Aug 22
शà¥à¤°à¥€ गà¥à¤°à¥‚चरितà¥à¤° :: अधà¥à¤¯à¤¾à¤¯ पसà¥à¤¤à¥€à¤¸à¤¾à¤µà¤¾ (संपूरà¥à¤£)
शà¥रीगणेशाय नमः ।
नामधारक सिदà¥धासी । विनवीतसे परियेसी । रà¥दà¥राधà¥याय विसà¥तारेसी । दंपतीसी सांगितला ॥१॥
पà¥ढे काय वरà¥तले । विसà¥तारोनि सांगा वहिले । मन माà¤à¥‡ वेधले । गà¥रà¥à¤šरितà¥र à¤à¤•ावया ॥२॥
सिदà¥ध मà¥हणे à¤à¤• ताता । अपूरà¥व असे पà¥ढे कथा । तेचि जाण पतिवà¥रता । शà¥रीगà¥रूते विनवीत ॥३॥
कर जोडोनि गà¥रूसी । विनवीतसे भकà¥तीसी । आमà¥हा गति पà¥ढे कैसी । कवणेपरी असावे ॥४॥
या कारणे आपणासी । à¤à¤–ादा मंतà¥र उपदेशी । जेणे होय सà¥थिर जीवासी । चरणसà¥मरण सनातन ॥५॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तियेसी । सà¥तà¥रियांसी मंतà¥र उपदेशी । पतिभकà¥तीविणे तà¥यांसी । उपदेशासी देऊ नये ॥६॥
देता उपदेश सà¥तà¥रियांसी । विघà¥न असे मंतà¥रासी । पूवी शà¥à¤•à¥राचारà¥यासी । à¤ाले असे परियेसा ॥७॥
à¤से à¤à¤•ता गà¥रà¥वचन । विनवीतसे कर जोडून । सà¥तà¥रिया केवी मंतà¥रहीन । शà¥à¤•à¥राचारà¥या कैसे à¤ाले ॥८॥
विसà¥तारोनि आमà¥हासी । सांगा सà¥वामी कृपेसी । मà¥हणोनि लागली चरणासी । करà¥णावचनेकरोनिया ॥९॥
शà¥रीगà¥रॠसांगती तियेसी । पूरà¥वकथा आहे à¤सी । यà¥दà¥ध देवदैतà¥यांसी । सदैव होय अवधारा ॥१०॥
दैतà¥यसैनà¥य पडे रणी । शà¥à¤•à¥र जपे संजीवनी । सकळ सैनà¥य उठवूनि । पà¥नरपि यà¥दà¥धा पाठवीत ॥११॥
इंदà¥र वजà¥रे असà¥र मारी । शà¥à¤•à¥र अमृत जप करी । सवेचि येती निशाचरी । देवसैनà¥य मारावया ॥१२॥
à¤से होता à¤à¤•े दिवसी । इंदà¥र गेला कैलासासी । सांगे सà¥थिति शिवासी । शà¥à¤•à¥राचारà¥याची मंतà¥रकरणी ॥१३॥
कोपोनिया ईशà¥वर । नंदीस सांगे उतà¥तर । तà¥वा जावोनि वेगवकà¥तà¥र । शà¥à¤•à¥राचारà¥या धरोनि आणी ॥१४॥
सà¥वामीचे वचन à¤à¤•ोनि । नंदी गेला ठाकोनि । होता शà¥à¤•à¥र तपधà¥यानी । मà¥à¤–ी धरिला नंदीने ॥१५॥
नंदी नेत शिवापासी । आकांत वरà¥तला दैतà¥यांसी । ईशà¥वरे पà¥राशिले शà¥à¤•à¥रासी । अगसà¥ती सिंधूचियापरी ॥१६॥
à¤सा कितà¥येक दिवसांवरी । होता शà¥à¤•à¥र शिवाचे उदरी । निघूनि गेला मूतà¥रदà¥वारी । विसर पडला शिवासी ॥१७॥
पूरà¥वी होते शà¥à¤•à¥र नाव । ईशà¥वर-उदरी à¤ाला उदà¥भव । नाव पावला भारà¥à¤—व । पà¥नः संजीवनी जपे तो ॥१८॥
इंदà¥र मनी विचारी । पà¥रोहितासी पाचारी । कैसा शà¥à¤•à¥र जिवंत करी । पà¥नः दैतà¥यजनांसी ॥१९॥
तà¥यासी विघà¥न करावे à¤à¤• । तू पà¥रोहित विवेकयà¥à¤•à¥त । बà¥दà¥धि विचारी अनेक । बृहसà¥पति गà¥रà¥राया ॥२०॥
पाहे पा दैतà¥यांचे दैव कैसे । शà¥à¤•à¥रासारिखा गà¥रॠविशेषे । देतो जीवासी भरवसे । दैतà¥य येती यà¥दà¥धासी ॥२१॥
तैसा तू नवà¥हेस आमà¥हांसी । आमà¥हाते का उपेकà¥षिसी । देवगà¥रॠतू मà¥हणविसी । बà¥दà¥धि करी शीघà¥र आता ॥२२॥
तू पूजà¥य सकळ देवांसी । जरी आमà¥हा कृपा करिसी । शà¥à¤•à¥राचारà¥य काय विशेषी । तà¥à¤œसमान नवà¥हे जाणा ॥२३॥
à¤से नानापरी देख । इंदà¥र अमरनायक । पूजा करी उपचारिक । बृहसà¥पति संतोषला ॥२४॥
गà¥रॠमà¥हणे इंदà¥रासी । यासी à¤à¤• तू उपायासी । षटà¥à¤•रà¥णी करावे मंतà¥रासी । सामरà¥थà¥य राहील शà¥à¤•à¥राचे ॥२५॥
à¤à¤–ादा पाठवावा शà¥à¤•à¥रापासी । विदà¥यारà¥थी करून तà¥वरेसी । मंतà¥र शिकेल भरवसी । विदà¥यारà¥थिरूपेकरूनिया ॥२६॥
आपà¥ला पà¥तà¥र कच असे । तà¥याते पाठवू विदà¥याभà¥यासे । मंतà¥र शिकेल आहे कैसी । संजीवनी अवधारा ॥२७॥
कचाते आणूनि बà¥दà¥धियà¥à¤•à¥ति । सांगतसे बृहसà¥पति । तà¥वा जावे शà¥à¤•à¥रापà¥रती । विदà¥यारà¥थिरूप धरोनि ॥२८॥
आमà¥à¤šà¥€ निंदा तेथे करी । मनोभावे सेवा करी । संजीवनी कवणेपरी । मंतà¥र शिके पà¥तà¥रराया ॥२९॥
इंदà¥रादिक देवतांचा । निरोप घेऊनि पितयाचा । शà¥à¤•à¥रापà¥रति गेला कचा । विदà¥यारà¥थिरूप धरोनि ॥३०॥
नमन केले साषà¥à¤Ÿांगी । उभा राहिला करà¥णांगी । शà¥à¤•à¥र पà¥सतसे वेगी । कवण कोठूनि आलासी ॥३१॥
बोले आपण दà¥विजकà¥मार । तà¥à¤à¥€ कीरà¥ति à¤à¤•िली थोर । विदà¥याभà¥यासीन मनोहर । मà¥हणोन आलो सेवेसी ॥३२॥
सेवक होईन तà¥मचे चरणी । आलो इचà¥à¤›à¥‡सी धरूनि । तू भकà¥तवतà¥सलशिरोमणि । अनाथांचा पà¥रतिपालक ॥३३॥
बोलोनि à¤से कचवचन । विनवीतसे कर जोडून । शà¥à¤•à¥रकनà¥या जवळी येऊन । पितयालागी विनवित ॥३४॥
पितयासी मà¥हणे देवयानी । विपà¥र भला दिसे नयनी । याते तà¥मà¥ही शिषà¥य करूनि । विदà¥याभà¥यास सांगावा ॥३५॥
कच सà¥à¤‚दर सà¥लकà¥षण । जैसा दिसे की मदन । देवयानी करी चिंतन । à¤सा पति वà¥हावा मà¥हणे ॥३६॥
à¤सी वासना धरà¥नी । पितयाते विनवà¥नी । शिषà¥य केला कच सगà¥णी । शà¥à¤•à¥राचारà¥य विदà¥या सांगे ॥३७॥
à¤सा विदà¥याभà¥यास करीत । दैतà¥यकà¥ळी मà¥हणती निशà¥à¤šित । देवगणी आले सतà¥य । कपटवेषे करूनि ॥३८॥
शिकूनिया विदà¥येसी । जाऊनि शिकवील देवांसी । कà¥डे होईल आमà¥हांसी । तेणे मनी चिंतावले ॥३९॥
काळ कà¥रमिता à¤à¤•े दिवसी । कच पाठविला समिधांसी । दैतà¥य जाती साहà¥येसी । तया कचाचे अवधारा ॥४०॥
रानी जाउनी समागमेसी । दैतà¥य मारिले कचासी । समिधा घेवोनि घरासी । दैतà¥य आपण येते à¤ाले ॥४१॥
शà¥à¤•à¥राचारà¥यांची कनà¥या । पितयासी परम मानà¥या । पितयासी विनवी धनà¥या । कच कैसा नाही आला ॥४२॥
कच आलियावाचूनी । भोजन न करी देवयानी । à¤से à¤à¤•ता निरà¥वाणी । शà¥à¤•à¥राचारà¥य चिंतावला ॥४३॥
जà¥à¤žानी पाहे मानसी । मृतà¥यॠà¤ाला असे तयासी । मंतà¥र जपूनि संजीवनीसी । तà¥वरित घरी आणिला ॥४४॥
आणिक होता बहà¥त दिवस । दैतà¥य करिती अतिदà¥वेष । गेला होता वनवास । पà¥नरपि तयासी वधियेले ॥४५॥
मागà¥ती वाचेल मà¥हणोनि । चूरà¥ण करिती छेदोनि । दाही दिशा टाकà¥नी । आले घरा पà¥नरपि ॥४६॥
दिवस गेला असà¥तमानी । पà¥सतसे देवयानी । कच न दिसे मà¥हणोनि । पितयाते विनवीत ॥४७॥
कच माà¤ा पà¥राणसखा । ना आणिशी जरी खाईन विखा । दावी मज तयाचे मà¥à¤–ा । मà¥हणोनि पà¥रलाप करीतसे ॥४८॥
कनà¥येवरी ममतà¥व बहà¥त । तेणे शà¥à¤•à¥र जà¥à¤žाने पहात । छिनà¥नभिनà¥न केले मà¥हणत । मंतà¥र जपला संजीवनी ॥४९॥
धनà¥य मंतà¥राचे सामरà¥थà¥य । कच आला घरा तà¥वरित । देवयानी संतोषत । पितयाने आलिंगिली ॥५०॥
दैतà¥य मनी विचार करिती । काय केलà¥या न मरे मà¥हणती । गà¥रà¥à¤•नà¥येसी याची पà¥रीति । मà¥हणà¥नि गà¥रॠवाचवितो ॥५१॥
आता उपाय करू यासी । उदईक येईल à¤à¤•ादशी । मारूनि मिळवू पानेसी । गà¥रà¥मà¥à¤–ी पाजावे ॥५२॥
à¤शी निगà¥ती करोनि । आली à¤à¤•ादशी दिनी । कचाते बाहेर नेवोनि । मारते जहाले दैतà¥य शिषà¥य ॥५३॥
पà¥राशन करविती गà¥रूसी । मिळवूनिया मदà¥यरसी । सà¥निगà¥ध मिळवूनिया बहà¥वसी । शà¥à¤•à¥रगà¥रूसी देत à¤ाले ॥५४॥
मागà¥ती पà¥से देवयानी । पितयाते विनवà¥नी । कचासी आणी मà¥हणोनि । रà¥दन करी आकà¥रोशे ॥५५॥
शà¥à¤•à¥र पहातसे जà¥à¤žानी न दिसे कच तà¥रिभà¥वनी । खेद करीतसे मनी । कनà¥यालोभेकरोनिया ॥५६॥
विचार करिता सरà¥वा ठायी । दिसू लागला आपà¥ले देही । संदेह पडला शकà¥रासी पाही । कैसे करावे मà¥हणोनि ॥५७॥
कनà¥येसी मà¥हणे शà¥à¤•à¥र देखा । कच न ये आता à¤à¤•ा । माà¤à¥‡ उदरी असे निका । कैसा काढू तयासी ॥५८॥
यासी काढिता आपणासी । मृतà¥यॠहोईल परियेसी । काय अभिलाष असे तà¥यासी । मà¥हणोनि कनà¥येसी पà¥सतसे ॥५९॥
पितया विनवी देवयानी । अभिलाष होता माà¤à¥‡ मनी । भारà¥या तà¥याची होउनी । दोघे राहू तà¥à¤œपासी ॥६०॥
हाचि वà¥हावा माà¤ा पति । à¤से संकलà¥पिले चितà¥ती । न उठे जरी पà¥ढती । तरी पà¥राण तà¥यागीन ॥६१॥
संदेह पडला शà¥à¤•à¥रासी । बोधिता à¤ाला कनà¥येसी । तà¥यास उठविता आपणासी । मृतà¥यू होईल अवधारी ॥६२॥
कनà¥या मà¥हणे पितयासी । सकळा तू वाचविसी । आपà¥ला पà¥राण जाईल मà¥हणसी । हे आशà¥à¤šरà¥य वाटतसे ॥६३॥
शà¥à¤•à¥र मà¥हणे देवयानी । मंतà¥र असे संजीवनी । मजवाचोनि नेणे कोणी । माते कोण उठवील ॥६४॥
मंतà¥र सांगो नये कवणा । षटà¥à¤•रà¥णी होता जाईल गà¥णा । कचाकरिता माà¤ा पà¥राण । जाईल देखा अवधारी ॥६५॥
न à¤à¤•े कनà¥या देवयानी । पितà¥याचे चरण धरोनि । विनवीतसे कर जोडोनि । मंतà¥र आपणाते शिकवावा ॥६६॥
कचासी तू सजीव करी । तà¥à¤œ येईल मृतà¥यू जरी । मी मंतà¥र जपोनि निरà¥धारी । सजीव करीन तà¥à¤œलागी ॥६७॥
शà¥à¤•à¥र मà¥हणे कनà¥येसी । मंतà¥र सांगू नये सà¥तà¥रियांसी । दोष असता परियेसी । वेदशासà¥तà¥रसंमत असे ॥६८॥
सà¥तà¥रियांसी मंतà¥र पतिभकà¥ति । जपू नये मंतà¥रयà¥à¤•à¥ति । सांगता दोष आमà¥हा घडती । मंतà¥रसामरà¥थà¥य जाईल ॥६९॥
पितयासी मà¥हणे देवयानी । सà¥à¤–े असा मंतà¥र जपोनि । पà¥राण जातो मà¥हणोन । मूरà¥à¤šà¥à¤›ागत पडली ते ॥७०॥
शà¥à¤•à¥राची कनà¥येवरी पà¥रीति । उठवूनि तिसी आलिंगिती । मंतà¥र तिसी सांगती । संजिवनी अवधारा ॥७१॥
आपà¥लà¥या पोटी कच होता । तोही होय à¤à¤•ता । मंतà¥र जहाला षटà¥à¤•रà¥णता । मग जपला कचानिमितà¥त ॥७२॥
शà¥à¤•à¥राचे पोटातà¥नी । कच निघाला फोडà¥नी । मंतà¥र जपे ती देवयानी । पितयाते उठविले ॥७३॥
तीन वेळा मंतà¥र जपता । कचे पाठ केला ततà¥तà¥वता । संतोष करी मनी बहà¥ता । कारà¥य साधले मà¥हणोनि ॥७४॥
शà¥à¤•à¥राचारà¥याते नमà¥नी । कच विनवी कर जोडà¥नी । माते दैतà¥य मारिती मà¥हणोनि । निरोप दà¥यावा मजलागी ॥७५॥
सà¥वामीचेनि विदà¥या शिकलो । तà¥à¤à¥‡ कृपेने पूरà¥ण जहालो । देवकारà¥यारà¥थ संतोषलो । मà¥हणूनि चरणी लागला ॥७६॥
शà¥à¤•à¥राचारà¥ये हरà¥षोनि । निरोप दिधला तà¥यालागोनी । पदर धरी देवयानी । पति वà¥हावे मà¥हणोनिया ॥७७॥
तूते मारिले तीन वेळी । मी वाचविले तà¥या काळी । विदà¥या शिकलासी पितà¥याजवळी । अवशà¥य वरावे मजलागी ॥७८॥
कच मà¥हणे à¤à¤• बाळे । गà¥रà¥à¤•नà¥या भगिनी बोले । तà¥वा आमà¥ते वाचविले । माता होसी निरà¥धारी ॥७९॥
वरिता दोष आपणासी । दूषण ठेवितील सरà¥व ऋषि । भगिनी तू आमà¥à¤šà¥€ होसी । कैसी वरू मà¥हणे तो ॥८०॥
देवयानी कोपोनि । शाप दिधला ते कà¥षणी । वृथा विदà¥या होईल मानी । समसà¥त विसरे तातà¥à¤•ाळी ॥८१॥
माà¤à¥‡ अंतःकरणीची आशा । वृथा केली निराशा । विदà¥या न ये तà¥à¤œ लवलेशा । मà¥हणूनि शाप दिधला ॥८२॥
कच मà¥हणे तियेसी । वाया शापिले आमà¥हांसी । पà¥रà¥ष वरील तà¥à¤œसी । बà¥रहà¥मकà¥ळावà¥यतिरिकà¥त ॥८३॥
तà¥à¤ा पिता बà¥रहà¥मजà¥à¤žानी । जाणे अमृतसंजीवनी । तà¥à¤œ शिकविले मà¥हणोनि । पà¥ढे मंतà¥र न चाले ॥८४॥
à¤सा शाप देउनी । कच गेला निघà¥नी । संतोष à¤ाला इंदà¥रभà¥वनी । दैतà¥यजीवन नवà¥हेची ॥८५॥
शà¥à¤•à¥राचा संजीवनी मंतà¥र । कामा न ये à¤ाला अपातà¥र । सà¥तà¥रियांसी न सांगावा मंतà¥र । मà¥हणोनि शà¥रीगà¥रॠनिरूपिती ॥८६॥
सà¥तà¥रियांलागी पतिसेवा । याची कारणे मंतà¥र न दà¥यावा । वà¥रतोपवास करावा । गà¥रà¥-पà¥रà¥ष-निरोपाने ॥८७॥
सावितà¥री विनवी शà¥रीगà¥रूसी । वà¥रत आचरले बहà¥वसी । तà¥à¤à¥‡ वाकà¥य आमà¥हांसी । वà¥रत à¤à¤–ादे निरोपावे ॥८८॥
तà¥à¤œवरी माà¤ा विशà¥वास । तà¥à¤œवाचोनि नेणू आणिकास । वà¥रत तूचि आमà¥हांस । वà¥रत तà¥à¤à¥€ चरणसेवा ॥८९॥
भकà¥ति राहे तà¥à¤à¥‡ चरणी । à¤सा निरोप दà¥यावा मà¥नि । मà¥हणà¥नी लागली चरणी । कृपा करी मà¥हणोनिया ॥९०॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तियेसी । सांगेन तà¥à¤œ वà¥रत à¤सी । सà¥थिर होय अहेवपणासी । राजà¥य पावे तà¥à¤ा पति ॥९१॥
दंपतà¥य विनवी शà¥रीगà¥रूसी । तà¥à¤à¥‡ वाकà¥य कारण आमà¥हासी । जैसा तू निरोप देसी । तेणे रीती रहाटू ॥९२॥
जो गà¥रà¥वाकà¥य न करी । तो पडे रौरवघोरी । तà¥à¤à¥‡ वाकà¥य आमà¥हा शिरी । मà¥हणूनि चरणी लागली ॥९३॥
भकà¥तवतà¥सल शà¥रीगà¥रà¥नाथ । सांगता जहाला अतिपà¥रीत । विसà¥तारोनि समरà¥थ । वà¥रत तिसी सांगतसे ॥९४॥
सिदà¥ध मà¥हणे नामधारका । शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती कौतà¥à¤•ा । à¤à¤•ताती दंपती निका । अतिपà¥रीतिकरोनिया ॥९५॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तयांसी । सांगेन वà¥रत इतिहासी । ऋषि पà¥सती सूतासी । वà¥रत बरवे निरोपावे ॥९६॥
सूत मà¥हणे ऋषीशà¥वरा । वà¥रत सांगेन मनोहरा । सà¥तà¥रिया अथवा पà¥रà¥षा बरा । वà¥रत असे अवधारा ॥९७॥
नितà¥यानंद असे शांत । निरà¥विकलà¥प विखà¥यात । à¤सा ईशà¥वर अरà¥à¤šिता तà¥वरित । सकळाभीषà¥à¤Ÿà¥‡ पाविजे ॥९८॥
संसारसागरात । विषयातà¥र आचरत । तेही पूजिता पूरà¥ण भकà¥त । तà¥यासी ईशà¥वर पà¥रसनà¥न होय ॥९९॥
विरकà¥त अथवा संसाररत । विषयातà¥र आसकà¥त । जे पूजिती पूरà¥ण भकà¥त । तà¥यासी ईशà¥वर पà¥रसनà¥न होय ॥१००॥
तेणे पाविजे पैलपार । à¤से बोलती वेदशासà¥तà¥र । सà¥वरà¥à¤—ापवरà¥à¤—ा अधिकार । तà¥यासी होय परियेसा ॥१०१॥
विशेष वà¥रत असे à¤à¤• । सोमवार वà¥रतनायक । ईशà¥वरारà¥à¤šन करा विवेक । सकळाभीषà¥à¤Ÿà¥‡ पाविजे ॥१०२॥
नकà¥त भोजन उपवासी । जितेंदà¥रिय करा विशेषी । वैदिक तांतà¥रिक पूजेसी । विधिपूरà¥वक सकळिक ॥१०३॥
गृहसà¥थ अथवा बà¥रहà¥मचारी । सà¥वासिनी कनà¥याकà¥मारी । भरà¥तृविण विधवा नारी । वà¥रत करावे अवधारा ॥१०४॥
याचे पूरà¥वील आखà¥यान । सांगेन à¤à¤•ा अतिगहन । à¤à¤•ता करी पावन । सकळासही परियेसा ॥१०५॥
सà¥à¤•ंदपà¥राणींची कथा । सरà¥व सादà¥यंत à¤à¤•ा । पूरà¥वयà¥à¤—ी आरà¥यावरà¥तका । राजा à¤à¤• अवधारा ॥१०६॥
चितà¥रवरà¥मा नाम तà¥यासी । धरà¥मातà¥मा राजा परियेसी । धरà¥ममारà¥à¤— आचरे हरà¥षी । अधरà¥माते शिकà¥षा करी ॥१०७॥
अखिल पà¥णà¥ये तà¥याणे केली । सकल संपतà¥ति वाढविली । समसà¥त पृथà¥वी जिंकिली । पराकà¥रमेकरूनिया ॥१०८॥
सहपतà¥नी धरà¥म करिती । पà¥तà¥रकामà¥ये शिवापà¥रती । à¤सा किती काळ कà¥रमिती । कनà¥या à¤ाली तयाते ॥१०९॥
अतिसà¥à¤‚दर सà¥लकà¥षण । पारà¥वतीरूपासमान । तेज फाके सूरà¥यकिरण । अतिलावणà¥य न वरà¥णवे ॥११०॥
वरà¥तावया जातकासी । बोलाविले जà¥योतिषी । दà¥विज मिळाले अपारेसी । वरà¥तविती जातक ॥१११॥
मà¥हणती कनà¥या सà¥लकà¥षण । नामे सीमंतिनी जाण । उमेसारखे मांगलà¥यपण । किंवा दमयंतीसà¥वरूप होय ॥११२॥
भागीरथीà¤सी रूपासी । लकà¥षà¥मीसारिखी गà¥णराशी । जà¥à¤žाने देवमतासरसी । जानकीसमान पतिवà¥रता ॥११३॥
सूरà¥यासारिखी होईल कांति । चंदà¥रासमान मनशांति । दहा सहसà¥तà¥र वरà¥षे खà¥याति । पतीसह राजà¥य करील ॥११४॥
जातक वरà¥तवले तिसी । राव पावला अतिहरà¥षी । अखिल दाने विपà¥रांसी । देता जाहला अवधारा ॥११५॥
असता राव सभेसी । दà¥विज à¤à¤• परियेसी । भय न धरिता वाकà¥यासी । बोलतसे अवधारा ॥११६॥
à¤à¤• राया माà¤à¥‡ वचन । कनà¥यालकà¥षण मी सांगेन । चवदावे वरà¥षी विधवापण । होईल इयेसी जाण पा ॥११७॥
à¤से वाकà¥य परिसोनि । राव पडिला मूरà¥à¤›ा येवोनि । चिंता वरà¥तलि बहॠमनी । विपà¥रवाकà¥य परिसता ॥११८॥
à¤से सांगोनि बà¥राहà¥मण । गेला निघोनि ततà¥à¤•à¥षण । सरà¥व दà¥à¤ƒà¤–ाते पावून । तळमळीत तेधवा ॥११९॥
à¤से बालपण कà¥रमिता । सपà¥त वरà¥षे जाती ततà¥तà¥वता । चिंतीत होती मातापिता । वरà¥हाड केवी करावे ॥१२०॥
चवदावे वरà¥षी विधवापण । मà¥हणोनि बोलिला बà¥राहà¥मण । तेणे वà¥याकà¥ळ अंतःकरण । राजा-राजपतà¥नीचे ॥१२१॥
कनà¥या खेळे राजांगणी । सवे सखयाते घेवोनि । बोलता à¤à¤•िले विपà¥रवचनी । चौदावे वरà¥षी विधवतà¥व ॥१२२॥
à¤से à¤à¤•ोनि वचन । कनà¥या करीतसे चिंतन । वरà¥तता आली à¤à¤• दिन । तया घरी बà¥रहà¥मसà¥तà¥री देखा ॥१२३॥
याजà¥à¤žवलà¥à¤•à¥याचिया पतà¥नी । मैतà¥रेयी मà¥हणोनि । घरी आली देखोनि । चरण धरीत तेधवा ॥१२४॥
भावे साषà¥à¤Ÿांग नमूनि । करसंपà¥à¤Ÿ जोडोनि । विनवी करà¥णावचनी । माते पà¥रतिपाळी मà¥हणतसे ॥१२५॥
सौभागà¥य सà¥थिर होय जेणे । उपाय सांगे मजकारणे । चंचळ असे अंतःकरणे । मà¥हणूनि चरणी लागली ॥१२६॥
कनà¥या विनवी तियेसी । à¤से वà¥रत सांग आमà¥हांसी । आमà¥हा जननी तूचि होसी । वà¥रत सांग मà¥हणतसे ॥१२७॥
à¤à¤•ोनि कनà¥येचà¥या वचना । बोले मैतà¥रेयी जाणा । शरण रिघावे उमारमणा । अहेवपण सà¥थिर होय ॥१२८॥
सोमवार परियेसी । वà¥रत आचरी नेमेसी । पूजा करावी शिवासी । उपवास करà¥नी अवधारा ॥१२९॥
बरवे सà¥सà¥नात होवोनि । पीतांबर नेसोनि । मन सà¥थिर करोनि । पूजा करावी गौरीहरा ॥१३०॥
अभिषेके पापकà¥षय । पीठ पूजिता सामà¥राजà¥य । गंधाकà¥षता पà¥षà¥पमालà¥य । सौभागà¥यसौखà¥य पाविजे ॥१३१॥
सौगंध होय धूपाने । कांति पाविजे दीपदाने । भोग नैवेदà¥यारà¥पणे । तांबूलदाने लकà¥षà¥मी सà¥थिर ॥१३२॥
चतà¥रà¥विध पà¥रà¥षारà¥थ । नमसà¥à¤•ारिता तà¥वरित । अषà¥à¤Ÿà¥ˆशà¥वरà¥यै नांदत । ईशà¥वरजप केलिया ॥१३३॥
होमे सरà¥व कोश पूरà¥ण । समृदà¥धि होतसे जाण । करिता बà¥राहà¥मणभोजन । सरà¥व देवता तृपà¥त होती ॥१३४॥
à¤से सोमवार वà¥रत । कनà¥ये करी वो निशà¥à¤šित । भव आलिया दà¥रित । परिहरती महाकà¥लेश ॥१३५॥
गौरीहरपूजा करिता । समसà¥त दà¥रिते जाती ततà¥तà¥वता । à¤à¤•ोनि सीमंतिनी ततà¥तà¥वता । अंगिकारिले वà¥रत देखा ॥१३६॥
सोमवारचे वà¥रत । आचरे सीमंतिनी तà¥वरित । पिता देखोनि निशà¥à¤šित । विवाहायोगà¥य मà¥हणोनि ॥१३७॥
राजा विचारी मानसी । वरà¥हाड करावे कनà¥येसी । जैसे पà¥राकà¥तन असेल तिसी । तैसे घडो मà¥हणतसे ॥१३८॥
विचारोनि मंतà¥रियांसी । पाठविता à¤ाला राषà¥à¤Ÿà¥रांसी । दमयंतीनळवंशी । इंदà¥रसेनाचा कà¥मारक ॥१३९॥
चंदà¥रांगद वर बरवा । जैसा तेज चंदà¥रपà¥रभा । बोलाविले विवाहशोभा । कनà¥या दिधली संतोषे ॥१४०॥
राजे भूमांडलिक देखा । समसà¥त आले वरà¥हाडिका । वरà¥हाड à¤ाले अतिकौतà¥à¤•ा । महोतà¥साह नानापरी ॥१४१॥
नाना दà¥रवà¥यालंकार । वरà¥हाडिका देई नृपवर । अखिल दाने देकार । विपà¥रालागी देता à¤ाला ॥४२॥
पाठवणी केली सकळिका । जामात ठेविला कौतà¥à¤•ा । कनà¥यासà¥नेह अनेका । मà¥हणोनि राहविले राजपà¥तà¥रा ॥४३॥
राजपà¥तà¥र शà¥वशà¥रगृही । सà¥तà¥रिया पà¥रीति अतिसà¥नेही । काळ कà¥रमिता à¤à¤•े समयी । जलकà¥रीडेसी निघाला ॥१४४॥
कालिंदी मà¥हणिजे नदीसी । राजपà¥तà¥र परियेसी । सरà¥व दळ समागमेसी । गेला नदीसी विनोदे ॥१४५॥
राजपà¥तà¥र निघे नदीत । सवे निघाले लोक बहà¥त । विनोदे असे पोहत । अतिहरà¥षे जलकà¥रीडा ॥१४६॥
पोहता राजकà¥मार देखा । बà¥डाला मधà¥ये गंगोदका । आकांत à¤ाला सकळिका । काढा काढा मà¥हणताती ॥१४७॥
सवे सैनà¥य लोक सकळ । होते नावेकरी पà¥रबळ । उदकी पाहताती तये वेळ । न दिसे कोठे बà¥डाला ॥१४८॥
उभय तटी सैनà¥यातून । धावत गेले राजसदना । वà¥यवसà¥था सांगती संपूरà¥ण । जामात तà¥मचा बà¥डाला ॥१४९॥
कालिंदी नदीचà¥या डोहात । संगतीने होते पोहत । अदृशà¥य à¤ाला तà¥वरित । न दिसे कà¥मार बà¥डाला ॥१५०॥
à¤à¤•ोनि राजा पडे धरणी । मूरà¥à¤šà¥à¤›ना येऊनि ततà¥à¤•à¥षणी । कनà¥या à¤à¤•ताच शà¥रवणी । तà¥यजू पाहे पà¥राणाते ॥१५१॥
राजा कनà¥येसी संबोखित । आपण गेला धावत । राजसà¥तà¥रिया शोक करीत । कनà¥यादà¥à¤ƒà¤–े अतिबहॠ॥१५२॥
सीमंतिनी करी शोका । मà¥हणे देवा तà¥रिपà¥रांतका । शरण रिघालिया देखा । मरण कैसे न आले मज ॥१५३॥
मृतà¥यॠचवदा वरà¥षी जाण । मà¥हणोनि धरिले तà¥मचे चरण । वृथा गेले वà¥रताचरण । सोमवार शिवाचे ॥१५४॥
तव देणे अढळ सकळा । मज उपेकà¥षिले जाशà¥वनीळा । अपकीरà¥ति तà¥à¤œ केवळा । शरणागता रकà¥षिसी ॥१५५॥
सà¥मरण करी शà¥रीगà¥रूसी । याजà¥à¤žवलà¥à¤•à¥यपतà¥नीसी । सांगितले वà¥रत आमà¥हांसी । सौभागà¥य सà¥थिर मà¥हणोनिया ॥१५६॥
तिचिया वाकà¥ये करूनि । पूजिली शिवभवानी । वृथा à¤ाली माà¤à¥‡ मनी । शीघà¥र विनवी शिवासी ॥१५७॥
à¤से दà¥à¤ƒà¤–े पà¥रलापत । सीमंतिनी जाय रडत । गंगापà¥रवेश करीन मà¥हणत । निघाली वेगे गंगेसी ॥१५८॥
पिता देखोनि नयनी । धरावया गेला धावोनी । कनà¥येते आलिंगोनी । दà¥à¤ƒà¤– करी अतà¥यंत ॥१५९॥
सकळ मंतà¥री पà¥रोहित । सरà¥व सैनà¥य दà¥à¤ƒà¤– करीत । बोलाविले नावेकरी तà¥वरित । पहा मà¥हणती गंगेत ॥१६०॥
गंगा सकळ शोधिती । न दिसे कà¥मार कवणे गती । शोक करीतसे सीमंती । राजा संबोखी तियेसी ॥१६१॥
राजकà¥माराचे सेवक । करू लागले बहॠदà¥à¤ƒà¤– । सांगो गेले पà¥तà¥रशोक । इंदà¥रसेनाकारणे ॥१६२॥
à¤à¤•ोनिया इंदà¥रसेन । दà¥à¤ƒà¤– करी अतिगहन । भारà¥येसहित धावून । आला तया मृतà¥यà¥सà¥थळा ॥१६३॥
दोघे राव मिळोन । शोक करिती दारà¥ण । हा हा कà¥मारा मà¥हणोन । ऊर शिर पिटताती ॥१६४॥
हा हा पà¥तà¥रा ताता मà¥हणत । राजा गडबडा असे लोळत । मंतà¥री राजकà¥ळ समसà¥त । नगरलोक दà¥à¤ƒà¤– करिती ॥१६५॥
कोठे गेला राजसà¥त । मà¥हणोनि सीमंतिनी रडत । खिनà¥न à¤ाले समसà¥त । मातापितर शà¥वशà¥रादि ॥१६६॥
कोणे सà¥थानी पति गेले । मà¥हणोनि सीमंतिनी लोळे । ललाट हसà¥ते पिटिले । पार नाही शोकासी ॥१६७॥
सीमंतिनी मà¥हणे पितयासी । पà¥राण तà¥यजीन पतिसरसी । वाचूनिया संसारासी । वैधवà¥य कोण भोगील ॥१६८॥
पà¥से सकळ दà¥विजासी । करावे की सहगमनासि । विपà¥र सांगती रायासी । पà¥रेतावेगळे करू नये ॥१६९॥
पà¥रेत शोधावे नदीत । दहन करावे कनà¥येसहित । न दिसे बà¥डाला गंगेत । केवी सहगमन होईल ॥१७०॥
आता इसी à¤से करणे । पà¥रेत सापडे तववरी राखणे । à¤à¤•ोनिया दà¥विजवचने । राजा कनà¥ये विनवीतसे ॥१७१॥
à¤से वà¥याकà¥ळ दà¥à¤ƒà¤–े करिती । मंतà¥री पà¥रोहित मà¥हणती । जे असेल होणार गती । बà¥रहà¥मादिका चà¥à¤•ेना ॥१७२॥
होणार जहाली देवकरणी । काय कराल दà¥à¤ƒà¤– करोनी । à¤से मंतà¥री संबोखà¥नी । रायाते चला मà¥हणती ॥१७३॥
निघाले राजे उभयता । मंदिरा पावले दà¥à¤ƒà¤– करिता । इंदà¥रसेन अति दà¥à¤ƒà¤–िता । न विसरे कधी पà¥तà¥रशोक ॥१७४॥
राजà¥य-वà¥यापार सोडूनि । दà¥à¤ƒà¤– करी पà¥तà¥रचिंतनी । गोतà¥रजी राजà¥य हिरूनी । कपटे घेतले तयाचेच ॥१७५॥
सहभारà¥या रायासी । ठेविते à¤ाले कारागृहासी । पà¥तà¥रशोके बहॠतà¥यासी । राजà¥यभोग चाड नाही ॥१७६॥
चितà¥रवरà¥मा राव देखा । कनà¥या ठेविली ममतà¥विका । पà¥राण तà¥यजू पाहे निका । लोक निंदितील मà¥हणोनि ॥१७७॥
राव मà¥हणे कनà¥येसी । पà¥तà¥र नाही आमà¥à¤šà¥‡ वंशी । कनà¥या à¤à¤• तू आमà¥हांसी । पà¥तà¥रापरी रहाटावे ॥१७८॥
लोक निंदितील आमà¥हांसी । वैधवà¥य आले परियेसी । वरà¥ष à¤à¤• कà¥रमिलियासी । पà¥ढे आचार करी वो बाळे ॥१७९॥
पितà¥याचे वचन à¤à¤•ोनी । करीतसे बहॠचिंतनी । मà¥हणे देवा शूळपाणि । केवी माते गांजिले ॥१८०॥
à¤से विचारà¥नी मानसी । वà¥रत आचरे ततà¥परेसी । सोमवार उपवासासी । ईशà¥वरपूजा करीतसे ॥१८१॥
इकडे तो राजकà¥मार । बà¥डाला होता गंगापूर । गेला जेथे पाताळनगर । वासà¥à¤•ी जेथे राजà¥य करी ॥१८२॥
नागलोकीचिया नारी । आलà¥या होतà¥या नदीतीरी । राजकà¥मार आला पà¥री । नदीतटाकी वहातसे ॥१८३॥
देखोनिया नागकनà¥या । काढिती संतोषे करोनिया । अमृता शिंपिती आणà¥निया । सावध केला तयाते ॥१८४॥
कनà¥या मिळूनि तà¥यासी । घेवोनि जाती तकà¥षकापासी । विचितà¥र नगर परियेसी । राजपà¥तà¥र पहात असे ॥१८५॥
पाहे पाताळनगर-रचना । जैसी शोभा इंदà¥रभà¥वना । गोपà¥रे दिसती महारतà¥ना । विदà¥यà¥लà¥लतेपरी ॥१८६॥
इंदà¥रनीळ वैडà¥रà¥यैसी । मानिके मà¥à¤•à¥ताफळांसी । महारमà¥य पà¥री जैसी । सूरà¥यकांति मिरवत ॥१८७॥
चंदà¥रकांतिसरसी भूमि । महादà¥वारे कपाट हेमी । अनेक रतà¥ने नाही उपमी । à¤शा मंदिरा पà¥रवेशला ॥१८८॥
पà¥ढे देखिली सभा थोर । समसà¥त बैसले सरà¥पाकार । आशà¥à¤šरà¥य करी राजकà¥मार । असंखà¥य सरà¥प दिसताती ॥१८९॥
सभेमधà¥ये अतिशोभित । मधà¥ये बैसला पनà¥नगनाथ । जैशी सूरà¥यकांति फाकत । अति उनà¥नत बैसला ॥१९०॥
अनेक शत फणा दिसती । जैशी वीज लखलखती । पीतांबरे सजà¥योती । रतà¥नकà¥à¤‚डलमंडित ॥१९१॥
अनेकरतà¥नखचित देखा । मà¥à¤•à¥à¤Ÿ मिरवती सहसà¥तà¥र à¤à¤•ा । सहसà¥तà¥रफणी मिरवे तकà¥षका । à¤सा सभे बैसला असे ॥१९२॥
रूपयौवन नागकनà¥या । नानापरी भरणे लेवोनिया । अनेक सहसà¥तà¥र येवोनिया । सेवा करिती तकà¥षकाची ॥१९३॥
à¤शा सभासà¥थानी देख । राव बैसला तकà¥षक । देखोनिया राजकà¥मारक । नमन करी साषà¥à¤Ÿांगी ॥१९४॥
तकà¥षक पà¥से नागकनà¥यांसी । कैचा कà¥मार आणिलासी । सà¥लकà¥षण दिसतो कैसी । कोठे होता मà¥हणे तया ॥१९५॥
नागकनà¥या मà¥हणती तà¥यासी । नेणो नाम याचे वंशी । वहात आला यमà¥नेसी । घेऊन आलो तà¥मà¥हांजवळी ॥१९६॥
तकà¥षक पà¥से राजकà¥मारासी । नाम कवण कवणे वंशी । काय कारणे आलासी । कवण देशी वास तà¥à¤ा ॥१९७॥
सांगे राजकà¥मार देख । आमà¥ही भूमंडळनायका । नैषध राजपति à¤à¤•ा । नळनामे पà¥णà¥यशà¥लोक ॥१९८॥
तà¥याचा पà¥तà¥र इंदà¥रसेन । जनà¥म आमà¥à¤šा तà¥यापासून । चंदà¥रांगद नामे आपण । गेलो होतो शà¥वशà¥रागृहा ॥१९९॥
जलकà¥रीडा करावयासी । गेलो होतो यमà¥नेसी । विधिवशे आमà¥हांसी । बà¥डालो नदी अवधारा ॥२००॥
वहात आलो नदीत । नागकनà¥या मज देखत । घेवोनि आलà¥या तà¥मà¥हांपà¥रत । पूरà¥वभागà¥ये करूनि ॥२०१॥
पूरà¥वारà¥à¤œित पà¥णà¥यवंशी । भेटी à¤ाली चरणांसी । धनà¥य माà¤à¥‡ जीवितà¥वासी । कृतारà¥थ à¤ालो मà¥हणतसे ॥२०२॥
करà¥णावचन à¤à¤•ोनि । तकà¥षक बोले संतोषोनि । नको भिऊ मà¥हणोनि । धैरà¥य तया दिधले ॥२०३॥
शेष मà¥हणे रे बाळा । तू आहेसी मन निरà¥मळा । तà¥मचे घरी सरà¥वकाळा । दैवत कोण पूजितसा ॥२०४॥
à¤से à¤à¤•ोनि राजकà¥मार । हरà¥षे जहाला निरà¥भर । सांगतसे विसà¥तार । आपà¥ला देव शंकर ॥२०५॥
सकळ देवांचा देव । नाम जà¥याचे सदाशिव । वामांगी उमा अपूरà¥व । तà¥यालागी पूजू निरंतर ॥२०६॥
जà¥यापासोनि जनित बà¥रहà¥मा । सृषà¥à¤Ÿि सृजितो अनà¥पमा । तो सदाशिव आमà¥हा । निज दैवत निरà¥धारे ॥२०७॥
तयाचà¥या सतà¥तà¥वगà¥णेसी । विषà¥णॠउपजला परियेसी । पà¥रतिपाळक लोकांसी । तो सदाशिव आराधितो ॥२०८॥
जà¥याचà¥या तामसगà¥णे जाण । à¤à¤•ादश रà¥दà¥रगण । उपजले असती याकारण । पà¥रलयकरà¥ता या नाव ॥२०९॥
धाता विधाता आपण । उतà¥पतà¥तिसà¥थितिलयाकारण । तेजासी तेज असे जाण । तैसा ईशà¥वर पूजितसो ॥२१०॥
पृथà¥वी आप तेजासी । जो पूरà¥ण वायॠआकाशी । तैसा पूजितसो शिवासी । मà¥हणे राजकà¥मार देखा ॥२११॥
सरà¥वां भूती असे संपूरà¥ण । चिनà¥मय आपण निरंजन । जो रूपे असे अचिंतन । तो ईशà¥वर पूजितसो ॥२१२॥
जà¥याची कथा वेद जहाले । तकà¥षक शेष जà¥याची कà¥à¤‚डले । तà¥रिनेतà¥री असे चंदà¥र मोळे । तैसा शंकर पूजितसो ॥२१३॥
à¤से à¤à¤•ोनि वचन । तकà¥षक संतोषला अतिगहन । राजकà¥मारा आलिंगोन । तà¥षà¥à¤Ÿलो तà¥षà¥à¤Ÿलो मà¥हणतसे ॥२१४॥
तकà¥षक बोले तये वेळी । तà¥à¤œ देईन राजà¥य सकळी । तà¥वा रहावे पाताळी । आनंदे भागà¥य भोगीत ॥२१५॥
माà¤à¥या लोकी जे जे रतà¥न । ते ते देईन तà¥à¤œà¤•ारण । पावोनिया समाधान । सà¥à¤–े येथे रहावे ॥२१६॥
पाताळ लोकीची रचना । पहावी तà¥वा अनà¥पमा । कलà¥पवृकà¥ष मनोरमा । आहेत माà¤à¥या नगरात ॥२१७॥
अमृत न देखती सà¥वपà¥नी कोणी । ते भरले असे जैसे पाणी । तळी बावी पोखरणी । अमृताचà¥या माà¤à¥या घरात ॥२१८॥
नाही मरण तव येथे । रोगपीडादि समसà¥ते । नेणती कोणी सà¥वपà¥नावसà¥थे । à¤से नगर माà¤à¥‡ असे ॥२१९॥
सà¥à¤–े रहावे येथे सà¥वसà¥थ । तकà¥षक कà¥मारक सांगत । राजपà¥तà¥र असे विनवीत । करà¥णावचने ॥२२०॥
राजपà¥तà¥र विनवी तकà¥षकासी । मी à¤à¤•लाची पितयाचे कà¥शी । भारà¥या चतà¥रà¥दश वरà¥षी । शिवपूजनी रत सदा ॥२२१॥
नूतन à¤ाले माà¤à¥‡ पाणिगà¥रहण । गà¥à¤‚तले तेथे अंतःकरण । पाहीन मातापिताचरण । तेणे सरà¥वसà¥व पावलो ॥२२२॥
आपण बà¥डालो नदीत । पिता माता दà¥à¤ƒà¤– करीत । पतà¥नी जीव तà¥यागील सतà¥य । हतà¥या पडे मसà¥तकी ॥२२३॥
देखिले तव चरण आपण । तेणे à¤ालो धनà¥य धनà¥य । रकà¥षिला आपण माà¤ा पà¥राण । दरà¥शन करा मातापिता ॥२२४॥
तकà¥षक à¤ाला संतोषित । नाना रतà¥ने तà¥यासी देत । अमृत पाजिले बहà¥त । आणà¥à¤• दिधले सà¥तà¥रियेसी ॥२२५॥
कलà¥पवृकà¥षफळे देती । अपूरà¥व वसà¥तॠआभरणे तà¥यासी । जे अपूरà¥व असे कà¥षिती । अमोलà¥य वसà¥तॠदेता जहाला ॥२२६॥
इतà¥à¤•े देवोनि कà¥मारकासी । तकà¥षक बोले परियेसी । जे जे काळी आमà¥हा सà¥मरसी । तव कारà¥य सिदà¥धि पावेल ॥२२७॥
आणिक संतोषोनि चितà¥ती । वसà¥तà¥रे वाहने मागà¥ती । तà¥रंग दिधले मनोगती । सवे दे कà¥मार आपà¥ला ॥२२८॥
चंदà¥रांगदकà¥मारासी । इतके दिधले आनंदेसी । निरोप दिधला परियेसी । वाहन तà¥रंग मनोहर ॥२२९॥
तकà¥षका नमूनि तà¥वरित । वारूवरी आरूढ राजसà¥त । मनोवेगे मारà¥à¤— कà¥रमित । नागकà¥मार सवे जाणा ॥२३०॥
जिये सà¥थानी बà¥डाला होता । तेथे पावला कà¥षण न लागता । निघाला बाहेर वारूसहिता । नदीतटाकी उभा असे ॥२३१॥
सोमवार तà¥या दिवशी । सीमंतिनी आली सà¥नानासी । सवे होतà¥या सखी सेवेसी । नदीतीरी उभी असे ॥२३२॥
सीमंतिनी मà¥हणे सखियासी । आशà¥à¤šरà¥य वाटे मानसी । उदकातà¥नी निघाला परियेसी । सवे असे नागपà¥तà¥र ॥२३३॥
राकà¥षस होई की वेषधरू । रूप धरिले असे नरू । दिसतसे मनोहरू । तà¥रंगारूढ जाहला असे ॥२३४॥
कैसे पहा हो रूप यासी । जेवी सूरà¥य पà¥रकाशी । दिवà¥यमालांबरे कैसी । सà¥à¤—ंध असे परिमळा ॥२३५॥
दश योजनेपरà¥यंत । सà¥वास येतसे अमित । पूरà¥वी देखिला असे रूपवंत । भासे तà¥यासी पाहिला ॥२३६॥
सà¥थिर सà¥थिर भयभीता । तà¥याचिया पहाती सà¥वरूपता । आपà¥ला पतीसादृशà¥य मà¥हणता । रूप आठवी तये वेळी ॥२३७॥
राजपà¥तà¥र पाहे तियेसी । मà¥हणे सà¥वरूपे माà¤à¥€ सà¥तà¥री à¤सी । गळसरी न दिसे कंठासी । हार नसे मà¥à¤•à¥ताफळ ॥२३८॥
अवलोकितसे अंगखूण । न दिसे हळदी करी कंकण । चितà¥ती वà¥याकà¥ळ रूपहीन । सदृश दिसे पà¥राणेशà¥वरी ॥२३९॥
मनी विचरी मागà¥ता । रूप तिचे आठविता । तà¥रंगावरूनि उतरता । नदीतीरी बैसला असे ॥२४०॥
बोलावोनि तियेसी । पà¥सतसे अति पà¥रेमेसी । तà¥à¤ा जनà¥म कवणे वंशी । पà¥रà¥ष तà¥à¤ा कोण सांगे ॥२४१॥
का कोमाइलीस बाळपणी । दिससी शोके मà¥लान लकà¥षणी । सांगावे मज विसà¥तारोनि । अति सà¥नेहे पà¥सतसे ॥२४२॥
à¤à¤•ोनि सीमंतिनी देखा । आपण न बोले लजà¥à¤œà¥‡ à¤à¤•ा । सखियांसी मà¥हणे बालिका । वृतà¥तानà¥त सांगा समसà¥त ॥२४३॥
सखिया सांगती तयासी । हे सीमंतिनी नाम परियेसी । चंदà¥रांगदाची महिषी । चितà¥रवरà¥मà¥याची हे कनà¥या ॥२४४॥
इचा पति अतिसà¥à¤‚दर । चंदà¥रांगद नामे थोर । जळकà¥रीडा करिता फार । येथे बà¥डाला नदीत ॥२४५॥
तेणे शोक करिता इसी । वैधवà¥य आले परियेसी । दà¥à¤ƒà¤– करीत तीन वरà¥षी । लावणà¥य इचे हरपले ॥२४६॥
सोमवारवà¥रत करीत । उपवास पूजादि आचरत । आज सà¥नानानिमितà¥त । आली असे नदीसी ॥२४७॥
इचà¥या शà¥वशà¥राची सà¥थिति देखा । पà¥तà¥रशोके विकळ à¤à¤•ा । राजà¥य घेतले दायादिका । कारागृही घातले ॥२४८॥
या कारणे सीमंतिनी । नितà¥य पूजी शूलपाणि । सोमवार उपोषणी । मà¥हणोनि करिती परियेसा ॥२४९॥
इतके सखà¥या सांगती । मग बोले आपण सीमंती । किमरà¥थ पà¥सता आमà¥हांपà¥रती । आपण कोण कंदरà¥परूपी ॥२५०॥
गंधरà¥व किंवा तà¥मà¥ही देव । किनà¥नर अथवा सिदà¥ध गंधरà¥व । नररूप दिसता मानव । आमà¥ते पà¥सता कवण कारà¥या ॥२५१॥
सà¥नेहà¥भावे करोनी । पà¥सता तà¥मà¥ही अति गहनी । पूरà¥वी देखिले होते नयनी । न कळे खूण मà¥हणतसे ॥२५२॥
आपà¥तभाव माà¤à¥या मनी । सà¥वजन तसे दिसता नयनी । नाम सांगा मà¥हणोनि । आठवी रूप पतीचे ॥२५३॥
आठवोनि पतीचे रूप । करू लागली अति पà¥रलाप । धरणी पडली रà¥दितबाषà¥प । महादà¥à¤ƒà¤– करीतसे ॥२५४॥
तियेचे दà¥à¤ƒà¤– देखोनि नयनी । कà¥मार विलोकी तटसà¥थपणी । मà¥हूरà¥त à¤à¤• सावरोनि । आपण दà¥à¤ƒà¤– करीतसे ॥२५५॥
दà¥à¤ƒà¤– करोनिया देखा । पà¥रकà¥षाळिले आपà¥लà¥या मà¥à¤–ा । उगी राहे मà¥हणे à¤à¤•ा । आमà¥à¤šà¥‡ नाम सिदà¥ध मà¥हणे ॥२५६॥
सीमंतिनी करिता शोक अपार । जवळी आला राजकà¥मार । हाती धरली सतà¥वर । संबोखीतसे पà¥रेमभावे ॥२५७॥
à¤à¤•ांती सांगे तियेसी । मà¥हणे तà¥à¤à¥या भà¥रतारासी । देखिले आमà¥ही दृषà¥à¤Ÿà¥€सी । सà¥à¤–ी आता असावे ॥२५८॥
तव वà¥रतपà¥णà¥ये करोनी । पति शीघà¥र पहासी नयनी । चिंता करून नको मà¥हणोनी । तृतीय दिनी भेटेल ॥२५९॥
तव पति माà¤ा सखा । पà¥राण तोचि à¤à¤•ा । संदेह न करी वो बालिका । आण शिवचरणाची ॥२६०॥
à¤से à¤à¤•ांती सांगून । पà¥रगट न करी मà¥हणून । दà¥à¤ƒà¤– आठवले à¤à¤•ून । सीमंतिनी बाळिकेसी ॥२६१॥
सà¥à¤Ÿलà¥या धारा लोचनी । पà¥रेमे रडे सà¥फà¥à¤‚दोनी । विचार करी सीमंतिनी । हाचि होय मम पति ॥२६२॥
पतीसारिखे मà¥à¤–कमळ । नयन सà¥à¤‚दर अति कोमळ । धà¥वनि बोलता जà¥याची मंजà¥ळ । अति गंभीर बोलतसे ॥२६३॥
मृदॠवाणी पतीसरसी । तैसाची बोले तो हरà¥षी । धरिता माà¤िया करासी । अति मृदॠलागले ॥२६४॥
माà¤à¥‡ पतीचे लकà¥षण । मी जाणे सरà¥व खूण । हाचि होय माà¤ा पà¥राण । समसà¥त चिनà¥हे असती ॥२६५॥
यास देखोनि नयनी । धारा सà¥à¤Ÿलà¥या पà¥रेमे जीवनी । नवलपरी विचारूनी । मागà¥ती अनà¥मान करीत ॥२६६॥
दैवहीन असे आपण । कैसा पति येईल मà¥हणोन । बà¥डाला नदीत जाऊन । मागà¥ती कैसी भà¥रांति मà¥हणे ॥२६७॥
मेला पति मागà¥ती येता । à¤शी न à¤à¤•िली कानी कथा । सà¥वपà¥न देखिले की भà¥रांता । काय कळते माà¤à¥‡ मना ॥२६८॥
धूरà¥त होय की वेषधारा । राकà¥षस यकà¥ष किंवा किनà¥नरी । कपटे पà¥रगटला नदीतीरी । मà¥हणोनि कलà¥पना करीतसे ॥२६९॥
किंवा पावला शिववà¥रते । की धाडिला गिरिजानाथे । संकट जाणोनि आमà¥à¤šà¥या येथे । मैतà¥रेयीकारणे धाडिला ॥२७०॥
जà¥यास पà¥रसनà¥न शंकर । तà¥यास कैचा दà¥à¤ƒà¤–विकार । चिंतिले पाहिजे निरà¥धारे । à¤से चिंती सीमंतिनी ॥२७१॥
à¤से होता राजकà¥मार । आरूढला वारूवर । निरोप मागे पà¥रीतिकर । सीमंतिनी नारीसी ॥२७२॥
निघाला अशà¥व मनोवेगे । पातला नगरा अतिशीघà¥रे । वासà¥à¤•ीपà¥तà¥र होता संगे । तया पाठवी नगरांत ॥२७३॥
तà¥वा जावोनि वैरियांसी । इषà¥à¤Ÿती सांगा वादीयासी । न à¤à¤•ता तव बोलासी । संहारीन बोलावे ॥२७४॥
à¤से वचन à¤à¤•ोनि । तà¥वरित पावला राजभà¥वनी । उभा राहोनि कठोर वचनी । बोलतसे नगराधिपतीसी ॥२७५॥
चला शीघà¥र कà¥à¤Ÿà¥à¤‚बेसी । चंदà¥रांगदाचे भेटीसी । तकà¥षकाचे दरà¥शनासी । गेला होता पाताळी ॥२७६॥
कालिंदीये नदीत । बà¥डाला हे à¤à¤•ोनिया मात । तà¥मà¥ही केला सà¥वामीघात । राजà¥य घेतले इंदà¥रसेनाचे ॥२७७॥
आता सांगेन तà¥मà¥हांसी । चाड असे जरी पà¥राणासी । शरण जावे तयासी । इंदà¥रसेना सà¥थापोनी ॥२७८॥
तकà¥षकासारखा मैतà¥र जोडला । दिधले नवनागसहसà¥तà¥रबळा । शीघà¥र लागा चरणकमळा । चंदà¥रांगदाचे जाऊनी ॥२७९॥
न à¤à¤•ाल माà¤à¥या वचना । तरी आताचि घेतो पà¥राणा । तकà¥षके पाठविले आपणा । पारिपतà¥याकारणे हो ॥२८०॥
à¤से वचन à¤à¤•ोनी । शतà¥रॠभयाभीत मनी । हीन बà¥दà¥धि केली जाणोनी । आता शरण रिघावे ॥२८१॥
जरी करू बलातà¥à¤•ार । तकà¥षक करील संहार । लोकात होई निंदा फार । पà¥राण जाईल आपà¥ला ॥२८२॥
à¤से विचारूनि मानसी । बाहेर आणिती इंदà¥रसेनासी । नाना वसà¥तà¥रे आभरणेसी । सिंहासनी बैसविला ॥२८३॥
सकळ विनविती तà¥यासी । अपराध घडला आमà¥हांसी । पà¥राण राखा वेगेसी । मà¥हणोनि चरणी लागले ॥२८४॥
राया इंदà¥रसेनासी । तकà¥षकपà¥तà¥र सांगे तà¥यासी । तà¥मचा पà¥तà¥र आला परियेसी । वासà¥à¤•ी भेटी गेला होता ॥२८५॥
à¤à¤•ोनि राव संतोषी तà¥यासी । आठवोनि अधिक दà¥à¤ƒà¤–ासी । मूरà¥à¤›ा येवोनि धरणीसी । पतà¥नीसहित पडियेला ॥२८५॥
नागकà¥मरे उठविले तà¥यासी । दà¥à¤ƒà¤– कासया करावे हरà¥षी । येईल पà¥तà¥र भेटीसी । तà¥वरे करोनि आतांची ॥२८६॥
मग राव अतिहरà¥षी । बोलावित मंतà¥रियांसी । नगर शà¥रृंगारावयासी । निरोप दिधला तये वेळी ॥२८७॥
à¤सा निरोप देऊन । भेटी निघाला आपण । सकळ दायाद सà¥वजन । राणीवसा आदिकरूनि ॥२८९॥
मंतà¥रीपà¥रोहितासहित । निघाले लोक समसà¥त । कौतà¥à¤• पाहो मà¥हणत । मेला पà¥तà¥र कैसा आला ॥२९०॥
आनंद à¤ाला सकळिका । राव मानि महाहरिखा । पाहीन मà¥हणे पà¥तà¥रमà¥à¤–ा । अति आवडीने अवधारा ॥२९१॥
सवे वाजंतà¥रà¥यांचे गजर । नगरलोका संतोष थोर । करिताती जयजयकार अति उलà¥हास करिताती ॥२९२॥
à¤से जाऊनि पà¥तà¥रासी । भेटी à¤ाली रायासी । चंदà¥रांगद पितयासी । नमसà¥à¤•ारी साषà¥à¤Ÿांगे ॥२९३॥
अति पà¥रेमे पà¥तà¥रासी । आलिंगी राव तà¥वरेसी । सदà¥à¤—दित कंठेसी । नेतà¥री सà¥à¤Ÿलà¥या अशà¥रà¥धारा ॥२९४॥
पà¥तà¥रासी मà¥हणे इंदà¥रसेन । आलासी बाळा माà¤ा पà¥राण । शà¥रमलो होतो तà¥à¤œविण । मà¥हणोनि सांगे दà¥à¤ƒà¤– आपà¥ले ॥२९५॥
मातेते आलिंगोन । दà¥à¤ƒà¤– करी ती अतिगहन । विनवीत तिये संबोखोन । मजनिमितà¥त कषà¥à¤Ÿलिसी ॥२९६॥
पà¥तà¥र नवà¥हे मी तà¥मचा शतà¥रॠ। जाऊनि आपà¥ले सà¥à¤–ारà¥थॠ। तà¥मà¥हा दà¥à¤–विले की बहà¥तॠ। नेदीच सà¥à¤– तà¥मà¥हाते ॥२९७॥
आपण जावोनि पाताळी । राहिलो सà¥à¤–े शेषाजवळी । तà¥मà¥ही कषà¥à¤Ÿलीत बहà¥तकाळी । मजनिमितà¥त अहोरातà¥र ॥२९८॥
काषà¥ठासरी अंतःकरण । माà¤à¥‡ असे की सतà¥य जाण । माताजीव जैसे मेण । पà¥तà¥रानिमितà¥त कषà¥à¤Ÿ बहà¥त ॥२९९॥
मातापितयांचे दà¥à¤ƒà¤– । जो नेणे तोचि शतमूरà¥à¤– । उतà¥तीरà¥ण वà¥हावया अशकà¥य । सà¥तनपान à¤à¤• घडीचे ॥३००॥
मातेवीण देव देखा । पà¥तà¥रासि नाही विशेखा । कवण उतà¥तीरà¥ण नवà¥हे à¤à¤•ा । माता केवळ मृडानी ॥३०१॥
दà¥à¤ƒà¤– देत जननीसी । तो जाय यमपà¥रासी । पà¥तà¥र नवà¥हे तà¥याचे वंशी । सपà¥तजनà¥मी दरिदà¥री ॥३०२॥
à¤से मातेसि विनवूनी । भेटतसे तो भाऊबहिणी । इषà¥à¤Ÿ सोयरे अखिल जनी । पà¥रधानासमवेत नागरिका ॥३०३॥
इतà¥à¤•िया अवसरी । पà¥रवेश केला नगराभीतरी । समारंभ केला अति थोरी । पावले निजमंदिरा ॥३०४॥
तकà¥षकाचे पà¥तà¥रासी । गौरविले सनà¥मानेसी । वसà¥तà¥रे भूषणे रतà¥नेसी । इंदà¥रसेने अतिपà¥रीती ॥३०५॥
चंदà¥रांगद सांगे पितयासी । तकà¥षक उपकार विसà¥तारेसी । पà¥राण वाचविला आमà¥हासी । दà¥रवà¥य दिधले अपार ॥३०६॥
सà¥à¤‚दर वसà¥तà¥रे आभरणे । दिधली होती तकà¥षकाने । पिता देखोनि संतोषाने । मà¥हणे धनà¥य तकà¥षक ॥३०७॥
निरोप दिधला नागपà¥तà¥रासी । बोळविले तयासी । भृतà¥य पाठविले वेगेसी । चितà¥रवरà¥मà¥याचे नगरात ॥३०८॥
राव मà¥हणे तये वेळी । सून माà¤à¥€ दैवे आगळी । तिचे धरà¥मै वाचला बळी । पà¥तà¥र माà¤ा अवधारा ॥३०९॥
तिणे आराधिला शंकर । तेणे कंकण चà¥डे सà¥थिर । तेणे वाचला माà¤ा कà¥मर । सौभागà¥यवती सून माà¤à¥€ ॥३१०॥
मà¥हणोनि पाठविले वेगेसी । लिहोनिया वरà¥तमानासी । चितà¥रवरà¥मरायासी । इंदà¥रसेन रायाने ॥३११॥
हेर निघाले सतà¥वरी । चितà¥रवरà¥मà¥याचिये नगरी । वà¥यवसà¥था सांगितली कà¥सरी । चंदà¥रांगदशà¥भवारà¥ता ॥३१२॥
संतोषे राजा à¤à¤•ोनि देखा । करिता à¤ाला महासà¥à¤–ा । दाने दिधली अपार à¤à¤•ा । रतà¥ने भूषणे हेरांसी ॥३१३॥
इंदà¥रसेन राजा सतà¥वर । पà¥नरपि करावया वरà¥हाड थोर । चंदà¥रांगद बडिवार । सेना घेवूनि निघाला ॥३१४॥
महोतà¥साह à¤ाला थोर । वरà¥हाड केले धà¥रंधर । चंदà¥रांगद पà¥रीतिकर । सीमंतिनीसी भेटला ॥३१५॥
पाताळींची अमोलà¥य वसà¥तॠ। पà¥राणेशà¥वरीसी अरà¥पित । पाजिता à¤ाला अमृत । महानंद पà¥रवरà¥तला ॥३१६॥
कलà¥पवृकà¥षफळ देखा । देवोनि तोषविला नायका । अमोलà¥य वसà¥तà¥राभरणी देखा । दश योजने तेज फाके ॥३१७॥
à¤सा उतà¥साह विवाह केला । आपà¥ले पà¥रीसी निघाला । सीमंतिनीचे वैभवाला । जोडा नसे तà¥रिभà¥वनी ॥३१८॥
मग जावोनि नगरासी । राजà¥यी सà¥थापिला पà¥तà¥रासी । दहा सहसà¥तà¥र पूरà¥ण वरà¥षी । राजà¥य केले चदà¥रांगदे ॥३१९॥
सीमंतिनी करी वà¥रतासी । उपवास सोमवारासी । पूजिले गौरीहरासी । मà¥हणोनि पावली इषà¥à¤Ÿारà¥थ ॥३२०॥
à¤से विचितà¥र असे वà¥रत । मà¥हणोनि सांगे शà¥रीगà¥रà¥नाथ । à¤à¤• सà¥वासिनी मà¥हणत । अति पà¥रीती निरूपिले ॥३२१॥
à¤से करी वो आता वà¥रत । चà¥डे कंकणे अखंडित । कनà¥या पà¥तà¥र होती बहà¥त । आमà¥à¤šà¥‡ वाकà¥य अवधारी ॥३२२॥
दंपतà¥य विनवी शà¥रीगà¥रूसी । तà¥मची चरणसेवा आमà¥हांसी । पà¥रविती मनोरथासी । आमà¥हा वà¥रत कायसे ॥३२३॥
आमचा तू पà¥राणनायक । तà¥à¤œवाचोनि नेणो आणिक । तव सà¥मरणमातà¥रे असे निक । मà¥हणोनि चरणी लागली ॥३२४॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तयासी । आमà¥à¤šà¥‡ निरोपे करा à¤सी । वà¥रत आचरा सोमवारासी । तेचि सेवा आमà¥हा पावे ॥३२५॥
निरोप घेऊनि शà¥रीगà¥रूचा । नेम धरिला सोमवाराचा । भेटीलागी तयाचà¥या । मातापिता पावली ॥३२६॥
à¤à¤•ोनिया कनà¥यापà¥तà¥रवारà¥ता । संतोषली तà¥याची माता । दà¥रवà¥य वेचिले अपरिमिता । समाराधना बà¥राहà¥मणांसी ॥३२७॥
पूजा करिती शà¥रीगà¥रूसी । आनंद अति मानसी । समारंभ दिवानिशी । बहà¥त करिती भकà¥तीने ॥३२८॥
à¤शापरी वंदोनी । शà¥रीगà¥रूचा निरोप घेउनी । गेली गà¥रामा परतोनी । खà¥याती à¤ाली चहू राषà¥à¤Ÿà¥री ॥३२९॥
पà¥ढे तà¥या दंपतीसी । पाच पà¥तà¥र शतायà¥षी । à¤ाले आशीरà¥वादेसी । शà¥रीगà¥रूरायाचà¥या ॥३३०॥
पà¥रतिवरà¥षी दरà¥शनासी । दंपती येती भकà¥तीसी । à¤से शिषà¥य परियेसी । शà¥रीगà¥रूचे माहातà¥मà¥य ॥३३१॥
à¤से शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥र । सिदà¥ध सांगे पवितà¥र । नामधारक अतिपà¥रीती । à¤à¤•तसे अवधारा ॥३३२॥
गंगाधराचा कà¥मर । सरसà¥वती विनवी गà¥रà¥à¤•िंकर । सà¥वामी माà¤ा पारंपार । शà¥रीनृसिंहसरसà¥वती ॥३३३॥
à¤सा वरदमूरà¥ति देखा । सकळ जन तà¥मà¥ही à¤à¤•ा । पà¥रसनà¥न होईल तातà¥à¤•ाळिका । न धरावा संदेह मानसी ॥३३४॥
साखर सà¥वादॠमà¥हणावयासी । उपमा दà¥यावी कायसी । मनगटीचे कंकणासी । आरसा कासया पाहिजे ॥३३५॥
पà¥रतà¥यकà¥ष पाहता दृषà¥à¤Ÿानà¥तेसी । पà¥रमाण कासया परियेसी ।खà¥याती असे भूमंडळासी । कीरà¥ति शà¥रीगà¥रà¥यतीची ॥३३६॥
à¤à¤•ा हो जन समसà¥त । सांगतो मी उतà¥तम होत । सेवा करिता शà¥रीगà¥रà¥नाथ । तà¥वरित होय मनकामना ॥३३७॥
अमृताची आरवटी । घातली असे गोमटी । पान करा हो तà¥मà¥ही घोटी । धणीवरी सकळिक ॥३३८॥
शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥र कामधेनॠ। à¤à¤•ता होय पतित पावनॠ। नाम जà¥याचे कामधेनॠ। तो चिंतिले पà¥रवित ॥३३९॥
इति शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥रामृत । सीमंतिनी आखà¥यान विखà¥यात । पंचतà¥रिशतॠअधà¥यायात । कथासार सांगितली ॥३४०॥
इति शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥रामृते परमकथाकलà¥पतरौ शà¥रीनृसिंहसरसà¥वतà¥यà¥पाखà¥याने सिदà¥धनामधारकसंवादे सीमंतिनà¥याखà¥यानं नाम पंचतà¥रिंशोऽधà¥यायः
शà¥रीगà¥रà¥दतà¥तातà¥रेयारà¥पितमसà¥तॠ।
ओवीसंखà¥या ॥३४०॥
॥शà¥रीगà¥रà¥दतà¥तातà¥रेयारà¥पणमसà¥तà¥॥
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!
