शà¥री वासà¥देवानंद सरसà¥वती (टेंबे सà¥वामी) रचित "शà¥री सपà¥तशती गà¥रूचरितà¥र"
à¤à¤•ें ईशà¥वर पà¥रभाव । नंदिनाम à¤à¤• भूदेव । कà¥षà¥ठें वà¥यापà¥à¤‚नि घे धांव । देवीपाशी तà¥ळजापà¥रीं ॥१॥
तà¥या ईशà¥वरीजा गà¥रà¥पाशीं । मà¥हणें, तो बोलेकां नरापशीं । धाडिसी, मग भोपे यांसीं । सांगून तà¥यांसी घालविलें ॥२॥
धी पà¥रःसर नावडता । तो ये भेटे गà¥रà¥नाथा । गà¥रॠमà¥हणे तूं कां आतां । आलास रे नरापाशीं ॥३॥
सà¥वकीय खूण ओळखून । तो पà¥रारà¥थी तà¥या देव मानून । गà¥रॠमहà¥णे पापें करà¥न । कà¥षà¥ठें वà¥यापून गेलासी ॥४॥
अकसà¥मातॠपाप हो दूरी । या संगमीं सà¥नान तूं करीं । मà¥हणोनी तà¥याबरोबरीं । सोमनाथासी धाडिती ॥५॥
तो तà¥याकà¥षणीं सà¥नान करी । अशà¥वतà¥था पà¥रदकà¥षिणा करीं । मठीये तà¥या अवसरीं । पाहें शरीरीं गà¥रॠमà¥हणे ॥६॥
शरीर तà¥याचे दिवà¥य à¤ालें । किंचितॠजंघेसी राहिलें । पà¥से कà¥षà¥ठ हें कां राहिलें । गà¥रà¥बोले विकलà¥पानें ॥७॥
तà¥वांजीमनà¥षà¥यधी धरिली । तीच तूज आड आली । माà¤à¥€ सà¥तà¥ती करीं भली, मà¥हणेतोलिखितही नेणे ॥८॥
विभूती मग जिवà¥हेवर । टाकूनी, गà¥रॠमà¥हणे सà¥तोतà¥र । करीं, मग तो होयी धीर । करी सà¥तोतà¥र शà¥रीगà¥रà¥à¤šà¥‡à¤‚ ॥९॥
आतà¥मा तो तूं सरà¥वाधीश । शà¥दà¥ध बà¥दà¥ध नितà¥य तà¥रीश । तà¥ला नेणà¥नि करà¥मपाशें । बदà¥ध होती जीव अजà¥à¤žाने ॥१०॥
ते अहंकारें तà¥रिविध । पापें, घेती योनी विविध । समपापपà¥णà¥यें तà¥रिविध । नर होती रकà¥तरेतें ॥११॥
गरà¥भी महाकषà¥à¤Ÿ भोगी । सोडवाया पà¥रारà¥थी विरागी । उपजतां वेगीं । पà¥ढें भोगी होउनि मरे ॥१२॥
तà¥वदà¥वीकà¥षणा विना कैसा । मोकà¥षा जाईल हा पिसा । तूंची कृपा करी à¤सा । पà¥रारà¥थीमानसां सà¥थिरावून ॥१३॥
गेलें राहिलेलें कà¥षà¥ठ । जहाला तो गà¥रà¥पà¥रेषà¥ठ । कविता करी कविशà¥रेषà¥ठ । à¤à¤•निषà¥ठ गà¥रà¥पदीं ॥१४॥
इति शà¥रीमतà¥परमहंसपरिवà¥राजकाचारà¥यशà¥रीमदà¥वासà¥देवानंदसरसà¥वतिविरचिते सारे बà¥राहà¥मणकà¥षà¥ठनिवारणं नाम पंचचतà¥वारिंशोऽधà¥यायः
शà¥री गà¥रà¥देव दतà¥त...!!!