Oct 24
शà¥à¤°à¥€ गà¥à¤°à¥‚चरितà¥à¤° :: अधà¥à¤¯à¤¾à¤¯ चवà¥à¤µà¥‡à¤šà¤¾à¤³à¥€à¤¸à¤¾à¤µà¤¾ (संपूरà¥à¤£)
शà¥रीगणेशाय नमः ॥ शà¥रीसरसà¥वतà¥यै नमः ॥ शà¥रीगà¥रà¥भà¥यो नमः ॥
नामधारक मà¥हणे सिदà¥धमà¥नि । शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥र तà¥मà¥ही देखिलें नयनीं । तà¥मचें भागà¥य काय वानूं वदनीं । परबà¥रहà¥म देखिलें असे ॥१॥
तà¥मचेनि पà¥रसादेंसीं । अमृतपान à¤ालें आमà¥हांसी । आतां कषà¥à¤Ÿ आमà¥हां कायसी । सकळाभीषà¥à¤Ÿ लाधलों ॥२॥
तà¥मà¥ही भेटलेति मज तारका । दैनà¥य गेलें सकळ दà¥à¤ƒà¤– । सरà¥वाभीषà¥à¤Ÿ लाधलों सà¥à¤– । गà¥रà¥à¤šरितà¥र à¤à¤•तां ॥३॥
मागें कथानक सांगितलें । शà¥रीगà¥रॠसंगमीं राहिले । पà¥ढें काय अपूरà¥व वरà¥तलें । निरोपावें दातारा ॥४॥
सिदà¥ध सांगे नामधारकासी । à¤à¤• वतà¥सा विसà¥तारेंसीं । विचितà¥र à¤ालें येरे दिवसीं । à¤à¤•चितà¥तें परियेसा ॥५॥
'नंदी' नाम à¤à¤• बà¥राहà¥मण । सरà¥वांगीं कà¥षà¥à¤Ÿ शà¥वेतवरà¥ण । तà¥ळजापà¥रा जाऊन । वरà¥षें तीन आराधिलें ॥६॥
तीन संवतà¥सर उपवास । दà¥विज कषà¥à¤Ÿला बहà¥वस । निरोप à¤ाला सायासें । चंदलापरमेशà¥वरीजवळी जाणें ॥७॥
जगदंबेचा निरोप घेऊनि । आला चंदलापरमेशà¥वरीसà¥थानीं । मास सात पà¥रशà¥à¤šरणीं । पà¥नरपि केले उपवास ॥८॥
नानापरी कषà¥à¤Ÿतां । सà¥वपà¥न जाहलें अवचिता । तà¥वां जावें तà¥वरिता । गाणगगà¥रामसà¥थानासी ॥९॥
तेथें असती शà¥रीगà¥रॠ। तà¥रयमूरà¥तीचा अवतारॠ। वेष धरिला असे नरॠ। तेथें होसील उतà¥तमांगी ॥१०॥
à¤से निरोप तà¥यासी जाहले । विपà¥र मà¥हणे भलें केलें । मास सात कां चà¥à¤•र केलें । जरी तà¥à¤à¥‡ हातीं नोहेचि ॥११॥
जगनà¥माता तà¥ळजा भवानी । तिचा निरोप घेऊनि । आलों तà¥à¤œपाशीं ठाकोनि । तूं दैवत मà¥हणोनियां ॥१२॥
दैवतपण ठाउकें जाहलें । आमà¥हांसी निरोप दिधलें । मनà¥षà¥यापाशीं जा मà¥हणितलें । तà¥à¤à¥‡ हातीं नोहेचि कांहीं ॥१३॥
तूं जगदà¥दैवत जगदंबा मà¥हणविसी । आमà¥हां मनà¥षà¥यापाशीं पाठविसी । नांव जाहलें दैवतपणासी । भागà¥य माà¤à¥‡à¤‚ मà¥हणतसे ॥१४॥
मनà¥षà¥यापाशीं जा मà¥हणावयासी । लाज नये कैसी तà¥मà¥हांसी । ओळख जाहली दैवतपणासी । उपवासी सात महिने ॥१५॥
पहिलेंचि जरी निरोप देत । इतà¥à¤•े कषà¥à¤Ÿ आमà¥हां न होत । दà¥राशा केली मी परदैवत । मà¥हणोनि, दà¥à¤ƒà¤– करी नानापरी ॥१६॥
à¤सें अनेकपरीनें । दà¥à¤ƒà¤– करीतसे तो बà¥राहà¥मण । पà¥नà¥हा मागà¥ती पà¥रशà¥à¤šरण । करीन मà¥हणे तो दà¥विजवर ॥१७॥
मà¥हणे मज बरवें होणें । अथवा आपà¥ला पà¥राण देणें । à¤सें बोलोनि निरà¥वाणें । विपà¥र धरणें बैसला ॥१८॥
पà¥नरपि सà¥वपà¥न तयासी । तैसेंचि होय परियेसीं । आणिक समसà¥त भोपियांसी । तेणेंचिपरी सà¥वपà¥न होय ॥१९॥
सकळ भोपे मà¥हणती तयासी । आजि सà¥वपà¥न à¤ालें आमà¥हांसी । छळण न करीं गा देवीसी । निरोपासरसा जाईं वेगीं ॥२०॥
तूं तरी आतां नव जासी । आमà¥हां निरोप à¤ाला à¤सी । बाहेर घालूं तà¥मà¥हांसी । देवळांत येऊं नेदूं ॥२१॥
इतà¥à¤•ें जाहलियावरी । पारणें केलें दà¥विजवरीं । पूजा करी नानापरी । निरोप घेऊनि निघाला ॥२२॥
गाणगागà¥रामासी आला । मठीं जाऊनि पà¥सों लागला । भकà¥तजन सांगती तà¥याला । संगमीं आहेत गà¥रà¥मूरà¥ति ॥२३॥
भकà¥त मà¥हणती तयासी । शà¥रीगà¥रॠयेतील पारणेसी । काल शिवरातà¥री-उपवासी । आतां येतील परियेसीं ॥२४॥
इतà¥à¤•िया अवसरीं । शà¥रीगà¥रॠआले साकà¥षातà¥à¤•ारी । गà¥रामलोक दà¥विजातें वारी । राहें दूरी नको सनà¥मà¥à¤– ॥२५॥
शà¥रीगà¥रॠआले मठांत । दà¥विज उभा होता चिंतीत । भकà¥तजन सांगती मात । विपà¥र à¤à¤• आला असे ॥२६॥
सरà¥वांगीं असे शà¥वेत । सà¥वामिदरà¥शना आलों मà¥हणत । शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती आपण जाणत । संदेहरà¥पें आला असे ॥२७॥
मà¥हणती बोलावा मठांत । भकà¥त गेले धांवत । तया दà¥विजातें पाचारीत । आला विपà¥र आंगणा ॥२८॥
दà¥रोनि देखिलें शà¥रीगà¥रà¥सी । नमन करीत लोळे भूमीसी । शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तयासी । संदेहरà¥पें आलासि कां ॥२९॥
देवीपासूनि मनà¥षà¥यापाशीं । येणें à¤ालें काय कारà¥येंसी । संदेह करोनि मानसीं । कैसा आलासि दà¥विजवरा ॥३०॥
à¤सें वचन à¤à¤•ोनि । आपà¥ले मनींचें जाणिलें मà¥हणोनि । कà¥षमा करीं गा सà¥वामी मà¥हणोनि । लोटांगणीं येतसे ॥३१॥
मà¥हणे सà¥वामी आपण तमांध । तà¥à¤à¥‡ दरà¥शनें à¤ालों सà¥बà¥दà¥ध । अजà¥à¤žानें वेषà¥à¤Ÿिलों होतों मंद । नेणें सोय परबà¥रहà¥मा ॥३२॥
तूं साकà¥षातॠवसà¥तॠमà¥हणोनि । नेणों आपण तमोगà¥णी । आजि माà¤ा सà¥दिन । दरà¥शनें à¤ालों पà¥नीत ॥३३॥
पापकरà¥मी पापी आपण । पापातà¥मा नेणें निज खूण । पापें संभवलों पूरà¥ण । आलों शरण तà¥à¤œपाशीं ॥३४॥
तूं भकà¥तजनां आधार । शरणागता वजà¥रपंजर । बà¥रीद वानिती सचराचर । शà¥रीगà¥रॠनृसिंहसरसà¥वतीचें ॥३५॥
आजि माà¤à¥‡à¤‚ कà¥à¤•रà¥म गेलें । परबà¥रहà¥मचरण देखिलें । मनोरथ माà¤à¥‡ पà¥रले । कृपासागरा यतिराया ॥३६॥
तूं भकà¥तजनाची कामधेनॠ। मनà¥षà¥यवेषीं आलासि अवतरोनॠ। तà¥à¤ा पार जाणे कवणॠ। तà¥रैमूरà¥ति तूंचि होसी ॥३७॥
जैसी सगरांवरी गंगा । पावन करावया आली जगा । तैसा तूं भकà¥तसेवकवरà¥à¤—ा । तारावया अवतरलासी ॥३८॥
का अहिलà¥या à¤ाली पाषाण । दिवà¥यदेही à¤ाली लागतां चरण । तैसें मज आजि निरà¥à¤—à¥ण । à¤ालें सà¥वामी गà¥रà¥नाथा ॥३९॥
वà¥रतबंध विवाह à¤ालियावरी । वà¥याधि उदà¥भवली आपà¥ले शरीरीं । सà¥तà¥री राहिली माहेरीं । सà¥परà¥शों नये शरीर मà¥हणे ॥४०॥
आपà¥ले असती मातापिता । सकळ मà¥हणती जाईं परता । दà¥à¤ƒà¤– जाहलें अपरिमिता । संसार तà¥यजूनि निघालों ॥४१॥
गेलों होतों तà¥ळजापà¥रा । उपवास केले अपारा । मज मà¥हणती तूं पापभारा । नवà¥हे तà¥à¤œ बरवें आतां ॥४२॥
निरोप दे जा सनà¥नतीं । जेथें चंदलापरमेशà¥वरी वसती । तेथें होईल निवृतà¥ति । पाप जाईल मà¥हणोनि ॥४३॥
तेथेंही कषà¥à¤Ÿ केले बहà¥त । नवà¥हेचि कांहीं, देवी उबगत । निरोप à¤ाला जा मà¥हणत । कृपामूरà¥ति तà¥à¤œपाशीं ॥४४॥
à¤सें माà¤à¥‡à¤‚ दैव हीन । उबगताति देव आपण । मज देखोनि निरà¥वाण । बाहेर घाला मà¥हणताति ॥४५॥
देवता आपण उबगताति । मनà¥षà¥य कैसे मज देखती । निरà¥वाणीं आलों तà¥मà¥हांपà¥रती । निरà¥धार केला मरणाचा ॥४६॥
à¤सा पापी असोनि आपण । काय करावें अंग हीन । तोंड न पाहती कà¥षà¥ठी मà¥हणोन । मरण बरवें यापरतें ॥४७॥
आतां असे à¤à¤• विनंति । होय अथवा नवà¥हे निशà¥à¤šितीं । शीघà¥र निरोपावें यति । दैवतें चाळवितीं आशाबदà¥धें ॥४८॥
मज चाड नाहीं शरीराची । पà¥राण देईन सà¥à¤–ेंचि । तूं रकà¥षक माउली शरणागताची । निरोपावें दातारा ॥४९॥
à¤सें करà¥णावचन à¤à¤•ोन । शà¥रीगà¥रॠबोलती हांसोन । सोमनाथ बà¥राहà¥मण बोलावून । निरोप देती नà¥याया संगमासी ॥५०॥
बरवा संकलà¥प सांगोनि । सà¥नान करवा षटà¥à¤•ूळभà¥वनीं । अशà¥वतà¥थपà¥रदकà¥षिणा करवूनि । वसà¥तà¥रें टाका दूर तà¥याचीं ॥५१॥
नवीं वसà¥तà¥रें दà¥या यासी । शीघà¥र आणा पारणेसी । à¤सा निरोप देती तà¥यांसी । दोघे गेले à¤डकरी ॥५२॥
सà¥नान करà¥नि बाहेर आला । शरीरवरà¥ण पालटला । अशà¥वतà¥थपà¥रदकà¥षिणा करूं लागला । सà¥-वरà¥ण जाहलें सरà¥वांग ॥५३॥
वसà¥तà¥रें देती बà¥राहà¥मणासी । जीरà¥ण वसà¥तà¥रें टाकिती दूरेंसी । जेथें टाकिती ते भूमीसी । कà¥षार भूमि होय तà¥वरित ॥५४॥
सांगातें घेऊनि दà¥विजासी । सोमनाथ आला मठासी । चरणीं घातलें तयासी । लोक सरà¥व विसà¥मित ॥५५॥
नंदीनामें केला नमसà¥à¤•ार । संतोषें सà¥तोतà¥र करी अपार । हरà¥षें जाहला निरà¥भर । लोळतसे पादà¥à¤•ावरी ॥५६॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती तयासी । तà¥à¤à¥€ कामना à¤ाली परियेसीं । सरà¥वांग आहे कैसी । अवलोकोनि पाहें मà¥हणती ॥५७॥
पाहतां सरà¥वांग बरवें जाहलें । तावनà¥मातà¥र जंघेसी राहिलें । पाहतां मन तà¥याचें भà¥यालें । मà¥हणे सà¥वामी असे थोडें ॥५८॥
तà¥à¤à¥€ कृपादृषà¥à¤Ÿि à¤ाली असतां । थोडें राहिलें मà¥हणे केवीं आतां । करीतसे दंडवता । कृपा करीं गा परमातà¥मा ॥५९॥
शà¥रीगà¥रà¥मूरà¥ति निरोपिती तयासी । तूं संशय करोनि आलासी । मनà¥षà¥य काय करील मà¥हणोनि मानसीं । तेणें गà¥णें राहिलेंथोडें॥६०॥
तà¥यासी असे à¤à¤• पà¥रतीकार । तà¥वां कवितà¥व सांगावें अपार । आमà¥à¤šà¥€ सà¥तà¥ति करावी निरंतर । बरवें होईल तà¥à¤œ मग ॥६१॥
नंदीनामा मà¥हणे सà¥वामीसी । लिखित नेणें वाचायासी । कैसें करà¥à¤‚ मी कवितà¥वासी । मंदमति असे आपण ॥६२॥
काय जाणें कवितà¥वसà¥थिति । मज नाहीं कावà¥यवà¥यà¥तà¥पतà¥ति । सà¥वामी à¤सा निरोप देती । मà¥हणोनि चरणीं लागला ॥६३॥
शà¥रीगà¥रॠमà¥हणती दà¥विजासी । मà¥à¤– उघडीं काढीं जिवà¥हेसी । विभूति शिंपिती तयासी । जà¥à¤žान उपजलें बà¥राहà¥मणा ॥६४॥
चरणांवरी ठेविला माथा । उभा ठेला सà¥तोतà¥र करितां । मà¥हणे सà¥वामी मी नेणता । सेवेसी नवà¥हे अराणà¥à¤• ॥६५॥
मायापाशीं वेषà¥à¤Ÿà¥‹नि । बà¥डत होतों संसारगहनीं । आठवण न करीं कधीं मनीं । तà¥à¤à¥‡ चरणा विसरलों ॥६६॥
संसार-सागर मायाजाळ । योनीं जनà¥मोनि चौरà¥यांशीं लकà¥षकà¥ळ । आठवण नवà¥हे तà¥à¤à¥‡à¤‚ नाम केवळ । मंदमति जाहली मज ॥६७॥
सà¥वेदज अंडज उदà¥भिजà¥à¤œà¥‡à¤‚सी । जनà¥मा आलों पशà¥योनीसी । तव जà¥à¤žान कैंचें आमà¥हांसी । सà¥थावर जंगम जैं होतों ॥६८॥
नानायोनींत मनà¥षà¥य विशेष । शूदà¥रादि याती बहà¥वस । जधीं होतों तà¥या जनà¥मास । काय जाणें तà¥à¤à¥€ सोय ॥६९॥
समसà¥त जनà¥मांत à¤à¤• । बà¥राहà¥मनजनà¥म विशेख । काय करावें होऊनि मूरà¥à¤– । गà¥रà¥सोय नेणे नर ॥७०॥
मातेचें शोणित पितà¥याचें रेत । संपरà¥à¤• जहाला जननीगरà¥भांत । जैसें सà¥वरà¥ण मà¥शीं असे कढत । दिवस पांच बà¥दà¥बà¥दाकार ॥७१॥
पंधरा दिवसा होय सà¥थिर । à¤à¤• रस होऊनि निरà¥धार । तधीं मी काय जाणें गà¥रॠ। नाहीं पंचततà¥तà¥वें मज ॥७२॥
मासें à¤à¤• पिंड होय । दà¥वय मासीं शिर पाय । तिसरे मासीं सरà¥व अवयव । नवदà¥वारें à¤ालीं मग ॥७३॥
पंचततà¥तà¥वे होतीं à¤à¤• । वायà¥-आप-पृथà¥वी-तेज-ख । पà¥राण आला तातà¥à¤•ाळिक । तधीं सà¥मरण कैंचें मज ॥७४॥
पांचवे मासीं तà¥वचा रोम । सहावे मासीं उचà¥à¤›à¥वास आमà¥हां । सातवे मासीं शà¥रोतà¥र जिवà¥हा । मेद मजà¥à¤œा दृढ जाहली ॥७५॥
à¤से नव मास कषà¥à¤Ÿत । होतों जननिये-गरà¥भांत । रà¥धिर-विषà¥ठा-मूतà¥रांत । कषà¥à¤Ÿलों भारी सà¥वामिया ॥७६॥
माता भकà¥षी उषà¥ण कà¥षार । तेणें तीकà¥षà¥णें कषà¥à¤Ÿलों अपार । पडे लोळे अनेक पà¥रकार । दà¥à¤ƒà¤– तेवà¥हां सांगूं कोणा ॥७७॥
मना आलें भकà¥षण करीं । दà¥à¤ƒà¤– होय मज अपारी । à¤सें नवमासवरी । मातागरà¥भीं कषà¥à¤Ÿलों ॥७८॥
तधीं कैचें तà¥à¤à¥‡à¤‚ सà¥मरण । वेषà¥à¤Ÿिलों होतों मायावरणें । सà¥मरलों नाहीं तà¥à¤à¥‡ चरण । मग योनिमà¥à¤–ीं जनà¥मलों ॥७९॥
उपजतांचि आपणासी । आयà¥षà¥य लिहिलें ललà¥लाटेसी । अरà¥à¤˜ गेलें वृथा निशीं । रातà¥रीं निदà¥रा मानवा ॥८०॥
उरले आयà¥षà¥यांत देखा । तीन भाग केले विशेखा । बाल यौवन वृदà¥धापà¥य à¤à¤•ा । निरà¥माण à¤ाले तये वेळीं ॥८१॥
बाळपणीं आपणासी । कषà¥à¤Ÿ à¤ाले असमसाहसी । मज घालिती पाळणेसी । मूळमूतà¥रांत लोळतसें ॥८२॥
बाळपणींचें दà¥à¤ƒà¤– आठवितां । शोक होय मज अपरिमिता । काय सांगूं गà¥रà¥नाथा । नाना आपदा भोगिलà¥या ॥८३॥
शयनसà¥थानीं मलमूतà¥रांत । निरंतर असें लोळत । आपली विषà¥ठा आपण खात । अजà¥à¤žानतिमिरें वेषà¥à¤Ÿिलों ॥८४॥
à¤à¤•ादे समयीं आपणासी । पोटशूळ उठे बहà¥वसीं । रोदन करितां परियेसीं । सà¥तनपान मला करविती ॥८५॥
कà¥षà¥धाकà¥रांत होय बहà¥त । मज मà¥हणती पोट दà¥à¤–त । अंगà¥ली घालूनि मà¥à¤–ांत । वोखद मज पाजविती ॥८६॥
à¤सें कà¥षà¥धेनें पीडितां बहà¥त । मज घालिती पाळणà¥यांत । हालविती परà¥यंदें गात । कà¥षà¥धाकà¥रांत रà¥दन करीं ॥८७॥
मà¥हणती रà¥दन करितो बाळ । मà¥à¤–ीं शिंपिती कांजीतेल । रकà¥षा बांधिती मंतà¥रें केवळ । नेणे माता भूक माà¤à¥€ ॥८८॥
पाळणà¥यांत घालिती कौतà¥à¤•ें । पà¥रावरणांत असतां वृशà¥à¤šिकें । मारीतसे पाठीं डंक । पà¥रलाप मी करीतसें ॥८९॥
आणिक पाळणा हालविती । राहें राहें उगा मà¥हणती । सà¥तनपान मागà¥ती करविती । वृशà¥à¤šिकविष नेणतां ॥९०॥
तेणें दà¥à¤ƒà¤–ें सà¥तनपान न करीं । मागà¥ती घालिती पाळणà¥याभीतरीं । वृशà¥à¤šिक मज डंक मारी । पà¥राणांतिक मज होय ॥९१॥
माता खाय अंबट तिखट । सà¥तनपानें मज अपार वोखट । अति मधà¥र कà¥षीर अंबट । तेणें खोकतसें सरà¥वकाळीं ॥९२॥
नाना औषधें मज देती । तेणें माà¤à¥‡ डोळे दà¥à¤–ती । कà¥à¤‚कà¥म लवणकà¥षार भरिती । डोळे आले मà¥हणोनियां ॥९३॥
à¤से कषà¥à¤Ÿ धà¥रंधर । बाळपणीं जाहले अपार । वाढलों कषà¥à¤Ÿ भोगीत फार । वरà¥षें बारा लोटलीं ॥९४॥
तधीं तà¥à¤à¥‡ चरणसà¥मरणा । मज कैंचें गा देवराणा । कषà¥à¤Ÿलों मी याचिगà¥णा । पूरà¥वजनà¥म नाठवेचि ॥९५॥
दोन भाग उरले आपणासी । मदनें वà¥यापिलें शरीरासी । जैसा पतंग दीपासी । भà¥रमिजेत उनà¥मतà¥त ॥९६॥
नेणें मी गà¥रॠमाता पिता । समसà¥तांतें करी निंदा वारà¥ता । परसà¥तà¥रीवरी करीं चिंता । कà¥ळाकà¥ळ न विचारीं ॥९७॥
बà¥राहà¥मणातें निंदा करी । वृदà¥धाचà¥या चेषà¥à¤Ÿा करी अपारी । मदें वà¥यापिलें असे भारी । नाठवती तà¥à¤à¥‡ चरण मज ॥९८॥
मांसाचे कवळाकारणें । मतà¥सà¥य जाय जेवीं पà¥राणें । तैसा आपण मदनबाणें । वशà¥य जाहलों इंदà¥रियांसी ॥९९॥
नानावरà¥ण सà¥तà¥रियां भोगिलें । परदà¥रवà¥य अपहारिलें । सिदà¥धमहंतांतें निंदिलें । दृषà¥à¤Ÿà¥€à¤‚ न दिसे माà¤à¥‡ कांहीं ॥१००॥
à¤सा मदनें वà¥यापूनि । मागें पà¥ढें न पाहें नयनीं । पतंग जाय धांवोनि । दीपावरी पडे जैसा ॥१०१॥
à¤सा वेषà¥à¤Ÿà¥‹नि मदनबाणीं । न à¤à¤•े सà¥बà¥दà¥धि कधीं शà¥रवणीं । सोय न धरीं तà¥à¤à¥‡ चरणीं । यौवनपण गेलें à¤सें ॥१०२॥
मग वृदà¥धापà¥य आले शरीरासी । उबग होय सà¥तà¥रीपà¥तà¥रांसी । शà¥वासोचà¥à¤›à¥वास कफेसीं । सदा खोकला होय मज ॥१०३॥
अवयव सरà¥वही गलित होती । केश पांढरे होती तà¥वरिती । दंतहीन, शà¥रवणें न à¤à¤•िजेति । दृषà¥à¤Ÿà¥€à¤‚ न दिसे, नासिक गळतें ॥१०४॥
à¤सा नाना रोगें कषà¥à¤Ÿतां । तà¥मची सेवा कधीं घडणें आतां । सà¥वामी तारका शà¥रीगà¥रà¥नाथा । संसारसागरा कडे करीं ॥१०५॥
à¤सा मंदमति आपण । न ओळखेचि तà¥à¤à¥‡ चरण । तूंचि केवळ नारायण । अवतार तूं शà¥रीगà¥रà¥मूरà¥ति ॥१०६॥
तूंचि विशà¥वाचा तारक । धरोनियां नरवेष । तà¥रयमूरà¥ति तूंचि à¤à¤• । परबà¥रहà¥म शà¥रीगà¥रà¥नाथा ॥१०७॥
दिवांध नेणती तà¥à¤œ लोक । तूंचि विशà¥वाचा पाळक । मी किंकर तà¥à¤ा सेवक । संसार-धà¥रंधरीं तारीं मज ॥१०८॥
à¤सें नानापरी सà¥तोतà¥र । करीतसे नंदीनामा पवितà¥र । जन पाहताति विचितà¥र । तà¥यांसी मà¥हणे नंदीनामा ॥१०९॥
à¤à¤•ा हो जन समसà¥त । शà¥रीगà¥रू जाणा परबà¥रहà¥मवसà¥तॠ। आपण पाप केलें बहà¥त । दरà¥शनमातà¥रें सरà¥व गलें ॥११०॥
जैसें तृणाचे बणवीसी । अगà¥नि लागतां कà¥षणें कैसी । गà¥रà¥à¤•ृपा होय जà¥यासी । पाप जळे तयापरी ॥१११॥
'चरणं पवितà¥रं विततं पà¥राणं' । à¤सें बोले वेद आपण । सेवा सेवा हो गà¥रà¥à¤šरण । गà¥रà¥वेगळा देव नाहीं ॥११२॥
बà¥रहà¥मदेवें आपण देखा । दà¥षà¥à¤Ÿाकà¥षरें लिहिलीं कपाळिका । तैसेही होय निका । शà¥रीगà¥रà¥à¤šरणीं लागतां ॥११३॥
जवळी असतां निधान । कां नोळखा हो तà¥मà¥ही जन । नृसिंहसरसà¥वती कामधेनॠ। भजा भजा हो सकळिक ॥११४॥
इहसौखà¥य जà¥à¤žान à¤à¤•ा । अंतीं पावे वैकà¥à¤‚ठलोका । संदेह नाहीं होईल सà¥à¤–ा । सतà¥य जाणा हो बोल माà¤ा ॥११५॥
नंदीनामा सà¥तोतà¥र करितां । शà¥रीगà¥रॠसंतोषी अतà¥यंता । भकà¥तांसी à¤सा निरोप देत । 'कवीशà¥वर' मà¥हणा यासी ॥११६॥
कवि 'बसवरस' नाम तयासी । निरà¥धार केला आमà¥हीं भरंवसीं । à¤सें कृपेनें बोलती तà¥यासी । à¤à¤•ोनि चरणीं लागला ॥११७॥
जें कां शेष होतें जंघेवरी । तें तातà¥à¤•ाळ गेलें दूरी । नंदीनामा आनंद करी । राहिला सेवा करीत देखा ॥११८॥
सिदà¥ध मà¥हणे नामधारकासी । शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥र à¤सें परियेसीं । कथा करीत कवि बसवरसी । शà¥रीगà¥रà¥सेवेसी राहिला ॥११९॥
नामधारक मà¥हणे सिदà¥धमà¥नि । दà¥सरा कवि 'नरहरि' मà¥हणोनि । तो केवीं à¤ाला शिषà¥य सà¥à¤—à¥णी । कवेशà¥वर भकà¥त जाहला ॥१२०॥
तें विसà¥तारोनि आमà¥हांसी । सांगा सà¥वामी कृपेंसी । वांछा असे मानसीं । गà¥रà¥à¤šरितà¥र à¤à¤•ावें ॥१२१॥
मà¥हणे सरसà¥वती-गंगाधर । पà¥ढील कथेचा विसà¥तार । à¤à¤•तां होय मनोहर । नामसà¥मरण कामधेनॠ॥१२२॥
इति शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥रामृते परमकथाकलà¥पतरौ शà¥रीनृसिंहसरसà¥वतà¥यà¥पाखà¥याने सिदà¥धनामधारकसंवादे दà¥विजकà¥षà¥à¤Ÿपरिहारो नाम चतà¥शà¥à¤šतà¥वारिंशोऽधà¥यायः
शà¥रीगà¥रà¥दतà¥तातà¥रेयारà¥पितमसà¥तॠ।
ओवीसंखà¥या ॥१२२॥
॥शà¥रीगà¥रà¥दतà¥तातà¥रेयारà¥पणमसà¥तà¥॥
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!
