Dec 16
शà¥à¤°à¥€ गà¥à¤°à¥‚चरितà¥à¤° :: अधà¥à¤¯à¤¾à¤¯ बावनà¥à¤¨à¤¾à¤µà¤¾ (संपूरà¥à¤£)
शà¥रीगणेशाय नमः ।
नामधारक विनवी सिदà¥धासी । शà¥रीगà¥रॠनिघाले शैलà¥ययातà¥रेसी । पà¥ढें कथा वरà¥तली कैसी । तें विसà¥तारेंसी मज सांगावें ॥१॥
सिदà¥ध मà¥हणे शिषà¥योतà¥तमा । काय सांगूं सदà¥à¤—à¥रà¥à¤šà¥€ महिमा । आतां वरà¥णनाची à¤ाली सीमा । परी गà¥रà¥भकà¥तिपà¥रेमा नावरे ॥२॥
शà¥रीगà¥रॠसिदà¥ध à¤ाले जावयासी । शà¥रीपरà¥वतीं यातà¥राउदà¥देशीं । हा वृतà¥तानà¥त नागरिक जनासी । कळला परियेसीं तातà¥à¤•ाळ ॥३॥
समसà¥त जन आले धावत । नरनारी सरà¥व मिळालà¥या बहà¥त । गà¥रà¥सी पà¥रारà¥थित अनेक भकà¥त । शà¥रीपरà¥वतासी सà¥वामी कां जातां ॥४॥
आमà¥हांसी भासतें वà¥यकà¥त । तà¥मà¥ही अवतार करितां समापà¥त । निरंतर आपण असा अवà¥यकà¥त । परिजनांसी सà¥वà¥यकà¥त दिसत होतां ॥५॥
तà¥मचे चरणांचें होतां दरà¥शन । पातकांचें होतसे दहन । आतां कैसें करतील जन । मà¥हणोनि लोटांगणें घालिती ॥६॥
पà¥ढें आमà¥हांस काय गति । आमà¥हीं तरावें कैशा रीतीं । सà¥वामीचे चरण नौका होती । तेणें पार उतरत होतों ॥७॥
तà¥मà¥ही भकà¥तास कामधेनूपरी । कामना पà¥रवीत होतां बरी । मà¥हणोनि जगले आजवरी । याउपरी आमà¥हीं काय करावें ॥८॥
सà¥वामीकरितां गाणगापूर । à¤ालें होतें वैकà¥à¤‚ठपूर । आतां दीपाविणें जैसें मंदिर । तैसें साचार होईल हें ॥९॥
माउलीविणें तानà¥हें बाळ । कीं देवाविणें देऊळ । जळाविणे जैसें कमळ । तैसें सकळ तà¥मà¥हांविणें ॥१०॥
माता पिता सकळ गोत । इषà¥à¤Ÿमितà¥र कà¥ळदैवत । सरà¥वही आमà¥à¤šा गà¥रà¥नाथ । मà¥हणोनि काळ कà¥रमित होतों ॥११॥
आपà¥लà¥या बाळकांसी अवà¥हेरà¥नी । कैसें जातां सà¥वामी येथà¥नी । अशà¥रà¥धारा लागलà¥या लोचनीं । तळमळती सकळ जन ॥१२॥
तेवà¥हां गà¥रॠसमसà¥त जनांपà¥रती । हासà¥यवदन करà¥नि बोलती । तà¥मà¥ही जनहो मानूं नका खंती । सांगतों यथासà¥थित तें à¤à¤•ा ॥१३॥
आमà¥ही असतों याचि गà¥रामीं । सà¥नान पान करà¥à¤‚ अमरजासंगमीं । गौपà¥यरà¥पें रहातों नियमीं । चिंता कांहीं तà¥मà¥हीं न करावी ॥१४॥
राजà¥य à¤ालें मà¥लेंचà¥à¤›ाकà¥रांत । आमà¥ही भूमंडळीं विखà¥यात । आमà¥à¤šà¥‡ दरà¥शनास बहॠयेथ । यवन सतत येतील पैं ॥१५॥
तेणें पà¥रजेस होईल उपदà¥रव । आमà¥ही अदृशà¥य रहातों यासà¥तव । जà¥यास असे दृढ भकà¥तिभाव । तà¥यास दृशà¥य सà¥वभावें होऊं ॥१६॥
लौकिकामधà¥यें कळावयासी । आमà¥ही जातों शà¥रीशैलà¥यपरà¥वतासी । चिंता न करावी मानसीं । à¤सें समसà¥तांसी संबोधिलें ॥१७॥
मठीं आमà¥à¤šà¥या ठेवितों पादà¥à¤•ा । पà¥रवितील कामना à¤à¤•ा । अशà¥वतà¥थवृकà¥ष आहे निका । तो सकळिकांचा कलà¥पतरॠ॥१८॥
कामना पà¥रवील समसà¥त । संदेह न धरावा मनांत । मनोरथ पà¥रापà¥त होती तà¥वरित । ही मात आमà¥à¤šà¥€ सतà¥य जाणा ॥१९॥
संगमीं करà¥निया सà¥नान । पूजोनि अशà¥वतà¥थनारायण । मग करावें पादà¥à¤•ांचें अरà¥à¤šन । मनकामना पूरà¥ण होतील ॥२०॥
विघà¥नहरà¥ता विनायक । आहे तेथें वरदायक । तीरà¥थें असती अनेक । पावाल तà¥मà¥ही सà¥à¤– अपार ॥२१॥
पादà¥à¤•ांची करà¥नि पूजा । तà¥रिकाळ आरती करà¥नि ओजा । आमà¥à¤šà¥‡à¤‚ वचन यथारà¥थ समजा । मà¥हणोनि दà¥विजांसी गà¥रॠसांगती ॥२२॥
आमà¥ही येथेंच रहातों मठांत । हें वचन जाणावें निशà¥à¤šित । à¤सें संबोधूनि जना आदà¥यंत । निघाले तà¥वरित गà¥रà¥राज पैं ॥२३॥
समागमें जे धावले जन । तà¥यांचें करà¥न समाधान । शिषà¥यांसहित तà¥वरित गतीनें । गेले निघून शà¥रीगà¥रॠ॥२४॥
लोक माघारे परतले । समसà¥त गà¥रà¥à¤šà¥या मठासी आले । तेथें समसà¥तांनीं गà¥रॠदेखिले । बैसले होते निजासनीं ॥२५॥
सवेंचि पहातां à¤ाले गà¥पà¥त । जन मनीं परम विसà¥मित । आमà¥ही सोडूनि आलों मारà¥à¤—ांत । येथें गà¥रà¥नाथ देखिले ॥२६॥
सरà¥ववà¥यापी नारायण । तà¥रैमूरà¥ति अवतार पूरà¥ण । चराचरी शà¥रीगà¥रॠआपण । भकà¥तांकारणें रà¥प धरिती ॥२७॥
à¤सा दृषà¥à¤Ÿानà¥त दावूनि जनांसी । आपण गेले शà¥रीशैलà¥यासी । पावले पाताळगंगेसी । राहिले तà¥या दिवसीं तेथें ॥२८॥
शà¥रीगà¥रॠशिषà¥यांसी मà¥हणती । मलà¥लिकारà¥à¤œà¥नासी जावोनि शीघà¥र गतीं । पà¥षà¥पांचें आसन यथासà¥थितीं । करोनि निगà¥ती आणावें ॥२९॥
शिषà¥य धावले अति शीघà¥र । पà¥नà¥नागादि कंद कलà¥हार । करवीर बकà¥ळ चंपक मंदार । पà¥षà¥पें अपार आणिलीं ॥३०॥
तà¥या पà¥षà¥पांचें केलें दिवà¥यासन । तें गंगापà¥रवाहावरी केलें सà¥थापन । तà¥यावरी शà¥रीगà¥रॠआपण । बैसले ते कà¥षणीं परमानंदें ॥३१॥
बहà¥धानà¥य संवतà¥सर माघमास । कृषà¥णपà¥रतिपदा शà¥भ दिवस । बृहसà¥पति होता सिंहराशीस । उतà¥तर दिशे होता सूरà¥य पैं ॥३२॥
शिशिर ऋतॠकà¥à¤‚भ संकà¥रमण । लगà¥नघटिका सà¥लकà¥षण । à¤से शà¥भमà¥हूरà¥तीं गà¥रॠआपण । आनंदें पà¥रयाण करिते à¤ाले ॥३३॥
मधà¥यें पà¥रवाहांत पà¥षà¥पासनीं । बैसोनि शिषà¥यास संबोधोनि । आमà¥à¤šा वियोग à¤ाला मà¥हणोनि । तà¥मà¥हीं मनीं खेद न मानावा ॥३४॥
तà¥या गाणगापà¥रांत । आमà¥ही असोच पूरà¥ववत । भावता दृढ धरा मनांत । तà¥मà¥हां दृषà¥à¤Ÿानà¥त तेथें होईल ॥३५॥
आमà¥ही जातों आनंदसà¥थानासी । तेथें पावलों याची खूण तà¥मà¥हांसी । फà¥लें येतील जिनसजिनसीं । तà¥मà¥हांस तो पà¥रसाद ॥३६॥
पà¥षà¥पांचें करिता पूजन । तà¥मà¥हां होईल देव पà¥रसनà¥न । भकà¥तिभावें करावी जतन । पà¥राणासमान मानà¥नी ॥३७॥
आणिक à¤à¤• à¤à¤•ा यà¥à¤•à¥ति । जे कोणी माà¤à¥‡à¤‚ चरितà¥र गाती । पà¥रीतीनें नामसंकीरà¥तन करिती । ते मज पà¥रिय गमती फार ॥३८॥
मजपà¥ढें करितील गायन । जाणोनि रागरागिणी तानमान । चितà¥तीं भकà¥तिभाव धरà¥न । करिती ते मज कीरà¥तन परमानंदें ॥३९॥
भकà¥त मज फार आवडती । जे माà¤à¥‡à¤‚ कथामृत पान करिती । तà¥यांचे घरीं मी शà¥रीपती । वसतों पà¥रीतीनें अखंडित ॥४०॥
आमà¥à¤šà¥‡à¤‚ चरितà¥र जो पठण करी । तà¥यास लाभती पà¥रà¥षारà¥थ चारी । सिदà¥धि सरà¥वही तà¥याचà¥या दà¥वारीं । दासीपरी तिषà¥ठतील ॥४१॥
तà¥यासी नाहीं यमाचें भय । तà¥यास लाभ लाभे निशà¥à¤šय । पà¥तà¥रपौतà¥रांसहित अषà¥à¤Ÿà¥ˆशà¥à¤šरà¥य । अनà¥भवोनि निरà¥भय पावे मà¥à¤•à¥ति ॥४२॥
हें वचन मानी अपà¥रमाण । तो भोगील नरक दारà¥ण । तो गà¥रà¥दà¥रोही जाण जनà¥ममरण । दà¥à¤ƒà¤– अनà¥भवणें न सà¥à¤Ÿà¥‡ तà¥यासी ॥४३॥
या कारणें असूं दà¥या विशà¥वास । सà¥à¤– पावाल बहà¥वस । à¤सें सांगोनि शिषà¥यांस । शà¥रीगà¥रॠतेथूनि अदृशà¥य à¤ाले ॥४४॥
शिषà¥य अवलोकिती गंगेंत । तों दृषà¥à¤Ÿà¥€à¤‚ न दिसती शà¥रीगà¥रà¥नाथ । बहà¥त होवोनि चिंताकà¥रांत । तेथें उभे तटसà¥थ à¤ाले ॥४५॥
इतà¥à¤•ियात आला नावाडी तेथ । तो शिषà¥या सांगे वृतà¥तानà¥त । गंगेचे पूरà¥वतीरीं शà¥रीगà¥रà¥नाथ । जात असतां मà¥यां देखिले ॥४६॥
आहे वेष संनà¥यासी दंडधारी । काषयांबर वेषà¥à¤Ÿिलें शिरीं । सà¥वरà¥णपादà¥à¤•ा चरणामाà¤ारीं । कांति अंगावरी फाकतसे ॥४७॥
तà¥मà¥हांस सांगा मà¥हणोनि । गोषà¥à¤Ÿà¥€ सांगितली आहे तà¥यांनीं । तà¥यांचे नांवें शà¥रीनृसिंहमà¥नि । ते गोषà¥à¤Ÿà¥€ कानीं आइका ॥४८॥
कळिकाळासà¥तव तपà¥त होउनी । आपण असतों गाणगाभà¥वनीं । तà¥मà¥हीं ततà¥पर असावें भजनीं । à¤सें सांगा मà¥हणोनि कथिलें ॥४९॥
पà¥रतà¥यकà¥ष पाहिले मारà¥à¤—ांत । तà¥मà¥ही कां à¤ाले चिंताकà¥रांत । पà¥षà¥पें येतील जळांत । घेऊनि निवांत रमावें ॥५०॥
नावाडी यानें à¤सें कथिलें । तà¥यावरà¥नि शिषà¥य हरà¥षले । इतà¥à¤•ियांत गà¥रà¥पà¥रसाद फà¥लें । आलीं पà¥रवाहांत वाहत ॥५१॥
तीं परमपà¥रसादसà¥मनें । काढोनि घेतलीं शिषà¥यवरà¥à¤—ानें । मग परतले आनंदानें । गà¥रà¥धà¥यान मनीं करित ॥५२॥
सिदà¥धासी मà¥हणे नामधारक । पà¥षà¥पें किती आलीं पà¥रासादिक । शिषà¥य किती होते पà¥रमà¥à¤– । तें मज सादà¥यंत सांगावें ॥५३॥
सिदà¥ध मà¥हणे नामधारका । तà¥वां भली घेतली आशंका । धनà¥य बा तà¥à¤à¥या विवेका । होसी साधक समरà¥थ ॥५४॥
खूण सांगतों à¤à¤• आतां । शà¥रीगà¥रॠगाणगापà¥रीं असता । बहà¥त शिषà¥य होते गणितां । नाठवती ते ये समयीं ॥५५॥
जà¥यांणीं केला आशà¥रमसà¥वीकार । ते संनà¥यासी थोर थोर । तीरà¥थें हिंडावया गेले फार । कृषà¥णबाळसरसà¥वती पà¥रमà¥à¤– ते ॥५६॥
जे शिषà¥य à¤ाले गृहसà¥थ केवळ । ते आपà¥लà¥या गृहीं नांदती सकळ । तारक होते शà¥रीगà¥रà¥नाथ पà¥रबळ । भकà¥त अपरिमित तारिले ॥५७॥
शà¥रीजगदà¥à¤—à¥रà¥à¤šà¥या समागमीं । चारीजण होतों आमà¥ही । सायंदेव नंदी नरहरी मी । शà¥रीगà¥रà¥à¤šà¥€ सेवा करीत होतों ॥५८॥
चौघांनीं घेतलीं पà¥षà¥पें चारी । गà¥रà¥पà¥रसाद वंदिला शिरीं । हीं पहा मà¥हणोनि पà¥षà¥पें करीं । घेऊनि à¤डकरी दिधलीं ॥५९॥
चौघांनीं चारी पà¥षà¥पांसी । मसà¥तकीं धरिलीं भावेंसी । आनंद à¤ाला नामधारकासी । गà¥रà¥पà¥रसाद तà¥याचे दृषà¥à¤Ÿà¥€à¤‚ पडला ॥६०॥
इति शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥रामृत । सिदà¥ध नामधारकासी सांगत । शà¥रीगà¥रà¥पà¥रसाद à¤ाला पà¥रापà¥त । दà¥विपंचाशतà¥तमोऽधà¥यायः ॥६१॥
इति शà¥रीगà¥रà¥à¤šरितà¥रपरमकथाकलà¥पतरौ शà¥रीनृसिंहसरसà¥वतà¥यà¥पाखà¥याने सिदà¥धनामधारकसंवादे पà¥रसादपà¥रापà¥तिरà¥नाम दà¥विपंचाशतà¥तमोऽधà¥यायः
शà¥रीगà¥रà¥दतà¥तातà¥रेयारà¥पितमसà¥तॠ।
ओवीसंखà¥या ॥६१॥
॥शà¥रीगà¥रà¥दतà¥तातà¥रेयारà¥पणमसà¥तà¥॥
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!
