Oct 17
शà¥à¤°à¥€ गà¥à¤°à¥‚चरितà¥à¤° :: अधà¥à¤¯à¤¾à¤¯ तà¥à¤°à¥‡à¤šà¤¾à¤³à¥€à¤¸à¤¾à¤µà¤¾ (संपूरà¥à¤£)
शà¥रीगणेशाय नमः ॥ शà¥रीसरसà¥वतà¥यै नमः ॥ शà¥रीगà¥रà¥भà¥यो नमः ॥
नामधारक मà¥हणे सिदà¥धासी । पà¥ढें चरितà¥र जाहलें कैसी । विसà¥तारावें आमà¥हांसी । कृपा करीं गा दातारा ॥१॥
सिदà¥ध मà¥हणे à¤à¤• वतà¥सा । समसà¥त भकà¥त सेवा करितां । तà¥यांत à¤à¤• विणकर तंतिक अतà¥यंता । करीतसे भकà¥ति शà¥रीगà¥रà¥à¤šà¥€ ॥२॥
तीन पà¥रहर संसारयातà¥रा । करà¥नि येतसे पवितà¥रा । राजांगण à¤ाडी विचितà¥रा । नमसà¥à¤•ार करी दà¥रोनि ॥३॥
à¤से किती दिवस कà¥रमिले । वà¥रत शिवरातà¥री आलें । समसà¥त यातà¥रेसी निघाले । मातापिता तंतिकाचे ॥४॥
तà¥यासी बोलाविती यातà¥रेसी । तो मà¥हणतसे नयें तयांसी । तà¥मà¥ही मूरà¥à¤– असा पिसीं । माà¤ा शà¥रीपरà¥वत येथेंचि असे ॥५॥
शà¥रीगà¥रॠमाà¤ा मलà¥लिकारà¥à¤œà¥न । परà¥वत मà¥हणिजे शà¥रीगà¥रà¥भà¥वन । आपण न यें येथून । चरण सोडोनि शà¥रीगà¥रà¥à¤šà¥‡ ॥६॥
समसà¥त लोक तà¥यासी हांसती । पिसें लागलें यासी मà¥हणती । चला जाऊं मà¥हणोनि निघती । भà¥राता माता पिता तà¥याचे ॥७॥
नगरलोक समसà¥त गेला । आपण à¤à¤•ला राहिला । शà¥रीगà¥रà¥मठासी आला । गà¥रॠपà¥सती तयासी ॥८॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तयासी । कां गा यातà¥रेसी तूं न वचसी । तंतिक मà¥हणे सà¥वामीसी । माà¤à¥€ यातà¥रा तà¥मचे चरण ॥९॥
नाना तीरà¥थयातà¥रादि देखा । तà¥मचे चरणीं असे निका । वायां जाती मूरà¥à¤– लोक । पाषाणदरà¥शन करावया ॥१०॥
à¤सें मà¥हणोनि तंतिक । नमसà¥à¤•ार करी नितà¥य देख । तंव पातली शिवरातà¥रि à¤à¤• । माघवदà¥य चतà¥रà¥दशी ॥११॥
शà¥रीगà¥रॠहोते संगमासी । दोन पà¥रहर होतां भकà¥त परियेसीं । आपण गेला सà¥नानासी । उपवास असे शिवरातà¥रीचा ॥१२॥
संगमीं सà¥नान करोनि । शà¥रीगà¥रà¥तें नमसà¥à¤•ारोनि । उभा ठेला कर जोडोनि । भकà¥तिपूरà¥वक à¤à¤•ोभावें ॥१३॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तयासी । तà¥à¤à¥€à¤‚ समसà¥त गेलीं यातà¥रेसी । तूं à¤à¤•लाचि राहिलासी । पहातासी विनोद शà¥रीपरà¥वताचा ॥१४॥
पà¥सती कधीं देखिलासी ? । मà¥हणे सà¥वामी नेणें कधींसी । तà¥मचे चरणीं आमà¥हांसी । सरà¥व यातà¥रा सदा असती ॥१५॥
तà¥याचा भाव पाहोनी । जवळी बोलाविती शà¥रीगà¥रà¥मà¥नि । बैस मà¥हणती कृपा करà¥नि । दाखवूं मà¥हणती शà¥रीपरà¥वत ॥१६॥
नयन à¤ांकूनि पादà¥à¤•ेसी । दृढ धरीं गा वेगेंसीं । à¤सें मà¥हणोनि तयासी । मनोवेगें घेऊनि गेले ॥१७॥
कà¥षण न लागतां शà¥रीगिरीसी । घेऊनि गेले भकà¥तासी । तीरीं बैसले पाताळगंगेसी । नयन उघडीं मà¥हणती तà¥यातें ॥१८॥
कà¥षणैक मातà¥र निदà¥रावसà¥था । मà¥हणतां à¤ाला जागृता । अवलोकितां परà¥वत दिसत । मà¥हणे सà¥वपà¥न किंवा सतà¥य ॥१९॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तयासी । कां गा भà¥रांतपणें पाहसी । वेगें जावें दरà¥शनासी । कà¥षौर सà¥नान करà¥नियां ॥२०॥
शà¥रीगà¥रॠà¤से निरोप देतां । शीघà¥र गेला सà¥नानाकरितां । तेथें देखिलीं मातापिता । भà¥राता गà¥रामलोक सकळिक ॥२१॥
ते पà¥सती तयासी । कवणें मारà¥à¤—ें आलासी । आमà¥à¤šà¥€ भेटी कां न घेसी । लपून येणें कोण धरà¥म ॥२२॥
विनवीतसे मातापितà¥यांसी । आमà¥ही निघालों आजि दोन पà¥रहरेंसी । à¤à¤• घटिका लागली वाटेसी । आतां आलों गà¥रà¥समागमें ॥२३॥
à¤à¤• हांसती मिथà¥या मà¥हणती । आमà¥हांसवेंचि आला लपत । à¤सें बडिवारें बोलत । अबदà¥ध मà¥हणती सकळ जन ॥२४॥
तो कोणासवें न बोले । शीघà¥र सà¥नान कà¥षौर केलें । पà¥षà¥पें अकà¥षता बेलें । घेऊनि गेला पूजेसी ॥२५॥
पूजा करितां लिंगसà¥थानीं । देखता à¤ाला शà¥रीगà¥रà¥मà¥नि । अति विसà¥मय करोनि । पूजा केली मनोभावें ॥२६॥
समसà¥त लोक पूजा करिती । शà¥रीगà¥रॠसरà¥व पूजा घेती । तंतिक मà¥हणतसे चितà¥तीं । शà¥रीगà¥रà¥राज आपणचि शंकर ॥२७॥
à¤सा निरà¥धार करà¥नि । पाहिजे पà¥रसाद-फल खà¥णी । घेऊनि आला गà¥रà¥संनिधानीं । à¤à¤•चितà¥तें परियेसा ॥२८॥
शà¥रीगà¥रॠपà¥सती तयासी । à¤धवां राहसी किंवा जासी । तंतिक विनवी सà¥वामियासी । à¤à¤• देखिलें नवल आतां ॥२९॥
समसà¥त लोक जाऊनि । देवालयाभीतरीं बैसोनि । पूजा करिती तà¥मचे चरणीं । लिंग न देखों तà¥मà¥हीच तेथें ॥३०॥
शà¥रीगà¥रॠतूं जवळीच असतां । इतà¥à¤•े दà¥री कां कषà¥à¤Ÿती वृथा । लोक येताति बहà¥ता । काय कारण या सà¥थाना ॥३१॥
तूं तरी केवळ परमेशà¥वर । दिसतोसि आमà¥हां नर । न कळे तà¥à¤ा महिमा अपार । गौपà¥यरà¥पें गà¥रà¥नाथा ॥३२॥
सरà¥व जन मूढ होऊन । नेणती तà¥à¤à¥‡à¤‚ महिमान । कां हो येताति या सà¥थानीं । विसà¥तारोनि सांग मज ॥३३॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती à¤à¤• भकà¥ता । सरà¥वतà¥र ईशà¥वरपूरà¥णता । सà¥थानमहिमा असे खà¥याता । जे अगमà¥य तà¥रिभà¥वनीं ॥३४॥
तंतिक मà¥हणे सà¥वामियासी । तूं तरी पूरà¥ण बà¥रहà¥म होसी । सà¥थानमहिमा वानिसी । विसà¥तारà¥नि सांग आमà¥हां ॥३५॥
शà¥रीगà¥रॠनिरोपिती भकà¥तासी । येथील महिमा पà¥ससी । सांगेन à¤à¤• विसà¥तारेंसीं । सà¥à¤•ंदपà¥राणीं असे कथा ॥३६॥
माघवदà¥य चतà¥रà¥दशी । अपार महिमा शà¥रीपरà¥वतासी । सांगेन à¤à¤• ततà¥परेसीं । शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तंतिकातें ॥३७॥
पूरà¥वी खà¥यात किरातदेशीं । 'विमरà¥षण' राजा परियेसीं । शूर असे पराकà¥रमेंसीं । समसà¥त शतà¥रॠजिंकिले तेणें ॥३८॥
आणिक à¤à¤• कà¥बà¥दà¥धि असे । पारधी करी बहà¥वसें । बलाढय सà¥थूळ बहॠअसे । चंचळ सकळ-सà¥तà¥रियारत ॥३९॥
सरà¥वमांस भकà¥षण करी । गà¥राहà¥य अगà¥राहà¥य न विचारी । à¤सा वरà¥ते दà¥राचारी । ईशà¥वर पूजी भकà¥तिभावें ॥४०॥
नितà¥य पूजा करी अपार । शिवरातà¥रि आलिया हरà¥षनिरà¥भर । गीत नृतà¥य वादà¥य परिकर । भकà¥तिपूरà¥वक करी पूजा ॥४१॥
आचार तरी बरवा नसे । शिवपूजा करी बहà¥वसें । पतà¥नी तà¥यासी à¤à¤• असे । सà¥लकà¥षण नाम 'कà¥मà¥दà¥वती' ॥४२॥
सà¥शील सà¥à¤—à¥ण पतिवà¥रता । मनीं करी बहà¥त चिंता । पà¥रà¥ष आपà¥ला परदà¥वाररता । ईशà¥वरभकà¥ति करीतसे ॥४३॥
à¤सें कà¥रमितां à¤à¤•े दिवसीं । पà¥सों लागली आपà¥ले पà¥रà¥षासी । मà¥हणे पà¥राणेशà¥वरा परियेसीं । विनंति à¤à¤• असे माà¤à¥€ ॥४४॥
कà¥षमा करावी माà¤िया बोला । विसà¥तारोनि सांगावें सकळा । तà¥मà¥ही दà¥राचारी भकà¥षितां सकळां । परदà¥वार निरंतर ॥४५॥
तà¥मà¥हांला ईशà¥वरावरी । भकà¥ति उपजली कवणेपरी । सांगावें सà¥वामी सविसà¥तारीं । कोप न करावा पà¥राणनाथा ॥४६॥
राजा मà¥हणे सà¥तà¥रियेसी । बरवें पà¥सिलें आमà¥हांसी । जà¥à¤žान à¤ालें आतां मानसीं । पूरà¥व जनà¥म सांगेन माà¤ा ॥४७॥
पूरà¥वीं पंपानगरीं आपण । शà¥वानयोनीं जनà¥मोन जाण । होतों तेथें काळ कà¥रमोन । शिवरातà¥रि आली à¤à¤•े दिवसीं ॥४८॥
तà¥या नगरीं होतें à¤à¤• शिवालय । समसà¥त लोक आले पूजावया । आपणही गेलों हिंडावया । भकà¥षावया कांहीं मिळेल मà¥हणोनि ॥४९॥
उतà¥साहें लोक पूजा करिती । नाना वाजंतरें वाजतीं । गरà¥भगृहीं पà¥रदकà¥षिणा करिती । धरà¥नि आरति सकळिक ॥५०॥
आपण गेलों दà¥वारांत । विनोदें पाहूं मà¥हणत । मज देखोनि आले धांवत । काषà¥ठ पाषाण घेवोनियां ॥५१॥
आपण पौळीमधà¥यें होतों पळत । दà¥वार घातलें मारूं मà¥हणत । धरा धरा मारा मà¥हणोनि बोलत । मारà¥à¤‚ लागले पाषाणीं ॥५२॥
वाट नाहीं बाहेर जावयासी । अभिलाष असे जीवासी । पळतसें देवालयभीतरेसी । मारà¥à¤— नाहीं कोठें देखा ॥५३॥
बाहेर जाईन मà¥हणत । दà¥वाराकडे मागà¥ती येत । सवेंचि लोक पाठीं लागत । सवà¥य पà¥रदकà¥षिणा पळतसें ॥५४॥
लपावया ठाव नाहीं देखा । वेषà¥à¤Ÿिलों पौळीं दà¥रà¥à¤—ासरिखा । पाठी लागले सकळिका । पà¥नà¥हा पौळींत पळे तैसाचि ॥५५॥
उचà¥à¤›िषà¥à¤Ÿ कांहीं मिळेल मà¥हणोनि । देउळांत गेलों भामिनी । काकà¥ळती बहॠमनीं । पà¥राण वांचेल मà¥हणोनियां ॥५६॥
à¤सा तीन वेळां पळालों । मारतील मà¥हणोनि बहॠभà¥यालों । मग अंतरगृहीं निघालों । पूजा देखिली तेथ शिवाची ॥५७॥
दà¥वार धरोनि समसà¥त लोक । शसà¥तà¥रें मारिलें मज à¤à¤• । ओढोनि टाकिती सकळिक । शिवालयाबाहेरी ॥५८॥
मज पà¥णà¥य घडलें पà¥रदकà¥षिणीं । पूजा देखिली नयनीं । तेणें पà¥णà¥यें राजा होउनि । उपजलों à¤à¤• पà¥राणेशà¥वरी ॥५९॥
शिवरातà¥रि होती ते दिवसीं । न मिळे उचà¥à¤›िषà¥à¤Ÿ भà¥à¤•à¥तीसी । पà¥राण तà¥यजिला उपवासी । तेंही पà¥णà¥य मज घडलें ॥६०॥
आणिक à¤à¤• पà¥णà¥य घडलें । दीपमाळीस दीपक उजळले । ते मà¥यां डोळां देखिले । पà¥राण तà¥यजिला शिवदà¥वारीं ॥६१॥
तेणें पà¥णà¥यें à¤ालें जà¥à¤žान । à¤à¤• शिवरातà¥रीचें महिमान ।; मà¥हणसी तूं दà¥राचारी मà¥हणोनि । तà¥याचा संदेह सांगेन ॥६२॥
पूरà¥वजनà¥म माà¤ा शà¥वान । तà¥याचा सà¥वभाव सरà¥वभकà¥षण । सरà¥वां ठायीं तà¥याची वासना । तेचि सà¥वभाव मज असती ॥६३॥
à¤सें सà¥तà¥रियेसी सांगितलें । पà¥नà¥हा पà¥रशà¥न तिणें केले । मà¥हणे सà¥वामी जें सांगितलें । आपà¥ला जनà¥म पà¥रातन ॥६४॥
तà¥मà¥ही असा सरà¥वजà¥à¤žानी । माà¤ा जनà¥म सांगा विसà¥तारà¥नि । मà¥हणोनि लागतसे चरणीं । कृपा करीं गा पà¥राणेशà¥वरा ॥६५॥
à¤à¤• वपà¥षे जà¥à¤žान सती । तà¥à¤ा पूरà¥व जनà¥म कपोती । करीत होतीस उदरपूरà¥ती । à¤à¤•े दिवसीं अवधारीं ॥६६॥
पडिला होता मांसगोळा । तो तà¥वां चोंचीनें धरिला कवळा । उडत होतीस आकाशमंडळा । तें दà¥रà¥नि देखिलें घारीनें ॥६७॥
कवळ घेईन मà¥हणोनि । घार आली धांवोनि । तूं गेलीस वो पळोनि । महारणà¥य कà¥रमीत à¤à¤•ा ॥६८॥
पाठीं लागली ते घारी । मागें पà¥ढें न विचारी । तूं पळालीस ते अवसरीं । शà¥रीपरà¥वत-गिरीवरी ॥६९॥
सवेंचि आली ते घारी । तूं गेलीस शिवालय-शिखरीं । भोंवों लागलीस पà¥रदकà¥षिणापरी । शà¥रम जाहले तà¥à¤œ बहà¥त ॥७०॥
दà¥रोनि आलीस धांवत । पà¥राण होता कंठगत । शà¥रमोनि शिखरीं तूं बैसत । घारीं येऊनि मारिलें चोंचीं ॥७१॥
घेऊनि गेली मांस-कवळें । तà¥à¤à¥‡à¤‚ देह पंचतà¥व पावलें । पà¥रदकà¥षिणा-पà¥णà¥य फळलें । à¤ालीस तà¥वां राजपतà¥नी ॥७२॥
इतà¥à¤•िया अवसरीं । पà¥नः पतीस पà¥रशà¥न करी । आतां तà¥मचà¥या निरोपावरी । ईशà¥वरपूजा करीन ॥७३॥
पà¥ढें मज काय होईल । तà¥मà¥हीं कवण सà¥थानीं असाल । तें विसà¥तारावें पà¥राणेशà¥वरा निरà¥मळ । आतà¥मपति राजेंदà¥रा ॥७४॥
राजा सांगे सतीसी । पà¥ढील जनà¥म कन पà¥ससी । आपण राजा सिंधà¥देशीं । जनà¥म पावेन अवधारीं ॥७५॥
माà¤à¥€ भारà¥या तूंचि होसी । जनà¥म पावसी सृंजयदेशीं । तेथील राजा पवितà¥रवंशी । तà¥याची कनà¥या होसील ॥७६॥
तिसरा जनà¥म आपणासी । राजा होईन सौराषà¥à¤Ÿà¥रदेशीं । तूं उपजसी कलिंगराजवंशीं । माà¤à¥€ पतà¥नी होसील ॥७७॥
चवथा जनà¥म आपणासी । राजा होईन गांधारदेशीं । तूं उपजसी मागध कà¥ळेसी । तैंही माà¤à¥€ पà¥राणेशà¥वरी ॥७८॥
पांचवा जनà¥म आपणासी । राजा होईल अवंतदेशीं । तूं दाशारà¥हराजकà¥ळीं जनà¥मसी । माà¤à¥€ भारà¥या होसील तूं ॥७९॥
सहावा जनà¥म आपणासी । आनरà¥त नाम राजा परियेसीं । यायातिकनà¥या तूं होसी । तैंही माà¤à¥€ पà¥राणेशà¥वरी ॥८०॥
सातवा जनà¥म आपणासी । राजा होईन पांडयदेशीं । रà¥प लावणà¥य मजसरसीं । नोहे कवण संसारीं ॥८१॥
जà¥à¤žानी सरà¥वगà¥णी होईन । सूरà¥यकांति à¤सें वदन । जैसा रà¥पें असे मदन । नाम माà¤à¥‡à¤‚ 'पदà¥मवरà¥ण' ॥८२॥
तूं जनà¥मसी वैदरà¥भकà¥ळीं । रà¥पसौंदरà¥यें आगळी । जैसी सà¥वरà¥णाची पà¥तळी । चंदà¥रासारिखें मà¥à¤–कमळ ॥८३॥
'वसà¥मती' असें नांव पावसी । तà¥à¤œ वरीन सà¥वयंवरेंसीं । दमयंती नळा जैसी । सà¥वयंवर होईल तà¥à¤œ मज ॥८४॥
राजà¥य करीन बहà¥त दिवस । यजà¥à¤ž करीन असमसाहस । जिंकीन समसà¥त देशांस । मंतà¥रशासà¥तà¥र शिकेन बहॠ॥८५॥
देवदà¥विजारà¥à¤šन करीन । नाना अगà¥रहार दान देईन । à¤शापरी वृदà¥धापà¥य होऊन । राजà¥यीं सà¥थापीन पà¥तà¥रासी ॥८६॥
आपण चवथा आशà¥रम घेईन । अगसà¥तà¥यऋषीपाशीं जाईन । बà¥रहà¥मजà¥à¤žानोपदेश शिकेन । अंतकाळ होय तंव ॥८७॥
देहावसान होतां । तà¥à¤œ घेईन सांगाता । दिवà¥य विमानीं बैसोनि ततà¥तà¥वता । सà¥वरà¥à¤—ापà¥रती जाऊं बळें ॥८८॥
ईशà¥वरपूजेची महिमा । शिवरातà¥रिवà¥रत शà¥रीशैलà¥य अनà¥पमà¥या । मà¥हणोनि राजा सà¥तà¥री घेऊनि संगमा । यातà¥रा करी शिवरातà¥री ॥८९॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तंतिकासी । शिवरातà¥री-शà¥रीपरà¥वत-महिमा à¤सी । à¤à¤• तो शà¥वान परियेसीं । सपà¥तजनà¥मीं राजा à¤ाला ॥९०॥
अंतीं पावला सà¥वरà¥à¤—लोक । परà¥वतमहिमा à¤सा à¤à¤• । तà¥à¤œ जाहलें गà¥रà¥मà¥à¤– । ईशà¥वरपूजा करीं बरवी ॥९१॥
गà¥रामीं असे कलà¥लेशà¥वर । गाणगागà¥रामीं भीमातीर । पूजा करीं गा निरंतर । मलà¥लिकारà¥à¤œà¥नसमान ॥९२॥
संगमेशà¥वर संगमासी । पूजा करीं अहरà¥निशीं । मलà¥लिकारà¥à¤œà¥न तोचि परियेसीं । न धरीं संदेह मनांत ॥९३॥
तंतिक मà¥हणे सà¥वामियासी । सà¥वामी तूं मज चाळविसी । पूजेसि गेलों मलà¥लिकारà¥à¤œà¥नासी । लिंगसà¥थानीं तà¥à¤œ देखिलें ॥९४॥
सरà¥वां ठायीं तूंचि à¤à¤• । à¤ाला अससी वà¥यापक । कलà¥लेशà¥वर संगमनायक । à¤à¤•ेक सांगसी आमà¥हांपà¥ढें ॥९५॥
à¤à¤•ोनि शà¥रीगà¥रॠहांसती । ये रे पादà¥à¤•ा धरीं मà¥हणती । नयन तà¥याचे à¤ांकिती । संगमा आले तातà¥à¤•ाळीं ॥९६॥
इतà¥à¤•िया अवसरीं । मागें गाणगापà¥रीं । शà¥रीगà¥रà¥सी पाहती गंगातीरीं । कोठें गेले मà¥हणोनियां ॥९७॥
à¤à¤• मà¥हणती संगमीं होता । à¤à¤• मà¥हणती आमà¥हीं आलों आतां । कोठें गेले पहा मà¥हणतां । चà¥à¤•र होती भकà¥तजन ॥९८॥
शà¥रीगà¥रॠआले संगमासी । तंतिकास पाठविती मठासी । बोलावावया शिषà¥यांसी । आपण राहिले संगमांत ॥९९॥
तंतिक आला गांवांत । लोक समसà¥त हांसत । कà¥षौर कां रे केलें मà¥हणत । तंतिक मà¥हणे शà¥रीपरà¥वता गेलों होतों ॥१००॥
दवणा पà¥रसाद विभूति । नानापरींचे हार दाखविती । लोक à¤सा विसà¥मय करिती । मà¥हणती दोनपà¥रहरीं घरीं होता ॥१०१॥
à¤à¤• मà¥हणती सतà¥य मिथà¥या । तà¥यासी मà¥हणती सांग रे सतà¥या । तंतिक मà¥हणे सवें गà¥रà¥नाथा । गेलों होतों वायà¥वेगें ॥१०२॥
शà¥रीगà¥रॠआले संगमासी । मज पाठविलें मठासी । बोलाविलें शिषà¥यांसी । राहूं पाहती आजि संगमीं ॥१०३॥
à¤à¤• मà¥हणती होईल सतà¥य । मूरà¥à¤– मà¥हणती नवà¥हे, मिथà¥य ।; तंतिक गेला तà¥वरित । शिषà¥यवरà¥à¤—ांसी जाणविलें ॥१०४॥
सांगितला सकळ वृतà¥तांत । समसà¥त गेले संगमा तà¥वरित । पूजा जाहली संगमीं बहà¥त । सिदà¥ध मà¥हणे नामधारकासी ॥१०५॥
मिथà¥या मà¥हणती जे लोक । तà¥यांसी होईल कà¥à¤‚भीपाक । पंधरा दिवसीं à¤à¤• । यातà¥रालोक गांवा आले ॥१०६॥
मग पà¥सती तयांसी । तेहीं सांगितलें भरंवसीं । आनंद à¤ाला भकà¥तांसी । मà¥हणे सरसà¥वती-गंगाधर ॥१०७॥
सिदà¥धें सांगितलें नामधारकासी । तें मी सांगतसें परियेसीं । शà¥रीगà¥रà¥महिमा अपारेंसी । अमृत सेवितों निरंतर ॥१०८॥
इति शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥रामृते परमकथाकलà¥पतरौ शà¥रीनृसिंहसरसà¥वतà¥यà¥पाखà¥याने सिदà¥धनामधारकसंवादे शà¥रीशैलशिवरातà¥रिमहिमावरà¥णनं नाम तà¥रिचतà¥वारिंशोऽधà¥यायः
शà¥रीगà¥रà¥दतà¥तातà¥रेयारà¥पितमसà¥तॠ।
ओवीसंखà¥या ॥१०८॥
॥शà¥रीगà¥रà¥दतà¥तातà¥रेयारà¥पणमसà¥तà¥॥
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!
