवस गेला असà¥तमानीं । चिंता करी धौमà¥यमà¥नि। अजूनि शिषà¥य न येचि कां ॥१२३॥
मà¥हणोनि गेला रानासी । देखे तेथें गोधनासी । शिषà¥य नाहीं मà¥हणोनि कà¥लेशीं । दीरà¥à¤˜सà¥वरें पाचारी ॥१२४॥
पाचारितां धौमà¥यमà¥नि। धà¥वनि पडला शिषà¥यकानीं । पà¥रतà¥योतà¥तर देतांकà¥षणीं । जवळी गेला कृपाळू ॥१२५॥
à¤à¤•ोनियां वृतà¥तांत । उपजे कृपा अतà¥यंत । अशà¥विनी देवा सà¥तवीं मà¥हणत । निरोप दिधला तये वेळीं ॥१२६॥
निरोप देतां तये कà¥षणीं । अशà¥विनी देवता धà¥याय मनीं । दृषà¥à¤Ÿि आली दोनी नयनीं । आला शà¥रीगà¥रà¥सनà¥मà¥à¤–ेसीं ॥१२७॥
येवोनि शà¥रीगà¥रà¥सी । नमन केलें भकà¥तीसीं । सà¥तà¥ति केली बहà¥वसी । शिषà¥योतà¥तमें तये वेळीं ॥१२८॥
संतोषोनि धौमà¥यमà¥नी । तया शिषà¥या आलिंगोनि । मà¥हणे शिषà¥या शिरोमणी । तà¥षà¥à¤Ÿलों तà¥à¤à¥या भकà¥तीसी ॥१२९॥
पà¥रसनà¥न होऊनि शिषà¥यासी । हसà¥त सà¥परà¥शी मसà¥तकेसी । वेदशासà¥तà¥रादि ततà¥à¤•à¥षणेसीं । आलीं तया शिषà¥यातें ॥१३०॥
गà¥रॠमà¥हणे शिषà¥यासी । जावें आपà¥ले घरासी । विवाहादि करà¥नि सà¥à¤–ेसीं । नांदत à¤स मà¥हणतसे ॥१३१॥
होईल तà¥à¤à¥€ बहॠकीरà¥ति । शिषà¥य होतील तà¥à¤œ अतà¥यंती । 'उतà¥तंक' नाम विखà¥याति । शिषà¥य तà¥à¤ा परियेसीं ॥१३२॥
तोचि तà¥à¤à¥या दकà¥षिणेसी । आणील कà¥à¤‚डलें परियेसीं । जिंकोनियां शेषासी । कीरà¥तिवंत होईल ॥१३३॥
जनà¥मेजय रायासी । तोच करील उपदेशी । मारवील समसà¥त सरà¥पांसी । याग करà¥नि परियेसा ॥१३४॥
तोचि उतà¥तंक जाऊन । पà¥ढें केला सरà¥पयजà¥à¤ž । जनà¥मेजयातें पà¥रेरà¥न । समसà¥त सरà¥प मारविले ॥१३५॥
खà¥याति जाहली तà¥रिभà¥वनांत । तकà¥षक आणिला इंदà¥रासहित । गà¥रà¥à¤•ृपेचें सामरà¥थà¥य । à¤सें असे परियेसा ॥१३६॥
जो नर असेल गà¥रà¥दूषक । तà¥यासी कैंचा परलोक । अंतीं होय कà¥à¤‚भीपाक । गà¥रà¥दà¥रोह-पातकà¥यासी ॥१३७॥
संतà¥षà¥à¤Ÿ करितां गà¥रà¥सी । काय न साधे तयासी । वेदशासà¥तà¥र तयासी । लाघे कà¥षण न लागतां ॥१३८॥
à¤सें तूं जाणोनि मानसीं । वृथा हिंडसी अविदà¥येसीं । जावें आपà¥ले गà¥रà¥पाशीं । तोचि तà¥à¤œ तारील सतà¥य ॥१३९॥
तà¥याचें मन संतà¥षà¥à¤Ÿवितां । तà¥à¤œ मंतà¥र साधà¥य ततà¥तà¥वता । मन करà¥नि सà¥निशà¥à¤šिता । तà¥वरित जाईं मà¥हणितलें ॥१४०॥
à¤सा शà¥रीगà¥रू निरोप देतां । विपà¥र जाहला अतिजà¥à¤žाता । चरणांवरी ठेवूनि माथा । विनवीतसे तया वेळीं ॥१४१॥
जय जया गà¥रà¥मूरà¥ति । तूंचि साधन परमारà¥थी । मातें निरोपिलें पà¥रीतीं । ततà¥तà¥वबोध कृपेनें ॥१४२॥
गà¥रà¥दà¥रोही आपण सतà¥य । अपराध घडले मज बहà¥त । गà¥रà¥à¤šà¥‡à¤‚ दà¥à¤–विलें चितà¥त । आतां केवीं संतà¥षà¥à¤Ÿवावें ॥१४३॥
सà¥वरà¥णादि लोह सकळ । भिनà¥न होतां सांधवेल । भिनà¥न होतां मà¥à¤•à¥ताफळ । केवीं पà¥नà¥हा à¤à¤•à¥य होय ॥१४४॥
अंतःकरण भिनà¥न होतां । पà¥रयास असे à¤à¤•à¥य करितां । à¤सें माà¤à¥‡à¤‚ मन पतित । काय उपयोग जीवूनि ॥१४५॥
à¤सें शरीर माà¤à¥‡à¤‚ दà¥रोही । काय उपयोग वांचून पाहीं । जीवितà¥वाची वासना नाहीं । पà¥राण तà¥यजीन गà¥रà¥पà¥रति ॥१४६॥
à¤सेपरी शà¥रीगà¥रà¥सी । विनवितो बà¥राहà¥मण हरà¥षी । नमूनि निघे वैरागà¥येसीं । निशà¥à¤šय केला पà¥राण तà¥यजूं ॥१४७॥
अनà¥तपà¥त जाहला तो बà¥राहà¥मण । निरà¥मळ जाहलें अंतःकरण । अगà¥नि लागतां जैसें तृण । भसà¥म होय ततà¥à¤•à¥षणीं ॥१४८॥
जैसा कापूरराशीसी । वनà¥हि लागतां परियेसीं । जळोनि जाय तà¥वरितेसीं । तैसें तयासी जहालें ॥१४९॥
याकारणें पापासी । अनà¥तपà¥त होतां मानसीं । कà¥षालण होय तà¥वरितेसीं । शतजनà¥मींचें पाप जाय ॥१५०॥
निरà¥वाणरà¥पें दà¥विजवर । निघाला तà¥यजूं कलेवर । ओळखोनियां जगदà¥à¤—à¥रॠ। पाचारिती तयावेळीं ॥१५१॥
बोलावोनि बà¥राहà¥मणासी । निरोप देती कृपेसीं । न करीं चिंता तूं मानसीं । गेले तà¥à¤à¥‡ दà¥रितदोष ॥१५२॥
वैरागà¥य उपजलें तà¥à¤à¥या मनीं । दà¥षà¥à¤•ृतें गेलीं जळोनि । à¤à¤•चितà¥त करà¥नि मनीं । सà¥मरें आपà¥ले गà¥रà¥à¤šरण ॥१५३॥
तये वेळीं शà¥रीगà¥रà¥सी । नमन केलें चरणासी । जगदà¥à¤—à¥रॠतूंचि होसी । तà¥रिमूरà¥तीचा अवतार ॥१५४॥
तà¥à¤à¥€ कृपा होय जरी । पापें कैंचीं या शरीरीं । उदय होतां भासà¥à¤•रीं । अंधकार राहे केवीं ॥१५५॥
à¤सेपरी शà¥रीगà¥रà¥सी । सà¥तà¥ति करी तो भकà¥तीसीं । रोमांचळ उठती हरà¥षी । सददित कंठा जाहला ॥१५६॥
निरà¥मळ मानसीं तयावेळीं । माथा ठेवी चरणकमळीं । विनवीतसे करà¥णाबहाळीं । मà¥हणे तारीं तारीं शà¥रीगà¥रà¥मूरà¥ति ॥१५७॥
निरà¥वाण देखोनि अंतःकरण । पà¥रसनà¥न जाहला शà¥रीगà¥रॠआपण । मसà¥तकीं ठेविती कर दकà¥षिण । तया बà¥राहà¥मणासी परियेसा ॥१५८॥
परीस लागतां लोहासी । सà¥वरà¥ण होय बावनकसी । तैसें तया दà¥विजवरासी । जà¥à¤žान जहालें परियेसा ॥१५९॥
वेदशासà¥तà¥रादि तातà¥à¤•ाळी । मंतà¥रशासà¥तà¥रें आलीं सकळीं । पà¥रसनà¥न जहाला चंदà¥रमौळी । काय सांगूं दैव तà¥या दà¥विजाचें ॥१६०॥
आनंद जाहला बà¥राहà¥मणासी । शà¥रीगà¥रॠनिरोपिती तयासी । आमà¥à¤šà¥‡à¤‚ वाकà¥य तूं परियेसीं । जाय तà¥वरित आपà¥ले गà¥रà¥पाशीं ॥१६१॥
जावोनियां गà¥रà¥पाशीं । नमन करीं भावेसीं । संतोषी होईल भरंवसीं । तोचि आपण सतà¥य मानीं ॥१६२॥
à¤सेपरी शà¥रीगà¥रà¥मूरà¥ति । तया बà¥राहà¥मणा संभाषिती । निरोप घेऊनियां तà¥वरिती । गेला आपलà¥या गà¥रà¥पाशीं ॥१६३॥
निरोप देऊनि बà¥राहà¥मणासी । शà¥रीगà¥रॠनिघाले परियेसीं । 'भिलà¥लवडी' गà¥रामासी । आले भà¥वनेशà¥वरी-संनिध ॥१६४॥
कृषà¥णापशà¥à¤šिमतटाकेसी । औदà¥à¤‚बर वृकà¥ष परियेसीं । शà¥रीगà¥रॠराहिले गà¥पà¥तेसीं । à¤à¤•चितà¥तें परियेसा ॥१६५॥
सिदà¥ध मà¥हणे नामधारकासी । राहिले शà¥रीगà¥रॠभिलà¥लवडीसी । महिमा जाहली बहà¥वसी । पà¥रखà¥यात तà¥à¤œ सांगेन ॥१६६॥
मà¥हणोनि सरसà¥वतीगंगाधर । सांगे गà¥रà¥à¤šरितà¥रविसà¥तार । à¤à¤•तां होय मनोहर । सकळाभीषà¥à¤Ÿà¥‡à¤‚ साधती ॥१६७॥
इति शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥रामृते परमकथाकलà¥पतरौ शà¥रीनृसिंहसरसà¥वतà¥यà¥पाखà¥याने सिदà¥ध-नामधारकसंवादे गà¥रà¥शà¥शà¥रूषणमाहातà¥मà¥यवरà¥णनं नाम षोडशोऽधà¥यायः
शà¥रीगà¥रà¥दतà¥तातà¥रेयारà¥पितमसà¥तॠ।
ओवीसंखà¥या ॥१६७॥
॥शà¥रीगà¥रà¥दतà¥तातà¥रेयारà¥पणमसà¥तà¥॥
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!
